บทที่ 809 ชุดขาวปลิวสะบัด

จบสิ้นเพียงเท่านี้ คนส่วนใหญ่ของสมาคมบู๊ตะวันออกเฉียงใต้ต่างคิดว่าที่วันนี้พ่ายแพ้เป็นเพราะว่าการเคลื่อนไหวที่เห็นผิดเป็นชอบของเกาฉิว นี่มันช่างน่าขำอย่างไม่ต้องสืบเลย

ยิ่งเป็นเช่นนี้ เกาฉิวกลับไม่ได้โต้แย้งใดๆ ต่อการกระทำของตนที่ทำออกไปเลย และก็กล่าวด้วยสียงเรียบเฉย: “สิ้นสุดเพียงเท่านี้เถอะ ความพ่ายแพ้ของพวกเจ้าได้ถูกกำหนดเอาไว้นานแล้ว!”

“ถูกกำหนดไว้งั้นหรือ?” หวงซานกล่าวอย่างเย้ยหยัน: “ข้าว่าชะตาชีวิตของเจ้าน่าจะถูกกำหนดให้เป็นดาวกาลกิณีของสมาคมบู๊ตะวันออกเฉียงใต้มากกว่า พวกเราทุกคนจึงต้องน่าเวทนาเช่นนี้ ทั้งหมดของทั้งหมดก็ล้วนเป็นเพราะความต้องการของเจ้า!”

พูดจบหวงซานก็พุ่งเข้ามาหาด้วยความโมโห ตบลงไปที่หน้าของเกาฉิวอย่างรุนแรง

“เพี๊ยะ!”

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว เกาฉิวเลือดอาบปากเลย

“สารเลว กล้าดียังถึงกล้าทำร้ายคุณเกา!”

ฐานะของเกาฉิวในตอนนี้ ในสหพันธ์บู๊สามารถบอกได้ว่ามีความเท่าเทียมกับฉินเจิ้นหวน เมื่อเห็นพวกทหารที่แพ้พ่ายที่อยู่ภายใต้บัญชาการของตนกล้าอวดดีออกมาเช่นนี้อย่างคาดไม่ถึง พวกนักบู๊ที่มาจากซงเจียงจำนวนหนึ่งทนดูไม่ได้แล้ว ก็เลยต่างพากันหยิบเอาอาวุธขึ้นมาแล้วก็ฟาดฟันไปทางหวงซานที่อยู่ตรงนั้น

เกาฉิวยกมือขึ้นห้ามเป็นการบ่งบอกว่าให้ทุกคนใจเย็น

ความสัมพันธ์ระหว่างเย่หนานเทียนและเขาค่อนข้างดีจึงกล่าวออกมาอย่างไม่ยอมความ: “คุณเกา......”

ไม่รอให้เขาพูดจบ เกาฉิวก็ตัดบทขึ้นมา: “ฝ่ามือนี้เป็นข้าที่ติดค้างเขาเอาไว้เอง!”

ได้ฟังดังนั้น หวงซานก็หัวเราะออกมาเสียงดังอย่างไม่เกรงใจ: “ฮ่าๆ เจ้าก็รู้ด้วยเหรอว่าฝ่ามือนี้ติดค้างข้าเอาไว้?”

เห็นว่าเกาฉิวไม่พูดอะไร ได้เพียงมองมาที่ตนเองด้วยสีหน้าที่สงบนิ่ง ในใจของหวงซานก็เลยปะทุอารมณ์โมโหอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยออกมาแล้วกล่าวคำรามออกมาเสียงดัง: “เมื่อปีนั้นเจ้าพาข้าเข้ามาในสมาคมบู๊ และก็เจ้าให้ข้าเรียนรู้ถึงความหมายของคำว่าซื่อสัตย์สองพยางนี้ แต่สุดท้ายคิดไม่ถึงว่าเจ้าจะกลืนน้ำลายตัวเอง!”

ได้ฟังถึงจุดนี้ ทุกคนในสมาคมบู๊ก็ประหลาดใจกันอย่างมากขึ้นมาทันที

วกเขาก็ยังไม่ทราบดีถึงความเคียดแค้นพวกนี้ระหว่างหวงซานและเกาฉิว พวกอาวุโสทั้งหมดที่เคยเข้าร่วมการต่อสู้ที่เขาหยามาก่อนนั้นยิ่งมีท่าทีที่เข้าใจแจ่มแจ้งขึ้นมาในบัดดลเลย

มิน่าตอนนั้นในเขาหยา การแสดงออกของหวงซานที่มีต่อเกาฉิวจึงทั้งตื่นเต้นและขุ่นเคืองได้เช่นนี้

มิน่าตอนนั้นที่เกาฉิวเผชิญหน้ากับการด่าว่าเหยียดหยามของหวงซาน แม้แต่คำเดียวก็ไม่พูดออกมาเลย ที่แท้ทั้งหมดนี้มันมีสาเหตุที่มาที่ไปนี่เอง!

เกาฉิวไม่ได้สนใจสายตาคนเหล่านั้นที่มองมายังตนเองเลย เขาเพียงแค่มองมาที่หวงซานด้วยสายตาที่ไม่สบายใจอย่างราบเรียบเท่านั้น แล้วก็กล่าวออกมายังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

“อารมณ์โกรธของเจ้าได้ระบายแล้ว สมาคมบู๊ก็ไม่มีแล้ว ตั้งแต่นี้ต่อไปอย่าได้เอาตัวเองมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องในนี้อีก ตามความสามารถของจ้าวสหเซียวจะยึดครองแดนทั้งหมดของสมาคมบู๊เป็นเรื่องที่ช้าเร็วก็ต้องเกิดขึ้น!”

ฟังจบ หวงซานหัวเราะเยาะออกมา: “เหอะๆ จ้าวสหเซียวคำนี้นี่เจ้าเรียกออกมาได้อย่างเต็มปากเต็มคำเชียวนะ เป็นไปได้ว่าเป็นสุนัขรับใช้เป็นจนชินไปแล้ว แม้แต่เอวก็ยังยืดไม่ขึ้นเลยเหรอ?”

เกาฉิวขมวดคิ้ว แต่สุดท้ายก็ไม่ได้โต้แย้งอะไร จากนั้นสายตามองข้ามหวงซานที่ยืนกรานในความผิดพลาดอย่างโงหัวไม่ขึ้น มองไปยังสมาชิกที่เหลืออยู่ของสมาคมบู๊

“การต่อสู้ในวันนี้ ตะวันออกเฉียงใต้จำเป็นจะต้องเปลี่ยนหัวหน้า ข้าเป็นตัวแทนจ้าวสหเซียวมาเจรจากับพวกเจ้าก่อน หากยินยอมที่จะติตตามสหพันธ์บู๊ ประโยชน์ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยได้รับเมื่อก่อนนี้ก็ไม่เปลี่ยนไป สำหรับผู้ที่ไม่ยอมก็ไม่บังคับ เดินทางจากไปด้วยตัวเองก้แค่นั้น!”

มองดูเกาฉิวที่กล่าวออกมาอย่างค่อนข้างโน้มน้าวใจคน หวงซานก็อดที่จะหัวเราะเย็นชาออกมาไม่ได้: “เหอะๆ หากพวกเราจะยอมแพ้ เหตุใดเลยจะต้องรอถึงตอนนี้เล่า ในเมื่อเมื่อคืนไม่คิดจะยอมแพ้ ตอนนี้ก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย เจ้าควรจะตาย......”

“คำว่า “ใจ” คำสุดท้ายของเขายังไม่ทันได้พูดออกมา ก็ได้ยินด้านหลังของตนมีเสียงจากหลายคนดังแว่วออกมา

“ข้ายินดีที่จะติดตามสหพันธ์บู๊ ตั้งแต่นี้ต่อไปจะทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดของจ้าวสหเซียว!”

“หลี่หมิง เสิ่นฉงหยุน โจวมี่ จางจงซาง เจ้าคนพวกนี้สมควรตายจริงๆ ......”

หวงซานรออยู่อย่างหน้าดำค่ำเครียดที่คนพวกนั้นเลือกจะติดตามเมื่อครู่ โมโหมากจนอยากจะฉีกเนื้อของคนพวกนี้ให้แหลกไปเลยต่อหน้าต่อตา