บทที่ 755 ขับรถมากี่คัน?

ค้อนไม้ทุบลงแรง ๆ ผู้คนเหมือนตื่นขึ้นมาจากฝันในทันที

สองพันล้าน!

ราคาระดับนี้ ถึงแม้จะอยู่ในงานประมูลชั้นยอด ก็ใช่ว่าทุก ๆ การประมูลจะมีราคาที่น่าทึ่งแบบนี้ปรากฏเสมอไป

แต่ตลาดหนานฮวงในเมืองฉู่กลับมีการเสนอราคาแบบนี้ปรากฏ!

ก็เหมือนกับงานประชุมสมัยนั้นเมื่อ 20 ปีก่อน พฤติกรรมของเซียวชุ่นต้องถูกบันทึกลงประวัติศาสตร์ของการประชุมครั้งใหญ่นี้อย่างแน่นอน ให้คนรุ่นหลังพูดถึงไม่หยุดอย่างมีอรรถรส

เซียวชุ่นไม่แคร์เรื่องพวกนี้เลยด้วยซ้ำ

ตอนนี้เขาแค่อยากรีบเก็บหินทิพย์อัคคีเข้ากระเป๋า จากนั้นค่อยมุ่งหน้าไปยังแดนม้ง เพื่อไปตามหาหินทิพย์อีกสี่ก้อนที่เหลือ

ครั้งนี้ไม่ต้องให้พิธีกรเรียก เขาก็มุ่งหน้าเดินขึ้นเวทีโดยอัตโนมัติ

ในระหว่างการเดินขึ้นเวที เขาได้รับเสียงปรบมือจากผู้คนไม่น้อยเลย

แน่นอนอยู่แล้วว่ารอยยิ้มอันเยือกเย็นนั่นของเซี่ยงซ่าง ถูกเขามองข้ามโดยตรง

มองดูเซียวชุ่นที่ค่อย ๆ เดินมาข้างกายตัวเอง พิธีกรพูดด้วยใบหน้าที่ละอายเล็กน้อย: “คุณผู้ชายท่านนี้ครับ ชั้นผิวภายนอกของสินแร่ก้อนนี้ร้อนจี๋มากเกินไป ทางเราจึงไม่สามารถตัดออกมาให้คุณได้ โปรดให้อภัยด้วยนะครับ!”

นี่ไม่ได้เป็นเพราะกลัวว่าช่างตัดหินของพวกเขาจะทำให้สมบัติที่มีมูลค่ายิ่งชิ้นนี้เสียหายแต่อย่างใด

แต่เป็นเพราะอุณหภูมิของ“หินทิพย์อัคคี”ก้อนนี้มันสูงมากจริง ๆ ถึงแม้เหล่าช่างตัดหินจะสวมใส่ถุงมือพิเศษ ก็ไม่สามารถตัดได้เช่นกัน

ดังนั้นจึงทำได้แค่ฝากให้เซียวชุ่นไปจัดการเรื่องนี้เอง

เมื่อผู้คนที่อยู่ด้านล่างเวทีได้ยินเช่นนี้แล้ว ต่างก็รู้สึกผิดหวังอย่างมาก

พวกเขากำลังรอดูอยู่เลยว่าถ้าตัดสินแร่ออกมา ลักษณะรูปร่างของมันจะเป็นยังไงกันแน่ แต่ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว เกรงว่าคงต้องกลับไปพร้อมกับความเซ็งแล้วล่ะ!

ไม่สนใจใบหน้าที่ผิดหวังของผู้คนที่อยู่ด้านล่างเวที เซียวชุ่นยิ้มให้พิธีกรอย่างไม่ใส่ใจ

“เหอะ ๆ ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมจัดการเองได้”

เมื่อได้ยินแบบนี้ พิธีกรก็รู้สึกปิติยินดีในทันที ต่อมาหลังจากพาเซียวชุ่นยืนยันวัตถุที่ประมูลมาได้เสร็จสรรพ เขาก็ปิดกล่องไม้ลง

ทันใดนั้น ความรู้สึกร้อนผ่าวที่อัดแน่นไปทั่วทั้งห้องประชุมก็สลายตัวหายไปหมด

ใช้เวลาไม่เกินชั่วประเดี๋ยวเดียว อุณหภูมิภายในห้องประชุมก็ลดลงไม่น้อยเลย คนส่วนมากจึงเริ่มใส่เสื้อผ้ากลับเข้าไปใหม่

เซียวชุ่นจ้องมองกล่องไม้นั่นนิ่ง ๆ

เขารู้สึกว่าของสิ่งนี้ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ไม่งั้นมันจะสามารถหักล้างอุณหภูมิทั้งหมดของ“หินทิพย์อัคคี”ไปได้ยังไง?

เมื่อคิดเช่นนี้ได้ เขาจึงเอ่ยปากถามพิธีกรว่า: “กล่องใบนี้……”

พิธีกรอมยิ้ม: “นี่เป็นวัตถุที่ม้งขาวจัดสนอมาให้ครับ ประมูลคู่กับ‘ราชาหิน’!”

เซียวชุ่นหันไปมองม้งโร่หู่ที่อยู่ด้านล่างเวทีอย่างอดไม่ได้

เขาไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นัก ทำไมผู้คนในเผ่าม้งถึงไม่ชอบของล้ำค่าแบบนี้มากขนาดนี้?

หลังจากไตร่ตรองอยู่พักหนึ่ง เขาก็ตระหนักรู้ขึ้นมาได้อย่างกะทันหัน

พวกผู้ฝึกกู่ไม่มีทางเข้าใจความลี้ลับของกล่องใบนี้อยู่แล้ว เกรงว่าน่าจะแค่มองว่ามันเป็นสิ่งของที่ทำมาจากวัสดุไม้พิเศษ จึงไม่ได้ใส่ใจมันมากเท่าไหร่นัก

การคาดเดานี้ของเซียวชุ่นไม่มีผิดจริง ๆ ด้วย

เนื่องจากผู้คนในเผ่าม้งขาวมองว่าวัตถุนี้เป็นกล่องธรรมดามาโดยตลอด และมีเพียงจุดเดียวที่แตกต่างนั่นก็คือวัตถุชิ้นนี้สามารถผนึกคลื่นความร้อนของ“หินทิพย์อัคคี”ได้ นอกเหนือจากนี้แล้วมันก็ไม่มีประโยชน์ใด ๆ อีกเลย

เก็บของล้ำค่าชิ้นหนึ่งได้ฟรี ๆ จึงทำให้เซียวชุ่นอดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีใจอย่างมาก

เดิมทีเขายังกลุ้มใจเรื่องไม่มีที่เก็บต้นอ่อน“ลำโพงม่วง”นั่นอยู่เลย

ปัจจุบันเมื่อมีกล่องใบนี้แล้ว ในที่สุดก็ถือเป็นที่ที่เบ่งบานของมันได้สักที

ดีลของประมูลชิ้นสุดท้ายในงานประมูลเสร็จสิ้น ตลาดหนานฮวงในวันนี้ก็ถือว่าจบลงเพียงเท่านี้

ในส่วนของการประชุมที่จะเริ่มต้นขึ้นในวันพรุ่งนี้นั้น ไม่ถือเป็นคุณค่าดั้งเดิมของตลาดหนานฮวงด้วยซ้ำ เป็นแค่การค้าขายเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นแหละ

หลังจากจบงานแล้ว มีคนจำนวนไม่น้อยกะจะเข้ามาแลกเปลี่ยนกับเซียวชุ่น และถือเป็นการทำความรู้จักกัน

ทว่าเซียวชุ่นกลับยิ้มให้พวกเขาอย่างละอาย หลังจากปรึกษาหารือกับเซี่ยหลีรอบหนึ่ง เขาก็พาซ่งหลิงเอ๋อร์ออกจากห้องประชุมเลย

เพิ่งออกมาจากห้องประชุม ซ่งหลิงเอ๋อร์ก็พบว่าด้านหลังมีเสียงฝีเท้า เธอจึงพูดอย่างโกรธแค้น: “อาจารย์ ไอ้สารเลวนั่นกำลังตามสะกดรอยพวกเราอยู่!”

เซียวชุ่นยักไหล่แล้วตอบกลับอย่างไม่สนใจ: “เหอะ ๆ ปล่อยให้มันตามมาเถอะ”