บทที่ 801 ตระกูลหร่วนล่มสลาย

ตัวปืนเย็นไปทั้งหมด ในนั้นยังมีกระสุนที่ใช้ไม่หมดหลงเหลือไว้อยู่ ลวดลายกันลื่นบนด้ามจับได้ถูกถูไปมาจนเสื่อมสภาพไปแล้ว คิดว่าปืนด้ามนี้เป็นของที่หัวหน้าน่าจะใช้ติดตัวอยู่บ่อยครั้ง

ซ่งหลิงเอ๋อร์ในตอนนี้ยังคงสลบอยู่ แต่ว่าเซียวชุ่นกลับไม่ได้เป็นกังวลในตัวนางมากนัก เมื่อครู่เขาได้ลงมือเค้นเอา “กู่ไร้ตัวตน” ที่อยู่ภายในร่างออกมาแล้ว คาดว่าพักผ่อนเสียหนึ่งคืนก็สามารถหายเป็นปกติได้แล้ว

นั่งทำสมาธิอยู่ริมแม่น้ำ มองไปยังสายน้ำที่ไหลรินอยู่ไม่ไกลนัก เซียวชุ่นอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจด้วยความหดหู่

คืนนี้เขาสังหารไปทั้งหมด 12 คน!

และวิธีการก็ยังโหดเหี้ยมอย่างหาที่เปรียบมิได้ด้วย ที่จริงแล้วเขาไม่อยากทำเช่นนี้เลย แต่กลับจำใจต้องทำ

โดยเฉพาะหัวหน้าผู้นั้นเป็นหนึ่งในคนที่เขาไม่อยากจะสังหารมากที่สุด

แต่ก็เหมือนว่าเขาได้เคยกล่าวเอาไว้เมื่อไม่นานมานี้ว่าทุกคนล้วนจะต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตนเอง

พวกของหัวหน้าพวกเขานั้นก็ได้ชดใช้อย่างเจ็บปวดรวดร้าวแล้วจากการลักพาตัวซ่งหลิงเอ๋อร์ไป เช่นนั้นตอนนี้เซียวชุ่นก็ควรจะรับผิดชอบต่อการกระทำของตนเองเช่นกัน

เห็นเพียงแค่เขายกฝ่ามือขึ้นมา แล้วก็ซัดออกไปในกองดินกองหนึ่งที่อยู่ริมฝั่งแม่น้ำอย่างรุนแรง

“ตูม!”

แรงฝ่ามือปะทุออกไป ระเบิดพื้นดินที่เป็นหลุมบ่อไม่ได้ราบเรียบอยู่แล้วนั้นจนเกิดเป็นหลุดลึกหลุดหนึ่งออกมา

เซียวชุ่นค่อยๆ เดินไปยังริมถ้ำหลุมนั้น ยกมือแล้วยิงปืน M4 นั้นออกไปอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับว่ากำลังทำพิธีบอกลาอย่างเป็นทางการบางอย่างกับเพื่อนเก่าท่านหนึ่งก็ว่าได้

ทันใดนั้น เขาค่อยๆ วางปืนลงไปตรงกลางของหลุมดิน และก็กลบดินเข้าไปในหลุมลึกนั้นใหม่อีกครั้ง

ใช้เวลาไปทั้งหมดรวมๆแล้ว 10 นาทีได้ เขาจึงกลบหลุมนั้นจนเต็มได้

จากนั้นต่อมาเซียวชุ่นหยิบเอาบุหรี่มาคาบไว้ในปาก หลังจากใช้ไฟแช็กจุดเสร็จแล้วก็เสียบปักเข้าไปในดิน

“สถานที่นี้ไม่เลวเลยนะ ต่อไปหากเจ้าอยู่ที่นี่คิดว่าจะต้องอยู่อย่างสงบสุขแน่ๆ!”

พูดจบเขาก็มองดูบุหรี่ม้วนนั้นที่ปักอยู่บนกองพะเนินดิน

ทันใดนั้นก็มีลมเบาๆ ค่อยๆ พัดมา แสงไฟของหัวบุหรี่นั้นก็สว่างขึ้นมาในทันที และจากนั้นก็ค่อยๆ จางดับลงไปอีก

ดึงเอาสายตานั้นกลับมา เซียวชุ่นขยับซ่งหลิงเอ๋อร์ที่อยู่ด้านหลังให้กระชับขึ้น แล้วเดินเป็นจังหวะไปตามทางที่มา

หลังจากออกไปจากท่าเรือแล้ว เขาก็โทรไปหาเซี่ยหลี แจ้งว่าธุระทั้งหมดของทางด้านนี้ได้จัดการเรียบร้อยหมดแล้ว

“น้องหลิงเอ๋อร์ล่ะ?”

เซี่ยหลีนั้นที่อยู่ในสายได้ถามถึงสถานการณ์ของซ่งหลิงเอ๋อร์ขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง

เซียวชุ่นตอบว่า: “นางไม่ได้เป็นอะไรมาก พักผ่อนคืนหนึ่งก็กลับมาเหมือนเดิมแล้ว!”

พอได้ยินเท่านี้ เซี่ยหลีไม่เพียงแต่เบาใจขึ้นมาในทันใด ในขณะเดียวกันก็ได้กระจ่างในความสามารถของเซียวชุ่นได้อย่างลึกซึ้งเข้าไปอีก

แม้แต่ “นักกู่ป่า” และ “กู่ไร้ตัวตน” ล้วนทำอะไรเขาไม่ได้ ฝีมือเช่นนี้ช่างทำให้คนเกิดความตกตะลึงจริงเชียว!

เก็บงำความในใจเอาไว้ แล้วก็กล่าวต่อกับเซี่ยหลีว่า: “ในเมื่อสถานการณ์ทางด้านนั้นของคุณเซียวได้จัดการแก้ปัญหาจนเรียบร้อยแล้ว เช่นนั้นการเคลื่อนไหวของข้าด้านนี้ก็จะเริ่มขึ้นทันที คิดไม่ถึงว่าคนของตระกูลหร่วนจะกล้าลงมือกับแขกคนสำคัญของตระกูลเซี่ยของข้าได้ งั้นก็อย่าหาว่าข้าโหดเหี้ยมอำมหิตละกัน!”

เซียวชุ่นในคืนนี้ได้ประจักษ์การสังหารที่มากเกินไปด้วยตาตัวเอง ตอนนี้ก็เลยไม่อยากจะฆ่าฟันอีกต่อไป ดังนั้นก็เลยเตือนเซี่ยหลีว่า: “ตัวการหลักได้ตายไปแล้ว คนอื่นๆ ที่เหลือเจ้าก็แค่ลงโทษเล็กน้อยก็พอ สำหรับเจ้าบ้านตระกูลหร่วนนั้นก็รบกวนให้เจ้าพามาที่นี่สักหน่อย ข้ามีเรื่องสำคัญจะถามเขา!”

“ในเมื่อเป็นความต้องการของคุณเซียว ข้าก็ย่อมไม่อาจขัดได้แน่นอน เรื่องของเจ้าบ้านตระกูลหร่วนมอบให้เป็นหน้าที่ของข้าเองก็พอแล้ว!”

พูดจบเซี่ยหลีก็วางสายลงทันที

มีคนเดินมาที่ข้างกายนางแล้วกล่าวถามอย่างเบาๆ ว่า: “เจ้าสมาคม ต่อไปจะทำอย่างไรต่อ?”

คำถามนี้ที่จริงแล้วเซี่ยหลีก็ยังไม่ได้คิดให้ดีนัก ตอนที่เริ่มแรกนั้นเขาเตรียมที่จะจัดการตระกูลหร่วนไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียวเลย

ยังไงคนของตระกูลนี้ก็ไม่ใช่คนดีอะไรอยู่แล้ว กล่าวได้ว่าเต็มไปด้วยความชั่วร้ายในที่ของเลากัว ทำเรื่องที่สวรรค์เคืองคนก็ชิงชังไว้ตั้งมากมาย

แต่ในเมื่อเซียวชุ่นยังมีเมตตาอยู่ นางก็ไม่อาจจะฆ่าล้างโครตได้

หลังจากครุ่นคิดอย่างเคร่งขรึมครู่หนึ่ง เซี่ยหลีจึงสั่งการกำชับกับพวกลูกน้อง

“ผู้ชายที่บรรลุนิติภาวะแล้วของตระกูลหร่วนให้เนรเทศไปยังชายแดน ผู้หญิงที่บรรลุนิติภาวะนั้นให้ลดระดับไปเป็นชนชั้นต่ำ สำหรับเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะนั้นทั้งหมดให้อยู่ภายใต้การดูแลของสมาคมวิชากู่ ให้สมาคมเลี้ยงดูให้เติบใหญ่ หากขัดขืนให้ฆ่าทิ้งได้เลย!”

“ขอรับ!”