บทที่ 793 ยั่วยุให้ฮึกเหิม

ท่าทางที่ดูไม่สะทกสะท้านแบบนี้ของเซียวชุ่น ทำให้หร่วนจินสุ่ยยิ่งรู้สึกเกลียดชังเป็นอย่างมาก

ไฟแห่งความโมโหที่อยู่ในหัวนั้นพุ่งสูงขึ้นทันที จุดไฟในตัวเขาขึ้นมาได้

ภายใต้ความโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ หร่วนจินสุ่ยก็ยิงปืนขึ้นติดๆกันอีกสามนัด

สามนัดนี้ เขาไม่ได้กำลังขู่ แต่ทั้งสามนัดนี้ยิงไปที่ขาของเซียวชุ่น

อานุภาพของM4 ภายในระยะสิบเมตรสามารถทำให้ขาคนๆหนึ่งขาดได้อย่างเหลือเฟือมาก

แต่เรื่องที่เกิดขึ้นต่อมากลับทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต้องอ้าปากค้าง

“ตึก ตึก ตึก!”

เสียงของการสัมผัสเหล็กทองสามครั้งดังออกมาจากขาของเซียวชุ่น

หลังจากนั้น กระสุนสามลูกที่ถูกอัดเป็นก้อนก็ร่วงลงมาที่พื้นปูน

“แกร็ก!”

เสียงกระสุนร่วงลงพื้นเบาๆ แต่กลับเป็นคลื่นที่ถาโถมอย่างซัดสาดขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งอยู่ในใจของทุกคน

เพียงแค่อาศัยความแข็งแรงของเนื้อหนังบนร่างกายก็สามารถต่อต้านการโจมตีของกระสุนได้ ช่างน่าตกตะลึงกับความน่ากลัวนี้มาเสียจริงๆ

คนที่อยู่ตรงนั้นล้วนแต่เป็นผู้ที่มีฝีมือสูงเกือบทุกคน ถ้าหากเมื่อครู่นี้เซียวชุ่นเคลื่อนเกราะมาต้านกระสุน บางทีทุกคนก็จะไม่ตกตะลึงแบบนี้

แต่ตอนนี้.....

ตอนนี้สามารถพูดได้ว่าหร่วนจินสุ่ยตกใจกลัวเป็นอย่างมาก แต่ซ่งหลิงเออร์และ“ชาวกู่ป่า”ที่อยู่ข้างๆนั้นกลับทำให้เขามีความมั่นใจ ดังนั้นจึงเอ่ยพูดขึ้นอย่างรุนแรง : “เซียวชุ่น นี่นายกำลังหาเรื่องตายอยู่!”

ได้ยินแล้วเซียวชุ่นก็หัวเราะเยาะออกมาไม่หยุด : “เหอะๆ คุณทำเรื่องพวกนี้ออกมาก็ไม่ใช่ว่าแสดงออกมาอย่างชัดเจนแล้วเหรอว่าอยากให้ผมตายน่ะ?”

ประโยคนี้ของเขา ทำให้หร่วนจินสุ่ยแทบจะสำลักขึ้นมาทันที

จ้องมองเซียวชุ่นด้วยใบหน้าที่ดูลำบากยากแค้น เขาเอ่ยขึ้นด้วยความเกลียดชัง : “สารเลว ถ้าหากอยากจะช่วยซ่งหลิงเออร์ ก็คุกเข่าให้ฉันซะ!”

“คุกเข่า?” ดวงตาของเซียวชุ่นหดตัวลง ความเยือกเย็นแพร่กระจายมาจากในดวงตาของเขา

ถูกแววตาที่ทะมึนทึบของเขาจ้องมอง หร่วนจินสุ่ยรู้สึกเหมือนตกลงไปในอุโมงค์น้ำแข็ง แล้วหลบเข้าไปทางด้านหลังของ“ชาวกู่ป่า” พลางเอ่ยพูดขึ้นด้วยจิตใจที่ร้อนรุ่ม : “อาจารย์อะต๋า ไอ้สารเลวนี่จะฆ่าผม!”

ได้ยินแล้ว“ชาวกู่ป่า”อะต๋าก็เดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เดิมทีดวงตาคู่นั้นที่ดูสลัวๆสาดส่องความความกริบออกมาทันที พลางตวาดไปที่เซียวชุ่น : “คุกเข่าลง!”

เซียวชุ่นยกมุมปาก : “ผมไม่เห็นแม้แต่หน้าของลูกศิษย์ แล้วทำไมจะต้องฟังคำสั่งพวกคุณด้วย?”

อะต๋าหรี่ตาลงมองพิจารณาเขา หลังจากนั้นก็หันไปพูดสามคำกับหร่วนจินสุ่ย : “ให้เขาดู!”

ได้ยินแล้ว ใบหน้าของหร่วนจินสุ่ยก็เต็มไปด้วยความแปลกใจ : “อาจารย์ ไอ้สารเลวนี่มีเล่ห์เหลี่ยมมากนะ ถ้าหากเขารออาศัยจังหวะที่ชุลมุนลงมือ.....”

ไม่รอให้เขาพูดจบ อะต๋าก็เหลือบมองเขาอย่างเย็นชา : “คุณกำลังสงสัยในความสามารถของ‘ชาวกู่ป่า’อยู่หรือ?”

หร่วนจินสุ่ยสั่นเทาไปทั้งร่างกาย โทษฐานนี้เขารับผิดชอบไม่ไหว

ถึงแม้ว่าเขาสามารถอาศัยผู้คุมวิชากู่นั่นมาสั่งให้อะต๋าช่วยเหลือตัวเองได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะสั่งอีกฝ่ายได้ตามใจชอบ ถ้าหากทำให้คนแก่ที่อยู่ตรงหน้านี้โมโหเขา พวกเขาทั้งตระกูลรวมกันก็ไม่พอให้เขาฆ่า!

คิดมาถึงตรงนี้แล้ว เขาก็ออกคำสั่งให้ลูกน้องสองสามคนที่อยู่อีกทางด้านหนึ่ง ให้พวกเขาไปพาตัวซ่งหลิงเออร์ที่อยู่ในออฟฟิศชั้นสองลงมา

เซียวชุ่นเห็นสถานการณ์แล้ว ในใจก็รู้สึกผ่อนคลายลง

หัวใจที่ดูมั่นใจของอะต๋านี้ช่วยเขาเอาไว้ได้มาก!

ถึงแม้ว่าจะแอบดีใจเอง แต่เซียวชุ่นกลับไม่ได้แสดงออกทางสีหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว เนื่องจากว่าตอนนี้หร่วนจินสุ่ยกำลังมองเขามาทางด้านนี้อยู่ตลอด ถ้าหากเผยเบาะแสร่องรอยอะไรให้เห็น น่าจะต้องถูกเขาจับได้อย่างแน่นอน

หมอนี่ ระวังตัวดีจริงๆ!

และไม่นาน ซ่งหลิงเออร์ที่ไม่ได้สติอยู่ภายใต้การประคองจากทั้งสองคนปรากฏตัวขึ้นบนทางเดินชั้นสอง

เพื่อเป็นการรับประกันถึงความมั่นใจเต็มร้อยนี้ เซียวชุ่นไม่ได้เลือกที่จะลงมือ แต่หลังจากที่อยากจะรอให้เข้าไปใกล้แล้ว ถึงค่อยใช้เข็มสกัดกั้นจุดลมปราณ