บทที่ 758 เพื่อนพ้องตะลังงันไปเลย

เซียวชุ่นสะบัดมือแล้วยิงเข็มออกมาอย่างรุนแรง เข็มเงินเคลื่อนผ่านห้วงอากาศที่ว่างเปล่าจนเกิดเป็นพายุไซโคลนสองลูก ก่อนจะพุ่งตรงไปตามเป้าหมายนี้ด้วยความเร็วสูง

“หึ อาวุธลับกระจอก ๆ จะทำอะไรฉันได้!”

ศิษย์พี่รองทำเสียงหึอย่างพิโรธ ในระหว่างที่พลิกฝ่ามือก็มีพลังฝ่ามือลู่ไปตามลมอย่างฉับพลัน

เมื่อม้งโร่หู่ที่กำลังทำท่าร่ายวิชาควบคุมกู่พิษอยู่ในตำแหน่งที่ห่างออกไปไม่ไกลเห็นแบบนี้แล้ว เขาก็หัวเราะดังลั่นอย่างเหยียดหยาม

“ฮ่า ๆ ถ้าเกิดกู่ชีวีของฉันเกรงกลัวอาวุธลับละก็ แล้วฉันจะมัวเสียแรงกายและแรงสมอง รวมไปถึงค่าใช้จ่ายทั้งหมดไปบ่มเพาะมันทำไมเล่า!”

เห็นได้ชัดเจนเลยว่าทั้งสองต่างมองว่า“เหยียนหวงสิบสามเข็ม”ของเซียวชุ่นเป็นอาวุธลับประเภทหนึ่ง พวกเขาจึงไม่เกรงกลัวใด ๆ เลยแม้แต่น้อย

แต่ทว่าไม่นานนัก สีหน้าของม้งโร่หู่และศิษย์พี่รองทั้งสองคนก็เปลี่ยนแปลงไป

“ว่าไงนะ?”

“นี่มันเป็นไปได้ยังไง?”

เสียงสองเสียงที่เหลือเชื่อต่างหลุดออกมาจากปากของพวกเขาทั้งสอง

ในเมื่อกี้นี้เอง เข็มเงินของเซียวชุ่นต่างพุ่งตรงไปทางกู่พิษรวมไปถึงพลังฝ่ามือ

เมื่อกี้ทันทีที่ทั้งสองฝ่ายปะทะกัน กำลังแรงของเข็มเงินไม่ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ทำลายเกราะป้องกันของคู่ต่อสู้ไปภายในเวลาชั่วพริบตาเดียว

เข็มหนึ่งยิงทะลุฝ่ามือสองศิษย์พี่รอง ส่วนอีกเข็มหนึ่งนั้นก็ทำให้“กู่ชีวี”ของม้งโร่หู่แตกกระเด็นออกไปเช่นกัน

“เวลาก็ไม่เช้าแล้ว ถึงเวลาจบการต่อสู้ที่ไม่มีความจำเป็นนี้ได้แล้ว”

ทันทีที่สิ้นเสียง เท้าของเซียวชุ่นก็เหยียบย่ำลงบนห้วงอากาศที่ว่างเปล่า ยืดเอวอย่างฉับพลัน ก่อนจะปล่อยหมัดไปทางศิษย์พี่รองที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ในตำแหน่งที่ห่างออกไปไม่ไกล

“ตุบ!”

ปราณหมัดเคลื่อนผ่านความมืดมิดในยามค่ำคืน พร้อมกับพลังที่มากมายมหาศาลซัดกระหน่ำไปทั่วทั้งร่างศิษย์พี่รอง

ภายใต้การถูกพลังที่ดุจพายุโหมกระหน่ำโจมตี ถึงแม้ศิษย์พี่รองจะเป็นผู้แข็งแกร่งแดนพรสวรรค์คนหนึ่ง ก็ต้านทานพลังนี้ไม่อยู่เช่นกัน!

เขาถูกพลังแรงที่มองไม่เห็นม้วนซัดกระเด็นออกไปไกลสิบกว่าเมตร แล้วกระแทกลงพื้นอย่างจัง ผ่านไปครึ่งวันก็ลุกขึ้นมาจากพื้นไม่ได้สักที

“ศิษย์พี่รอง!”

เมื่อเซี่ยงซ่างและศิษย์น้องสามเห็นแบบนี้แล้ว ก็มีความเหลือเชื่อปรากฏบนใบหน้าของทั้งสองเช่นกัน ก่อนที่พวกเขาจะรีบพุ่งตรงไปทางศิษย์พี่รองอย่างรวดเร็ว กะจะไปตรวจสอบสภาพอาการบาดเจ็บของฝ่ายตรงข้าม

ในสำนักของพวกเขา การบำเพ็ญตนของศิษย์พี่รองเป็นรองเพียงศิษย์พี่ใหญ่เท่านั้น และเป็นนักบู๊อันดับต้น ๆ ในเซียงเจียงเช่นกัน เรียกได้ว่าเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงโด่งดังมาก

และในวันนี้

เขากลับถูกคนอื่นต่อยหมัดเดียวจนกระเด็นออกไปอย่างไม่คาดคิด ยิ่งกว่านั้นคือยังไม่มีแม้แต่กำลังที่จะโต้ตอบด้วยงั้นเหรอ?

“การบำเพ็ญตนของไอ้หมอนั่น อย่างต่ำสุดก็อยู่ที่พรสวรรค์ขั้นห้าเป็นต้นไป!”

กุมหน้าอกของตัวเองเอาไว้ ศิษย์พี่รองมองดูศิษย์น้องทั้งสองคนของตัวเองด้วยใบหน้าที่หม่นหมอง

เมื่อได้ยินแบบนี้ ศิษย์น้องสามก็ตกตะลึงอย่างมาก: “อย่างต่ำสุดก็เป็นพรสวรรค์ขั้นห้างั้นเหรอ?”

แดนระดับนี้ ถึงแม้จะอยู่ในเซียงเจียงก็ถือเป็นยอดฝีมืออันดับต้น ๆ แล้ว มันไม่ใช่เรื่องยากเลยที่เขาจะไปเป็นผู้อาวุโสในสำนักใดสำนักหนึ่ง

หากเป็นผู้ที่มีจิตใจเด็ดเดี่ยวแน่วแน่หน่อย ถึงแม้จะเปิดสำนักหรือตั้งพรรคก็เป็นเรื่องที่สามารถทำสำเร็จได้อย่างง่ายดายเลย

กวาดตามองดูศิษย์น้องที่ตกตะลึงพรึงเพริดรอบหนึ่ง ก่อนที่ศิษย์พี่รองจะพูดต่ออีกว่า

“ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าภายในประเทศจะมีวัยรุ่นที่โดดเด่นกว่าเพื่อนแบบนี้ ปัจจุบันช่วงวัยอายุของมันก็แค่ 20 กว่าเท่านั้น หากปล่อยให้มันเติบโตต่อไปเรื่อย ๆ มันต้องไม่ใช่เรื่องดีต่อนักบู๊ในเซียงเจียงของเราอย่างแน่นอน!”

“ศิษย์พี่ครับ ถ้าจะให้พูดถึงวัยรุ่นที่แข็งแกร่งละก็ ภายในประเทศเหมือนจะมีอยู่คนหนึ่งจริง ๆ นะ……”

ศิษย์น้องสามกำลังพูดพลางมองไปทางเงาร่างของเซียวชุ่น ภายในแววตามีความสงสัยและความงุนงงปนอยู่เล็กน้อย

เมื่อเห็นแบบนี้สีหน้าของศิษย์พี่รองก็เปลี่ยนไปในทันที

“ศิษย์น้องสาม หรือนายหมายความว่า?”

เขายังไม่ทันพูดจบ ก็ได้ยินเสียงตะคอกดังลั่นของม้งโร่หู่ดังขึ้นมาจากฝั่งนั้นก่อน

“เซียวชุ่น อย่าคิดว่าแกเป็นนำพาสหพันธ์บู๊เข่นฆ่ากับสมาคมบู๊ แล้วจะมีศักยภาพที่มากพอมาต่อกรกับสามกลุ่มม้งของฉันได้ แกมองเห็นศักยภาพของเราเพียงเศษเสี้ยวเดียวเท่านั้น วันนี้ฉันจะทำให้แกได้เห็นถึงความแข็งแกร่งของเผ่าม้งขาวของเราเอง!”

เซียวชุ่น!

สหพันธ์บู๊!

ทั้งสามคนที่มาจากเซียงเจียงตะลึงงันไปภายในชั่วพริบตาเดียว