บทที่ 806 เดินทางไปสำรวจสืบเสาะ

ตั้งแต่ครั้งที่แล้วเซียวชุ่นกลับไปยังบ้านพักเก่าที่เคยอยู่กับอาจารย์สองคน อาถรรพ์ต้องห้ามของหอหนังสือด้านนั้นก็ถูกเปิดออกทางหนึ่ง แล้วในนั้นก็มีชั้นวางหนังสือเพิ่มขึ้นมาหนึ่งแถว

ตอนนั้นเพราะเกิดจากว่าเขาหลงใหลในการบำเพ็ญตน “คัมภีร์ศึกยุทธ์” ดังนั้นก็เลยยังไม่ได้ไปตรวจดูเนื้อหาของชั้นวางหนังสือด้านนั้นเลย

แต่ว่าตามความเข้าใจที่เขามีต่อนักพรตมู่เหยียน ของที่อยู่ในที่ตรงนั้นจะต้องมีประโยชน์ต่อเขาในตอนนี้อย่างแน่นอน เป็นไปได้ว่าอาจจะมีการบันทึกการแนะนำ “สภาพร่าง” ที่พิเศษบางอย่างเอาไว้ก็ได้!

“บำเพ็ญสภาพร่าง” ของแบบนี้เมื่อก่อนอาจารย์ก็พูดถึงน้อยมาก ทุกครั้งต่างก็เพียงแค่กล่าวถึงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่พูดมากความเด็ดขาดเลย

เซียวชุ่นก็เลยไล่ถามอย่างบังเอิญ ฝ่ายตรงข้ามโดยปกติก็จะบอกเขาว่าอย่าไปคิดเยอะเช่นนั้น บอกว่ารอให้ขอบเขตถึงก่อนแน่นอนว่าจะแนะนำให้รู้จักเป็นแน่

และสำหรับในตอนนี้เขาก็รู้ถึง “แกนแท้” สภาพร่างหนึ่งอย่างที่ความหวาดกลัวเช่นนี้ นอกเหนือจากนี้ก็ไม่รู้จักอะไรอย่างอื่นอีกแล้ว

เซี่ยหลีที่อยู่ด้านข้างก็ไม่ได้ถามอะไรมากความต่อแล้ว ในเมื่อเซียวชุ่นบอกว่าหากหาคำตอบได้แล้วจะบอกตนเอง งั้นก็ไม่จำเป็นจะต้องไปกังวลอะไร ก็เลยกลับกลายเป็นถามถึงอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมาแทน

“คุณเซียวเตรียมที่จะกลับฮั๋วเซี่ยเมื่อไหร่กัน?”

ได้ฟังดังนั้น เซียวชุ่นก็คำนวณดูว่าตนเองมาที่นี่ก็ใกล้จะหนึ่งอาทิตย์ได้แล้ว ตอนที่ออกเดินทางเขาก็นัดหมายกับเหยาเสินไว้เรียบร้อยแล้วว่าจะไปเจอกันที่ไหน ในเมื่อเรื่องของทางนี้ในตอนนี้ได้จัดการก็เกือบจะเรียบร้อยหมดแล้ว งั้นก็ได้เวลาอันสมควรที่จะไปได้แล้ว

พอนึกถึงจุดนี้เขาก็ตอบว่า: “หากไม่นอกเหนือจากที่คาดการณ์ไว้ น่าจะอยู่ที่นี่อีกราว 2-3 วันแหละ!”

“2-3วัน?” เซี่ยหลีมองไปยังเซียวชุ่นครู่หนึ่งด้วยท่าทางครุ่นคิด: “คุณเซียวคงไม่ได้คิดวางแผนจะไปป่าพิรุณทางตะวันออกด้านนั้นหรอกนะ?”

เซียวชุ่นยิ้มอยู่ครู่หนึ่งอย่างไม่ได้ตอบตกลงหรือปฏิเสธ: “เหอะๆ จะไปทางด้านนั้นดูหน่อยก็ไม่เลวนะ!”

“นี่นั่นถือว่าเป็นค่ายใหญ่ของ “คนกู่ป่า” เชียวนะ และข่าวการตายของอาต้าที่ตายในเงื้อมมือของท่านนั้นปิดบังไว้ไม่ได้หรอก หากจะไปที่นั่นมันอันตรายมากเลยนะ!” เซี่ยหลีกล่าวออกมาด้วยอาการกังวลเล็กน้อย

แม้จะกล่าวว่าคนกลุ่มนั้นที่ลักพาตัวซ่งหลิงเอ๋อร์ไปจะได้ตายไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว แต่ข่าวคราวก็ยัยงคงหลุดออกไปได้ คนที่ชื่อว่าอาต้าผู้นั้นเป็นผู้มีความเชี่ยวชาญในวิชากู่ของหร่วนจินสุ่ย ตอนนี้ข่าวคราวอันนี้ก็คงจะรายงานไปถึงทางด้าน “คนกู่ป่า” แล้ว

เป็นเพราะพิจารณาถึงจุดนี้ เซี่ยหลีก็เลยรู้สึกว่าการไปในครั้งนี้ของเซียวชุ่นไม่สมควร

พอเห็นเซี่ยหลีเป็นกังวลต่อตนเอง เซียวชุ่นโบกมือขึ้นมาครู่หนึ่งด้วยรอยยิ้ม: “วางใจเถอะ ‘คนกู่ป่า’ พวกนั้นไม่ได้จะข่มขู่ข้าได้มากขนาดนั้น เพียงแค่ข้าไม่เข้าไปในหนองน้ำหมอกพิษที่อยู่ลึกไป แล้วก็ได้พบเจอกับ ‘ปรมาจารย์สวรรค์ชีวิตนิรันดร์’ ที่อยู่ในตำนานผู้นั้นแล้ว ปัญหาก็ไม่น่าจะร้ายแรง!”

รอบนี้ที่เขาจะไปก็เพียงแค่อยากจะไปสืบหาความจริงที่ชัดเจนเท่านั้น ก็ไม่ได้วางแผนไว้ว่าจะเข้าไปในสถานที่ที่น่าหวาดกลัวเช่นนั้น สำหรับ “คนกู่ป่า” ที่เคลื่อนไหวอยู่รอบนอกพวกนั้น ยังไงก็ไม่อยู่ในขอบเขตของการพิจารณาเลย

สำหรับของล้ำค่า “ลำโพงม่วง” และ “ดินห้าสี” เซียวชุ่นอาจกล่าวได้ว่าให้ความสำคัญกับมันมาก หากสามารถเอาทั้งสองสิ่งมาครอบครองได้ เชื่อว่าความสามารถของสหพันธ์บู๊จะต้องพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดดครั้งหนึ่งแน่

โดยเฉพาะสำหรับการพัฒนา “หอโอสถ” ก็ยิ่งมีบทบาทที่สำคัญยิ่งกว่า!

พอเห็นเซียวชุ่นตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะไปที่นั่น เซี่ยหลีไม่ห้ามปรามอย่างยากเย็นอีกต่อไป ก็เลยเสนอตัวขึ้นมา: “หากเป็นเช่นนี้ ข้าไปด้วยกันกับคุณเซียวจะเป็นการดีกว่า ยังไงข้าก็ค่อนข้างคุ้นเคยกับที่นั่นมากกว่า!”

เมื่อก่อนนางก็เคยไปบำเพ็ญตนวิชากู่ที่นั่นระยะเวลาหนึ่ง การเคลื่อนไหวของอาณาบริเวณโดยรอบแน่นอนว่าจำกัดอยู่ในพ็นที่ที่ปลอดภัยแห่งหนึ่งเท่านั้น

อย่าว่าแต่ลึกเข้าไปเลย แม้ว่าจะเป็นพื้นที่ใจกลางนางก็ยังไม่เคยเข้าไปเลย

เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว เซี่ยหลีกลับยังคงพูดคำพูดเหล่านี้ออกมาอย่างดื้อดึง เป้าหมายไม่เพียงแค่เป็นห่วงเซียวชุ่นไปคนเดียวหากเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นั่น นางยังสามารถเอาฐานะของเจ้าสมาคมวิชากู่ออกมาติดต่อพูดคุยกับ “คนกู่ป่า” ได้

เพียงแต่น้ำในของนางนี้ เซียวชุ่นก็ได้รับไว้ด้วยใจแล้ว

“เจ้าก็อย่าไปกับข้าเลย ยังไงข้าก็กลัวว่าถึงเวลาหากเกิดอะไรที่คาดไม่ถึงขึ้นมาจริงๆ จะปกป้องเจ้าไม่ได้!”