บทที่ 807 การต่อสู้ของสองสำนัก

หลายปีมานี้ ท้องที่เลากัวมีคนเริ่มและจบสิ้นอยู่ที่นั่นบ่อยๆ และยังกล่าวขานกันอย่างลึกลับอีกด้วย ยิ่งไปกว่านั้น “คนกู่ป่า” อยู่ที่นี่ก็ไม่นับว่าเป็นความลับอะไรเลย ดังนั้นทางราชการก็เลยไม่ได้ให้คนทั่วไปเข้าไปในนั้นได้ง่ายดาย

ต่อมามีทีมสำรวจจากต่างชาติหลายชาติทหารทั้งหมดก็ถูกทำลายล้างอยู่ในนี้เช่นกัน ตั้งแต่นั้นมาฝ่ายที่เกี่ยวข้องก็เลยต้องส่งกองกำลังทหารไปประจำการที่บริเวณรอบนอกเพื่อแสดงการเตือนให้ระวัง

จะว่าไปก็แปลก สถานที่อื่นๆ ในป่าพิรุณขนาดใหญ่นี้ต่างก็ปกติมาก มีเพียงพื้นที่นี้ภายใต้เขตอำนาจของเลากัว ก็จะมีผู้เสียชีวิตออกมาเป็นครั้งคราวบ้าง！

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา พอพูดถึงเรื่องนี้ผู้คนต่างก็พาหน้าเปลี่ยนสีกันไปหมด ดังนั้นแม้ว่าเซียวชุ่นจะให้ราคาสูงแค่ไหนก็ตาม พี่ชายที่ขี้ขลาดไม่ว่าจะเป็นตายร้ายดียังไงต่างก็ไม่ขับไปทางเส้นนั้นอย่างแน่นอน

ให้ค่ารถไปอย่างทำอะไรไม่ถูก เซียวชุ่นได้เพียงลงรถแล้วก็เปลี่ยนเป็นเดินทางเท้า

ตอนนี้ขาก็ยืนอยู่ทางประตูทางเข้าของรีสอร์ตแห่งหนึ่ง มองดูพวกนักท่องเที่ยวที่ครื้นเครงกันอยู่ด้านใน และต่อมาก็ชายตาไปยังป่าพิรุณที่อยู่ไกลออกไปข้างหน้า ที่นั่นกลับไร้ซึ่งผู้คน

“ดูไปแล้วน่าจะมีระยะทางอีก 30 กว่ากิโลเมตร ก็ได้เพียงเดินไปเท่านั้นแล้วล่ะ!”

พูดจบ เซียวชุ่นเดินล้วงกระเป๋าไปอย่างไม่มีทางเลือก ค่อยๆ เดินไปทางป่าผืนนั้นที่อยู่ไกลออกไป

สายตาของเขาไปจนสุดมุมแล้ว ราวกับว่าถูกต้นไม้ที่หนาทึบบดบังสายตาเอาไว้ ป่าไม้นี้ราวกับว่าจะเป็นทางยาวตลอดริมฝั่งทะเลในเขตแดนเลากัวเช่นนั้น ยาวไปจนถึงอีกประเทศหนึ่ง

ก่อนหน้านี้นานมากแล้วก็เคยได้ยินว่าป่าพิรุณที่ร้อนชื้นทางด้านเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้านนี้พื้นที่กว้างขวาง วันนี้ได้มาเห็นกับตาตัวเอง ก็ช่างทำให้เซียวชุ่นอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ

และในขณะเดียวกัน ในแดนของฮั๋วเซี่ย สมาคมบู๊ตะวันออกเฉียงใต้

หลังจากผ่านการทำสงครามมาหนึ่งคืน การต่อสู้ระหว่างสมาคมบู๊และสหพันธ์บู๊ก็ใกล้เข้าใกล้จุดสิ้นสุดแล้ว

การต่อสู้กันของทั้งสองฝ่ายเริ่มขึ้นเมื่อเที่ยงคืนเมื่อวาน และต่อสู้กันตลอดทางจากสังเวียนย่อยสมาคมบู๊มาจนถึงเชิงเขาอันว่างเปล่า ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงแล้ว พรรคพวกที่เหลือเดนสมาคมบู๊ที่เหนียวแน่นแม้ว่าจะรู้ดีว่าพ่ายแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย แต่กลับยังคงต่อต้านเอาไว้อย่างเดนตาย ภายใต้แสงอาทิตย์ที่รุนแรงได้หลั่งโลหิตและเหงื่อหยดสุดท้ายให้แก่องค์กร!

เหลือบมองไปยังม้งอะหม่านซึ่งเป็นผู้นำพาผู้ฝึกกู่ที่แข็งแกร่งหลายคนต่อสู้ขึ้นเขาไป ฉินเจิ้นหวนก็อดได้ที่จะพยักหน้าอย่างยอมรับ

การต่อสู้ในครั้งนี้แม้ว่าจะประสบความสำเร็จเพียงนี้ ในนั้นมีพวกผู้ฝึกกู่ของสามกลุ่มม้งที่ได้รับการกล่าวถึงว่าออกแรงมากที่สุด

ม้งซิวหยุน ม้งอะหม่านและม้งอูหัวหน้าเผ่าทั้งสามคนนำพาทหารฉกรรจ์กลุ่มใหญ่ที่อยู่ภายใต้บัญชาการ โจมตีจนเกือบจะปราชัยต่อยอดฝีมือของสมาคมบู๊ตะวันออกเฉียงใต้ครึ่งหนึ่งเลย

คนดี เพียงแค่สิบกว่าคนนี้ที่ต่อสู้จนพวกสมาชิกสมาคมบู๊ในแดนตะวันออกเฉียงใต้ร้อยกว่าคนอึ้งไปจนโงหัวไม่ขึ้นเลย มีการชี้ขาดเพื่อชัยชนะในการต่อสู้ครั้งนี้ไว้แล้ว

แม้ว่าจะไม่ได้ยืมเอาความสามารถจากสามกลุ่มม้งก็ตาม สหพันธ์บู๊ก็สามารถคว้าชัยชนะในการต่อสู้ครั้งนี้มาได้อยู่แล้ว แต่มีการเข้าร่วมของยอดฝีมือวิชากู่กลุ่มนี้ การต่อสู้ก็ดูผ่อนคลายขึ้นมากอย่างไม่ต้องสงสัยเลย

และการต่อสู้เริ่มจนถึงตอนนี้ สหพันธ์บู๊เหล่านี้นอกจากมีคนส่วนน้อยที่ได้รับบาดเจ็ยแล้ว สมาชิกคนอื่นๆ ส่วนใหญ่ต่างก็ยังอยู่ในสภาพที่ฟาดฟันอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่

พอนึกถึงตรงนี้ ฉินเจิ้นหวนก็นับถือเซียวชุ่นจากใจจริง ราวกับว่าไปถึงระดับขั้นที่ไม่อาจจะมากกว่านี้ได้อีกแล้ว

ในใจของเขาก็ทอดถอนใจด้วยความหดหู่อย่างไม่รู้ตัว: ช่างเป็นหัวหน้าที่บงการเรื่องใหญ่ๆ จริงๆ แม้ว่าจะไปแค่เมืองฉู่เพียงไม่กี่วัน ก็สามารถจัดการคนเผ่าสามกลุ่มม้งที่ไม่ได้รับการอบรมมาก่อนกลุ่มนี้ให้อยู่ในศิโรราบได้!

จากนั้นฉินเจิ้นหวนก็มองไปยังเกาฉิวที่หน้าตาไร้ซึ่งอารมณ์ที่อยู่ด้านข้างแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า: “พี่เกา พรรคพวกที่เหลือเดนสมาคมบู๊ตอนนี้ได้ถูกพวกเราล้อมเอาไว้ในช่องว่างของเขาแล้ว เพียงแค่จัดการที่นี่ให้เรียบร้อย พวกเราก็สามารถควบคุมตะวันออกเฉียงใต้ได้ทั้งหมดแล้ว!”

เกาฉิวไม่ได้รับคำ ดูจากสีหน้าท่าทีของเขาแล้วราวกับว่าเขาดูหนักแน่นมาก แต่อารมณ์ของเขาในตอนนี้กลับเหมือนกับลมที่อยู่บนภูเขาว่างเปล่านั้นก็ไม่ปาน เกรี้ยวกราดอย่างหาที่เปรียบมิได้

เขาอายุยี่สิบปีก็เข้าสู่สมาคมบู๊ ตอนนั้นเปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้น เอาความเยาว์และความเหน็ดเหนื่อยของตนรดใส่ไว้ที่นี่ และตัวเขาเองก็ได้รับผลประโยชน์มากมายแล้วเช่นกัน