บทที่ 808 สมบูรณ์แบบ

“กล้าดียังไง คิดไม่ถึงว่าจะไม่เคารพเจ้าสังเวียน!”

คำพูดคำจาของม้งอะหม่านค่อนข้างถ่อยเล็กน้อย จู่ๆ ก็ทำให้คนจำนวนไม่น้อยของสมาคมบู๊เกิดโทสะขึ้นมา ต่างพากันว่ากล่าวสั่งสอนตักเตือน

เห็นสภาพแล้ว ม้งอะหม่านขำออกมาอย่างเย็นชาอย่างอดไม่ได้: “เหอะๆ คนตายคนหนึ่งจะให้ข้าเอาอะไรไปเคารพนับถือ? ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อวันนั้นเขายังเคยกำจัดข้าทิ้งเลย ถึงตายก็ไม่สาสมกับความผิดหรือบาปกรรมที่ทำลงไป!”

ผู้คนของสมาคมบู๊ได้ยินดังนั้น แต่ละคนก็โกรธจนไม่สามารถยอมได้ ก็เลยเริ่มเอ่ยปากด่าว่าขึ้นมา

“สามกลุ่มม้งของพวกเจ้าเป็นอะไรมาจากไหนกัน หากไม่ใช่เพราะว่าตอนนั้นสมาคมบู๊ภาคกลางไม่ยอมร่วมมือกับพวกข้า อาณาเขตของพวกเจ้าก็ถูกพวกเราควบรวมเข้ามานานแล้ว และพวกเจ้าก็เป็นหมาเดินตามตูดของสมาคมบู๊ของพวกข้า!”

“ที่พูดก็ไม่ผิด หมายังไงก็เป็นหมาวันยังค่ำ บัดนี้ติดตามอำนาจบาตรใหญ่ของสหพันธ์บู๊ คิดไม่ถึงว่าก็เริ่มอาศัยอำนาจบารมีของนายขึ้นมา!”

“ม้งอะหม่านเจ้าอย่าเพิ่งได้ใจไป หากวันนั้นไม่ใช่เจ้าสังเวียนเนี่ยและเซียวชุ่นเคยต่อสู้ครั้งใหญ่กันมาก่อน แค่เจ้าและม้งอูพวกสวะสองคนจะไปเป็นคู่ต่อสู้กับเขาได้อย่างไร!”

……

“ให้ตายเถอะ วันนี้หากไม่ใช่เพราะท่านฉินมีการกำชับสั่งการเอาไว้ละก็ ข้าจะจัดการส่งพวกเจ้าไปสู่สุคติเลย!”

ม้งอะหม่านก็ไม่ใช่คนที่มีอารมณ์ดีอะไรนัก ตอนนี้ถูกคนมาชี้หน้าด่าเช่นนี้ เขาก็ต้องทนไม่ได้ขึ้นมาบ้างแหละ มองไปยังพวกคนกลุ่มนั้นที่ไม่กลัวตายด้วยสายตาที่ทะมึนทึบ ยกมือก็เริ่มกำหมัดแน่น

นิ้วของเขาพลิกขยับอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก: “เหอะๆ แม้ว่าจะไม่ทำให้พวกเจ้าตาย แต่ทำให้พวกเจ้าเจ็บปวดรวดร้าวเหมือนตายทั้งเป็นก็ได้นะ!”

คำพูดเพิ่งจะพูดออกไป หมอกพิษกลุ่มก้อนใหญ่ก็แผ่ซ่านอยู่ภายในร่างของเขา ความปั่นป่วนหมุนเข้าไปหาผู้คนสมาคมบู๊ที่อยู่ไม่ไกลนัก

ม้งซิวหยุนที่อยู่ด้านข้างก็ไม่ได้ออกตัวมาเพื่อยับยั้งเขา ยังไงเมื่อครู่ตอนที่คนกลุ่มนั้นด่าว่าอยู่ แต่ว่าก็เหมารวมม้งขาวของพวกเขาเข้าไปในนั้นด้วย การลงโทษเล็กน้อยนี่ก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลเช่นกัน

“ให้ตายเถอะ ทำอย่างกับกลัวพวกเล่นแมลงอย่างเจ้าก็ว่างั้นแหละ วันนี้ข้าสู้สุดชีวิตดูซิว่าเจ้าจะแน่ขนาดไหนเชียว!”

มีคนตะโกนขึ้นมาคำหนึ่ง ยกอาวุธขึ้นอย่างไม่ท้อถอยแต่กลับตรงเข้ามา พุ่งเข้ามาในหมอกดำที่หนาทึบนั้นโดยตรง

“หยา!”

จู่ๆ เสียงกรีดร้องที่โหยหวนดังออกมาจากในหมอกดำนั้น และต่อมาฝูงชนก็มองเห็นคนคนหนึ่งเปี่ยมไปด้วยควันสีขาวทั้งร่างพุ่งออกมาจากในนั้น บนใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดสีแดง ราวกับว่าถูกของอะไรบางอย่างเผาไหม้มาก่อนก็ไม่ปาน

พอเห็นถึงจุดนี้ฝูงคนสมาคมบู๊ต่างก็นิ่งอึ้งกันไปเลย จากนั้นบนใบหน้าเริ่มปรากฏสีหน้าท่าทางที่น่าหวาดกลัวออกมา

ม้งอะหม่านชื่นชมหน้าตาท่าทางบนใบหน้าในตอนนี้ของพวกเขามาก นี่ทำให้เขาเกิดความรู้สึกมีความสุขที่ได้แก้แค้นอย่างหนึ่งแล้วกล่าวออกมาด้วยเสียงหัวเราะดังว่า: “เหอะๆ ช่างไม่เจียมตัวจริงๆ เป็นเพียงแค่การบำเพ็ญตนพรแสวงขั้นสุด ก็กล้าที่จะพุ่งเข้ามาในแหล่งกำเนิดหมอกพิษของข้าได้!”

ตั้งแต่เนี่ยจิ่วฉงตายไป ผู้บำเพ็ญตนที่มีความสามารถที่แข็งแกร่งที่สุดของทางสมาคมบู๊ตะวันออกเฉียงใต้นี้ก็คือพรแสวงขั้นสุดแล้ว บัดนี้เมื่อตอนที่ผู้บำเพ็ญตน “แดนพรสวรรค์” อย่างม้งอะหม่านต่อต้านกับปรมาจารย์วิชากู่ แน่นอนว่าไม่มีทางที่จะต้านทานกลับได้เลย

แต่เมื่อยิ่งเป็นเช่นนี้ แต่ก็ยังมีชายฉกรรจ์ที่แข็งแกร่งอีกหลายสิบคนร่วมมือกันไว้ พยายามที่จะใช้ชี่จื้อต้านทานหมอกพิษเอาไว้!

แต่ว่าการกระทำเช่นนี้ไม่ได้แตกต่างจากตั๊กแตนห้ามรถเลย (ทำอะไรเกินตัว)

หมอกพิษของม้งอะหม่านนี่เป็นไปได้ว่ามีเท่าไหร่ก็กลืนกินเท่านั้น ห้อมล้อมบรรดาคนที่ดื้อรั้นเหล่านั้นเข้าไปทั้งหมด

ผ่านไปไม่นานในหมอกพิษก็มีเสียงกรีดร้องดังออกมาอย่างต่อเนื่อง

มองดูหมอกพิษก็เริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้เรื่อยๆ มีคนตกใจจนเดินมายังด้านหน้าของหวงซานแล้วกล่าวถามด้วยความร้อนใจว่า: “ผู้อาวุโสหวง ตอนนี้พวกเราควรจะทำอย่างไรกันดี?”

คำถามของฝ่ายตรงข้ามนี้ หวงซานกลับไม่ได้ตอบเลย

70 กว่าคนขึ้นเขามาด้วยกัน ตอนนี้ผ่านไปแค่เพียงกระจกส่องหน้าเท่านั้นก็บาดเจ็บล้มตายกันไปเกือบครึ่งแล้ว และคนพวกนี้ยังถูกกำจัดในเงื้อมมือของคู่ต่อสู้คนเดียวอีกด้วย

พูดตามตรงการต่อสู้เช่นนี้ไม่มีทางที่จะต่อสู้ได้แล้วจริงๆ!

หลังจากพึมพำอย่างเคร่งขรึมครู่หนึ่ง หวงซานก็ได้เพียงต้องเอาท่าไม้ตายสุดท้ายออกมา

“แม้ว่าวันนี้พวกเราจะต้องพ่ายแพ้อย่างไม่ต้องสืบเลย แต่ไม่ว่าอย่างไรพวกเราก็จะไม่ยอมจำนนแน่ ผู้ร่วมสำนักทุกท่านพร้อมใจกันออกแรงร่วมกายร่วมใจกับข้า ไม่ถอยแม้จะต้องตาย!”

คำพูดเพิ่งจะพูดออกไปในใจของผู้คนต่างก็เป็นหนึ่งเดียวกันขึ้นมาทันที

จากนั้น อีก 30 กว่าคนที่เหลืออยู่ต่างก็ค่อยๆ ล้อมรอบหวงซานเอาไว้ให้อยู่ตรงกลางในนั้น