บทที่ 229 จบชีวิตชู้รัก

ไม่นานนักเหล่าหนานก็ถูกควบคุมตัวมาจากอำเภอเฉินส่งไปรีดเค้นความลับที่สำนักองครักษ์เสื้อแพร

“นี่ล่ะ! คนที่ลงมือวางผงนิทราพระชายา”

“คนสนิทของจื้อซุ่นซีนี่! ในที่สุดก็หนีไม่พ้น”

“คดีนำคนไปทำรุมทำร้ายคุณชายเผยเฝิ่นลู่อาจจับคนร้ายไม่ได้เพราะหลักฐานอ่อนนักแต่ครั้งนี้คดีพระชายาคงหนีไม่พ้นโทษตัดหัวแน่”

“เหล่าหนานรับใช้ใต้เท้าจื้อมานานน่าจะมีส่วนรู้เห็นไม่น้อย ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าก็แล้วกัน” จงเหยียนหัวเราะหึๆ “กับคนเลวทรามพรรค์นี้ข้าไม่เคยคิดจะยั้งมือ”

กังเฉินหัวเราะเบาๆ “แล้วแต่เจ้า! เรื่องทารุณโหดร้ายเหมาะกับเจ้าที่สุดแล้ว ว่าแต่อย่าเพิ่งทำให้มันตายล่ะ ยังต้องให้รับโทษตามกฎหมายอยู่”

“วางใจข้าได้เลย!”

เผยหนิงเอ๋อร์ทนความเจ็บปวดทรมานจากการปวดแผลไม่ไหวจึงจำยอมบอกที่ซ่อนทรัพย์สินในเรือนนอกเมืองของตนให้กับองครักษ์กังเพื่อแลกกับยาแก้ปวด ชิงหลานกับองค์ชายสิบห้าจึงพาคนไปขุดเอาทรัพย์สินที่นางซ่อนเอาไว้

“ทองของอดีตฮ่องเต้ก็อยู่นี่ด้วยเพคะ!”

“นางทยอยขโมยออกมาซ่อนเอาไว้ นางงูพิษผู้นี้จะว่าไปก็ทำการรอบคอบไม่น้อย นางรู้ว่าใต้เท้าจื้อไม่ได้ตรวจสอบทองอีกครั้งจึงลอบขโมยมาโดยเอากล่องไม้เปล่าไปวางไว้ด้านล่างหีบ ส่วนด้านบนเอาทองที่เหลือไปวางเรียงโปะไว้ แล้วนางก็เอาทองออกมาซ่อนไว้ที่นี่”

“หากว่านางไม่คิดฆ่าหม่อมฉันแต่เลือกที่จะหนีไป เห็นทีคงจะได้เสวยสุขชั่วชีวิต”

“ถ้าดูจากจำนวนข้าวของเงินทองทั้งหมดที่นางซ่อนเอาไว้ก็ใช่! แต่หากดูจากแผนที่ข้าปล่อยนางเพื่อจะจับก็ไม่มีทางหนีได้ ต่อให้หนีไป ใต้เท้าจางก็ไม่น่าจะปล่อยนางเพราะทองพวกนี้จางหยงหย่วนก็จ้องฮุบของจื้อซุ่นซีมานานแล้ว”

เผยหนิงเอ๋อร์รู้ว่าจื้อต่ายวี่เป็นผู้ส่งคนไปค้นหาขวดยาพิษมาเป็นหลักฐานนางเจ็บแค้นจนยอมบอกให้หัวหน้ามือปราบโหยวให้รู้ตำแหน่งห้องลับที่ซ่อนสมบัติของใต้เท้าจื้อในสวนหลังจวน

“ห้องนั้นอยู่ใต้ดินไม่ลึกนักมีม่านเถาวัลย์ปกปิดอยู่ในสวนส่วนหลัง ทองคำที่ยักยอกและใช้เกลือหนีภาษีแลกเปลี่ยนมาเก็บรวมกันไว้ทั้งหมด ข้าขโมยมาไม่เยอะนักเพราะตอนนั้นกลัวเขาจับได้”

องค์ชายสิบห้าจึงนำองครักษ์และเหล่ามือปราบไปห้องเก็บสมบัติของ จื้อซุ่นซีและลงบันทึกทรัพย์สินทั้งหมดก่อนจะขนไปเก็บยังท้องพระคลัง จื้อต่ายวี่ร้องโวยวายคอยดึงแขนองครักษ์คนนั้นคนนี้เอาไว้

“อย่าเอาไปนะ นั่นทรัพย์สินของท่านพ่อของข้า!”

“ใต้เท้าจื้อลอบทำเรื่องผิดกฎหมายร่วมกับขุนนางโฉดยักยอกทองคำพระราชทาน มีพระราชโองการให้ยึดทรัพย์ทั้งหมด คุณหนูจื้อท่านรักษาศีรษะเอาไว้ได้ก็เคราะห์ดีอย่างยิ่งแล้ว โทษฐานซุกซ่อนของหลวงของท่านความจริงต้องถูกประหารชีวิต อย่าขัดขวางการทำงานของข้าจะดีกว่า”

“ไม่นะ! ข้าไม่ออกไปจากที่นี่ จวนนี้เป็นบ้านของข้า!”

“เรือนของท่านถูกทางการยึดแล้ว คนทั้งหมดจะต้องออกจากที่นี่ในวันนี้ ท่านไปจัดแจงเก็บข้าวของเสียเถอะ”

มือปราบอีกสองคนช่วยกันกระชากลากถูนางออกมาจากองครักษ์กัง จื้อต่ายวี่หมดสิ้นปัญญาจะต่อสู้จึงยอมให้สาวใช้ทั้งสองประคองกลับไปยังเรือน

“คุณหนูเจ้าค่ะ รีบเก็บข้าวของมีค่าเถอะเจ้าค่ะ ก่อนที่พวกเขาจะมาค้นเจอ” สาวใช้รีบเตือนสติ พวกนางทั้งหมดได้รับการละเว้นโทษตายแต่ต้องถูกเนรเทศไปยังชายแดนเมืองฉู่จิ้ง

จื้อต่ายวี่จึงรีบหยิบเอาหีบเงินทองของมีค่าส่วนตัวของนางแบ่งให้สาวใช้ทั้งสองช่วยเก็บใส่ห่อผ้า ยังดีที่นางแบ่งเอาของพวกนี้ออกมาไว้มิฉะนั้นคงไม่เหลือเงินติดตัวสักอีแปะ น้ำตาของคุณหนูจื้อไหลพร่างพรู