บทที่ 795 คนเหล็ก

เวลานี้บนใบหน้าของพี่รองไม่ได้แสดงออกถึงอาการอื่นๆแล้ว เนื่องจากว่าเผชิญหน้ากับกลยุทธ์ต่างๆของเซียวชุ่นนั้น ตัวเขาเองก็เปลี่ยนไปอย่างไร้ความรู้สึกแล้ว

“นายใหญ่ หวังว่าพวกเราจะได้มาเป็นพี่น้องกันอีกชาติหน้า ผมยอมตายด้วยมือตัวเองแต่ไม่ยอมถูกไอ้สารเลวที่สมควรตายนี่ทรมานหรอก ผมล่วงหน้าไปก่อนแล้วกัน!”

ว่าแล้ว พี่รองก็ชักปืนที่อยู่ตรงเอวออกมาแล้วจ่อลงที่ขมับของตัวเอง

เขาเคยใช้วิธีนี้ในการจบชีวิตศัตรูมานับไม่ถ้วน แต่จนถึงสุดท้ายแล้วตัวเองกลับหนีชะตะกรรมแบบนี้ไปไม่ได้

แต่เมื่อเทียบกับตายอย่างไร้ซากกระดูกในมือของเซียวชุ่น พี่รองยอมที่จะจบชีวิตลงอย่างมีศักดิ์ศรีมากกว่า

ใช่ ตอนนี้ที่เขาจะต้องพิจารณาไม่ใช่การร้องขอชีวิต เพียงแต่ต้องการตายอย่างมีเกียรติมากกว่า

เพียงแค่นี้เท่านั้น!

มองเซียวชุ่นที่เดินเข้ามาทางตัวเองช้าๆอย่างเย็นชา พี่รองเหนี่ยวไกปืนด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูโหดร้าย ทันใดนั้นก่อนที่จะเผชิญกับความตาย มุมปากของเขาก็เผยรอยยิ้มแห่งชัยชนะออกมา

แต่ไม่นาน รอยยิ้มของเขาก็หยุดนิ่ง เลือดเหลวอุ่นๆก็สาดกระเด็นมาที่ใบหน้าของเขา

พี่รองหันไปมองมือที่ถือปืนมือนั้นของตัวเอง พบว่าเดิมทีมือที่เป็นส่วนหนึ่งในร่างกายของตัวเอง เวลานี้กำลังลอยไปกลางอากาศอย่างแดงฉาดแล้ว

“กรรมชั่วที่คุณทำ ก็ต้องให้ผมเป็นคนพิจาณาตัดสินสิ ชีวิตของคุณให้ผมเป็นคนจบมันเองแล้วกัน!”

เซียวชุ่นเอ่ยพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก เดินมาข้างๆพี่รองแล้ว มองเขาตั้งแต่บนลงล่างอย่างพิจารณา

เวลานี้ น้ำเสียงของเซียวชุ่นเหมือนกับลมหนาวที่พัดโชยมา หนาวเหน็บเข้ากระดูก

และเหมือนกับเสียงพึมพำของผีร้าย ทำให้รู้สึกขนหัวลุก!

เงยหน้าขึ้นมามองร่างสูงใหญ่นั้น พี่รองไม่ได้พูดออกมา เนื่องจากย้อนแสงเขาจึงไม่สามารถมองเห็นอาการที่แสดงออกบนใบหน้าของเซียวชุ่นได้ เขายังรู้สึกที่ใจที่เป็นแบบนี้

เป็นเพราะเขากลัวว่าตอนที่ตัวเองเห็นอาการนั้นแล้ว ตัวเองจะพังทลายได้!

“ลงมือสิ!”

ดูเหมือนกับรู้ชะตาชีวิต ใบหน้าของพี่รองมีความปล่อยวางอยู่เล็กน้อย

เซียวชุ่นพยักหน้าลง หันหลังออกไป

ทันใดนั้นที่พวกเขาทั้งสองคนผ่านกันไป ร่างของพี่รองก็ถูกแผ่นเหล็กขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนไม่มีรูปร่างกดทับลงด้านหลัง

แรงกดดันที่แข็งแกร่งนี้ทำให้ร่างกายของเขาแหลกละเอียด สุดท้ายแล้วแผ่นเหล็กนั้นก็กลายเป็นเงาสีเลือดขึ้นมา

นี่คือหลักฐานเพียงหนึ่งเดียวที่เขาทิ้งเอาไว้ในโลกนี้

เวลานี้นายใหญ่เอาหลังพิงมุมกำแพงเอาไว้ AKที่อยู่ในมือก็นอนลงนิ่งๆอยู่ข้างๆเท้าของเขา ในนั้นยังมีลูกกระสุนอีกสามสิบนัด แต่เขากลับไม่คิดที่จะใช้มันแล้ว

ปากที่คาบบุหรี่เอาไว้ปรากฏให้เห็นถึงรอยยิ้มที่เจ็บปวดรวดร้าว เขามองศัตรูที่ใกล้เข้ามา ในใจไม่ได้รู้สึกกลัวและไม่ได้รู้สึกเกลียดด้วยเช่นกัน มีเพียงแค่ความเสียใจภายหลังอยู่ลึกๆเท่านั้น

“เป็นฉันที่ทำร้ายพวกเขา ถ้าหากไม่ใช่ฉันที่ยึดมั่นในความคิดตัวเองแบบนี้ พวกเราพี่น้องตอนนี้ไม่แน่ว่าจะกำลังพูดคุยดื่มเล่นกันอยู่ร้านอาหารข้างทางก็ได้!”

“คนเราก็ล้วนแต่จะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไปกันทั้งนั้น!”

เซียวชุ่นยืนอยู่ตรงหน้านายใหญ่พลางเอ่ยพูดขึ้นนิ่งๆ

นายใหญ่นั่งลงพิงผนังกำแพง มองเซียวชุ่นด้วยแววตากังวล พลางยิ้มอย่างเจื่อนๆ

“ชีวิตนี้ของฉันทำภารกิจเล็กๆใหญ่ๆมานับไม่ถ้วน ทั้งเลือดตกยางออก ทั้งร้องไห้ แต่กลับไม่เคยทำร้ายพี่น้องตัวเองเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่วันนี้ฉันกลับทำร้ายพวกเขา ไม่เหลือแม้กระทั่งซากศพ!”

เซียวชุ่นไม่ได้เอ่ยพูดออกมา ยืนอยู่ตรงหน้านายใหญ่เงียบๆอยู่แบบนั้น

ถ้าหากวันนี้หร่วนจินสุ่ยเปลี่ยนวิธีมาข่มขู่เขา บางทีคนพวกนี้ก็คงไม่ต้องตาย แต่พวกเขาแตะต้องซ่งหลิงเออร์ ดังนั้นจึงไม่มีข้อยกเว้น

“ชีวิตนี้ของฉันนอกจากรักพี่น้องแล้ว สิ่งที่ชอบเพียงหนึ่งเดียวก็คือการสูบบุหรี่ ขอยืมไฟได้ไหม”

มุมปากของนายใหญ่รอยยิ้มยังคงไม่หายไป ดูง่ายๆและไม่ได้ใส่ใจนัก

หลังจากนั้น เขาก็เริ่มหยิบเอาบุหรี่สี่มวนออกมาในกล่องบุหรี่ แล้วคาบเอาไว้ที่ปาก พลางพึมพำ : “ฉันทำผิดกับพวกนาย บุหรี่มวนสุดท้ายให้ฉันจุดให้พวกนายนะ หลังจากนั้นพวกเราพี่น้องก็ไปลำบากและสบายด้วยกันในนรกกับบนสวรรค์!”