บทที่ 752 เปิดตัว“ราชาหิน”

ฟังเสียงซุบซิบนินทาที่ลอยเข้ามาในหู จิตใจของซ่งหลิงเอ๋อร์จึงชื่นมื่นมาก

เธอแอบมีความรู้สึกดี ๆ ต่อเซียวชุ่นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่ทว่าแค่เก็บไว้ในใจมาโดยตลอดเท่านั้นเอง

ตอนนี้เมื่อได้ยินคนอื่นบอกว่าตัวเองและอาจารย์เป็นคนรักกัน เธอก็เหมือนดั่งยืนอยู่กลางแดนที่มีลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน มีความสุขสบายใจอย่างมาก

ยิ่งไปกว่านั้นคือการลงมือ ณ ตอนนี้ของเซียวชุ่น เป็นการแก้เผ็ดที่เซี่ยงซ่างหยอกล้อเธอในเมื่อกี้นี้!

เหล่ตามองอาจารย์โดยไม่ให้ซุ่มให้เสียงรอบหนึ่ง บนใบหน้าซ่งหลิงเอ๋อร์มีความเขินอายแฝงอยู่เล็กน้อย

หรือว่าอาจารย์กำลังชิงรักหักสวาทเพราะพิษรักแรงหึง?

เมื่อคิดเช่นนี้ได้ ใบหน้าของเธอจึงแดงเถือกมากยิ่งขึ้น โน้มศีรษะตัวเองลงไปต่ำ ๆ รอยยิ้มตรงมุมปากจะปิดยังไงก็ปิดไม่อยู่

เซียวชุ่นจะทราบความในใจเหล่านี้ของฝ่ายตรงข้ามได้อย่างไร

สาเหตุที่เขาออกหน้าแทนเธอนั้น เป็นเพราะทนดูศิษย์ตนเองเสียเปรียบไม่ได้เท่านั้นเอง มีคนหยอกล้อศิษย์ตนเองต่อหน้า เขาที่เป็นอาจารย์จะนิ่งดูดายได้อย่างไร!

“มึงเก่งมาก เดี๋ยวรองานประมูลจบลงเมื่อไหร่ ถ้ากล้าจริงก็มาปะทะกับกูได้!”

ทิ้งท้ายด้วยคำพูดที่ดุดัน ก่อนที่เซี่ยงซ่างจะนั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง

ดูจากไหล่ที่สั่นระริกของเขา ตอนนี้ไฟโกรธต้องลุกโชนอยู่ในใจเขาแน่นอน!

ถึงแม้จะเป็นแบบนี้ แต่เขากลับไม่ได้ชูป้ายเสอนราคาอีกครั้ง

แม้คุณชายเซี่ยงจะคนเสเพลที่ไม่เอาการเอางาน ทว่าเขากลับไม่ใช่คนไร้สมองแต่อย่างใด

ดูจากสีหน้าที่มั่นคงและแน่วแน่ตอนเซียวชุ่นเสนอราคาในเมื่อกี้นี้ เขาก็มองกำลังทรัพย์ของฝ่ายตรงข้ามออกแล้ว

การเดินทางมาเมืองฉู่ในครั้งนี้ เงินสดที่เขาสามารถใช้จ่ายได้มีไม่เยอะเท่าไหร่นัก ยิ่งไปกว่านั้นคือเดี๋ยวเขายังต้องช่วยอาจารย์แก่งแย่ง“ราชาหิน”ก้อนนั้นกับเหล่าผู้มีอิทธิพลในประเทศอีก ตอนนี้เขาจึงใช้กระแสเงินสดมากเกินไม่ได้อยู่แล้ว

ในส่วนของการยั่วยุในเมื่อกี้นี้ของเซียวชุ่นนั้น ถูกเขาจดจำไว้ในใจแล้ว เขาวางแผนรอ“ตลาดหนานฮวง”จบเมื่อไหร่ ค่อยไปตามสะสางบัญชีพร้อมกันทีเดียว!

ถึงอย่างไรตอนนี้เหล่าศิษย์พี่ของเขาก็รวมตัวกันอยู่นอกที่ประชุมเชียวนะ!

เมื่อนึกถึงจุดนี้ เซี่ยงซ่างจึงหันกลับไปมองเซียวชุ่นด้วยสายตาที่เยือกเย็นอย่างอดไม่ได้

ซ่งหลิงเอ๋อร์บังเอิญเหลือบไปเห็นแววตาที่ประสงค์ร้ายนั่นของคุณชายเซี่ยง เธอจึงยิ้มให้เซียวชุ่นพลางพูด: “อาจารย์คะ คาดว่าเมื่อกี้ไอ้หมอนี่น่าจะไม่ได้ไปเฝ้าสังเกตการณ์งานวิชากู่นะ ไม่อย่างนั้นละก็ ตอนนี้มันต้องไม่กล้าพูดจาดุดันแบบนี้กับคุณแน่นอน!”

เมื่อได้ยินแบบนี้ เซียวชุ่นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเช่นกัน

“เหอะ ๆ ไม่เพียงแค่นี้เท่านั้น เกรงว่าพ่อแม่มันก็น่าจะไม่ได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในซงเจียงเมื่อครั้งก่อนให้มันฟังเช่นกัน”

และในเวลานี้เอง

จู่ ๆ พิธีกรก็เอ่ยปากย้ำเตือนเซียวชุ่น

“คุณผู้ชายท่านนี้ครับ สุดท้ายท่านได้ประมูลสินค้าชิ้นนี้ในราคา 50 ล้าน เชิญเดินขึ้นมารับสินแร่บนเวทีแล้วไปผ่าออกได้เลยครับ!”

ตบ ๆ รอยยับบนเสื้อ เซียวชุ่นค่อย ๆ ลุกตัวขึ้นพลางมุ่งหน้าเดินขึ้นเวที

หลังจากเดินขึ้นเวทีแล้ว เขาก็กวาดตามองดูผู้คนที่อยู่ด้านล่าง

เมื่อสายตาของเขาสังเกตเห็นเผ่าม้งขาวม้งโร่หู่ก็สบตากับเขาด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์

ในส่วนของมู่หรงจิ่นที่อยู่ข้างกายม้งโร่หู่นั้น สภาพของเธอกลับดูขวัญหนีดีฝ่อ ไม่มองเซียวชุ่นแม้แต่ครั้งเดียว

เมื่อเซียวชุ่นเห็นเช่นนี้ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มอ่อน

จากนั้นเขาก็เปลี่ยนทิศทางสายตาอีกครั้ง จ้องมองไปทาง“สมาคมวิชากู่”จากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

เซี่ยหลีผงกหัวให้เขาด้วยความเป็นมิตร เหล่าผู้ฝึกกู่จากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่เหลือ ไม่มีใครกล้าแสดงเจตนาร้ายต่อเซียวชุ่นออกมาแม้แต่คนเดียว

สุดท้ายสายตาของเซียวชุ่นก็ร่วงลงบนตัวเซี่ยงซ่าง ฝ่ายตรงข้ามสื่อสารด้วยภาษาปากกับเขา

“มึงตายแน่!”

“เหอะ ๆ !”

หัวเราะอย่างเหยียดหยาม เซียวชุ่นหยิบสินแร่ก้อนนั้นขึ้นมาอย่างชิลสบาย แล้วนำมันยื่นให้กับช่างตัดหิน

ไม่นานนัก วัสดุหยกที่ประณีตสวยงามที่มีขนาดเท่าบัตรผ่านทางก้อนหนึ่งก็ได้ปรากฏตรงหน้าทุกคน