บทที่ 796 แปลกประหลาด

เซียวชุ่นก้าวเดินอย่างไม่ช้าไม่เร็ว ในทุกๆก้าวนั้นหนักแน่นเหมือนกับค้อน ที่เคาะลงบนหัวใจของอะต๋าและหร่วนจินสุ่ยทั้งสองคน อีกทั้งก็สั่นเทาตามไปด้วย

“อาจารย์ ทำ....ทำอย่างไร!”

หร่วนจินสุ่ยยืนอยู่ทางด้านหลังของอะต๋า อาการที่แสดงออกมานั้นเนื่องจากทั้งความอิจฉา ทั้งหวาดกลัวจึงทำให้เปลี่ยนไปดูบูดเบี้ยวขึ้นมา เดิมทีเขาคิดว่าตัวเองเป็นปิศาจร้ายในสายตาของคนมากมาย แต่วันนี้มาเทียบกับเซียวชุ่นแล้ว แตกต่างกันอย่างชัดเจนจริงๆ

มองดูหร่วนจินสุ่ยที่มีอาการตกใจแบบนั้น ในใจของอะต๋าก็รู้สึกหงุดหงิดเช่นกัน

เมื่อครู่นี้เซียวชุ่นแสดงความสามารถออกมา ถึงแม้ว่าเขาคนนี้จะเป็น“ชาวกู่ป่า”ที่พอคนได้ยินแล้วก็จะรู้สึกตกใจ แต่เขาเองก็รู้สึกกลัวอยู่เช่นกัน

ความสามารถอย่างเขา แม้ว่าจะเผชิญหน้ากับระดับยอดสุดของพรสวรรค์ แต่กลับมีพลังในการต่อสู้ แต่มาเผชิญหน้ากับคนที่อายุยังน้อยคนนี้แล้ว เขาก็ไม่มีวิธีเลยจริงๆ

“ปล่อยพวกเราไป ฉันจะถอน‘กู่ไร้สี’ในร่างกายของเด็กผู้หญิงคนนั้นแทน!”

ภายใต้การโจมตีที่มีความกดดันมหาศาลนี้ อะต๋าที่มีความเย่อหยิ่งเป็นครั้งแรกที่เลือกจะแสดงความยอมแพ้ออกมา

มองดูคนที่ใกล้จะเผชิญกับความตายอย่างอะต๋าที่ยังคงเจรจากับตัวเอง เซียวชุ่นก็ยิ้มนิ่งๆออกมา : “ตั้งแต่ที่คุณปล่อยพิษกู่เข้าร่างกายของหลิงเออร์ ก็ได้กำหนดความตายเอาไว้แล้ว”

เขาในคืนนี้ ไม่ยอมรับการประนีประนอมใดๆทั้งนั้น

มิเช่นนั้นแล้ว ทำไมพวกนายใหญ่และพี่น้องทั้งห้าคนนั้นจะตายอย่างน่าเวทนาแบบนี้กัน

แม้ว่าเซียวชุ่นจะไม่ใช่คนที่โหดเหี้ยม แต่กลับเป็นคนที่มีหลักการคนหนึ่ง!

ตั้งแต่ตอนนั้นที่ซ่งหลิงเออร์ช่วยชีวิตเขาเอาไว้อย่างไม่คำนึงถึงชีวิตตัวเองไปขวางหยางจื่อโน่และกู้ไป๋อีเอาไว้ เขาก็ให้คำสาบานเอาไว้กับตัวเองอยู่ในใจแล้ว ว่าชีวิตนี้จะไม่มีทางทำให้ลูกศิษย์ได้รับการกดขี่และประทุษร้ายใดๆเป็นอันขาด

แต่หร่วนจินสุ่ยและคนพวกนี้ไม่ยอมให้เขาทำตามที่เขาหวังเอาไว้ ถ้าอย่างนั้นแล้วก็จะไม่มีจุดจบดีๆได้อยู่แล้ว!

เห็นท่าทางที่เด็ดขาดของเซียวชุ่น ที่ยืนกรานว่าจะเอาชีวิตของตัวเองให้ได้ ใบหน้าของอะต๋านั้นก็เต็มไปด้วยความโมโหขึ้นมาทันที

“แม้ว่าคุณจะเป็นผู้บำเพ็ญตน ‘แดนแหงนฟ้า’ แต่กลับไม่สามารถที่จะมารังแกฉัน‘ชาวกู่ป่า’ได้นะ ถ้าหากคุณยังยืนกรานแบบนี้ หลังจานี้อีกไม่นาน ‘พระผู้อมตะ’จะต้องให้คุณได้รู้ถึงความเก่งกาจระดับผมอย่างแน่นอน!”

ได้ยินมาถึงตรงนี้แล้ว หร่วนจินสุ่ยก็รู้สึกตกตะลึงขึ้นมาในทันใด

ผู้บำเพ็ญตน “แดนแหงนฟ้า”!!!

นั่นคือการมีอยู่ที่สูดสุดของผู้ที่ฝึกบำเพ็ญตนเชียวนะ แม้ว่าสมาคมบู๊ที่ครองประวัติศาสตร์ฮั๋วเซี่ยมาอย่างนับไม่ถ้วน กลับไม่เคยมีผู้ที่แข็งแกร่งระดับนี้เกิดขึ้นเลยเช่นกัน

แม้ว่าหร่วนจินสุ่ยจะไม่ใช่ผู้ฝึกบู๊ แต่เขาก็มีความเข้าใจในระดับที่บรรลุแบบนี้เช่นกัน

ถ้าหากได้รู้ความสามารถที่แท้จริงของเซียวชุ่นก่อนล่วงหน้า ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นคนเก่งที่สุดยอดกว่านี้ ก็ไม่กล้าที่จะไปหาเรื่องเขาเช่นกัน!

“ถ้าหาก ‘พระผู้อมตะ’มาหาผม ผมก็จะ ‘มีชีวิตอยู่ชั่วนิรันดร’ให้เหนือเขาจริงๆ คืนนี้ใครก็จะมาขวางไม่ให้ผมฆ่าคุณไม่ได้หรอก!”

เซียวชุ่นเอ่ยพูดขึ้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ตอนนี้เขามั่นใจในตัวเอง ไม่ว่าจะเจอคู่ต่อสู้แบบไหน ก็จะเอาชีวิตรอดได้ตลอด!

อะต๋าดูเคารพและยำเกรง“พระผู้อมตะ”เป็นอย่างมาก เห็นเซียวชุ่นพูดจาหยาบคาย ก็เสียงดังขึ้นมาในทันที : “เด็กนี่กล้าดีนัก ไม่คิดว่าจะดูหมิ่นท่านแบบนี้!”

“อ่อนแอ อัปยศ!” เซียวชุ่นเอ่ยพูดขึ้นอย่างดูถูก

ได้ยินคำพูดนี้แล้ว อะต๋าแม้กระทั่งไม่ได้สนใจการเคลื่อนไหวของชี่ที่ปกคลุมร่างของตัวเองอยู่ ดวงตาหดตัวลงเป็นจุดดำๆ หลังจากนั้นก็เริ่มโจมตี

หมอกดำที่หนาแน่นแพร่กระจายออกมาจากในร่างกายของเขา พุ่งเข้าหาเซียวชุ่นทั่วทุกทิศทาง และรวบรวมทุกอย่างตามทางเอาไว้ในนั้น

อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง ความสามารถของ“ชาวกู่ป่า”นี้แข็งแกร่งมาก เพียงแค่กระบวนท่าเดียวก็สามารถสอนให้มองเห็นถึงความแตกต่างของบรรดาผู้ฝึกกู่ทั่วๆไปได้

อานุภาพของการเคลื่อนไหวในกระบวนท่านี้ ถึงแม้จะเป็นม้งซิวหยุนหัวหน้าเผ่าม้งขาวกลับด้อยกว่าอีกด้วย ไม่สามารถตีเสมอได้

แต่หัวใจของเซียวชุ่นกลับหยุดนิ่งเหมือนกับน้ำ ใช้ดวงตาทิพย์ที่นิ่งไม่มีคลื่นใดๆ มองไปยังหมอกดำที่พุ่งมาทางตัวเองนิ่งๆ

หลังจากนั้น เขาก็ส่งเสียงฮึดฮัดออกมา