บทที่ 231 เส้นทางหลบหนี

“บาดเจ็บพอสมควรขอรับ! เมื่อครึ่งเดือนก่อนมีมือสังหารบุกไปที่เรือนของท่านลุงท่านป้า ข้ากับพรรคพวกไปพบเข้าพอดี ดีที่คนที่ข้าพาไปด้วยในวันนั้นเป็นจอมยุทธ์ฝีมือดี พวกเขาจับมือสังหารไว้ได้หนึ่งคน คนผู้นั้นพยายามจะฆ่าตัวตายแต่สหายของข้าป้องกันเอาไว้ได้แต่ยังรีดจนได้รู้ความจริงว่าพวกเขาเป็นคนของใต้เท้าจางที่ส่งคนมาสังหารครอบครัวของท่านให้หมด”

“จางหยงหย่วน! เจ้าคนสารเลว! มันรับปากว่าหากข้าปรักปรำจื้อซุ่นซีมันจะนำเงินส่วนแบ่งมอบให้ครอบครัวของข้า! แต่นี่มันกลับคิดจะฆ่าท่านพ่อท่านแม่ของข้าเชียวหรือ?”

อู่ฉางชิงที่รับใช้ใต้เท้าจื้อมาหลายปี เขาถูกส่งไปติดต่อกับใต้เท้าจาง ระยะหลังเขาหันไปร่วมมือกับจางหยงหย่วนแอบยักยอกเอาไว้

“ข้าอุตส่าห์ช่วยเขาหักหลังจื้อซุ่นซี เขากล้าทำกับข้าเยี่ยงนี้!”

อู่ฉางชิงให้ญาติผู้น้องบอกกับบิดามารดาของเขาว่าเขาเสียชีวิตแล้วจากอุบัติเหตุเพื่อมิให้บุพการีต้องเสียใจที่เขากลายเป็นนักโทษประหาร

“ข้ายังมีเงินอีกสามพันตำลึงเหลืออยู่ในร้านรับฝากเงินสกุลจิน เจ้าไปเบิกแล้วเอากลับไปให้ท่านพ่อกับท่านแม่ข้าเถิด” อู่ฉางชิงจึงบอกที่ซ่อนใบรับฝากเงินที่เขาฝังเอาไว้ในสวนบึงหงส์ เมื่อญาติผู้น้องแจ้งว่าได้เงินจำนวนดังกล่าวมาแล้ว เขาก็บอกให้ญาติผู้น้องเดินทางกลับและเดินทางกลับมาทำศพเขาอย่างลับๆ ในภายหลัง

อู่ฉางชิงแจ้งมือปราบว่าขอพบกับหัวหน้ามือปราบโหยวกับองครักษ์กังเฉินเพื่อบอกเรื่องสำคัญ นักโทษผู้รอการประหารรู้โดยละเอียดว่าเรือนซ่อนตัวของจางหยงหย่วนมีอยู่ที่ใดบ้าง? และยังรู้ด้วยว่าที่ใต้เท้าจางหลบหนีออกไปจากเมืองหลวงนั้นมุ่งหมายจะไปยังแคว้นเว่ยเพราะมีสหายเก่าอยู่ที่นั่น

“คนผู้นั้นเป็นพ่อค้าใหญ่ในเมืองเว่ยซึ่งเดินทางข้ามมาค้าขายแถวเมืองพยัคฆ์เหินอยู่หลายคราว ข้าได้ยินว่าพวกเขาเรียกคนผู้นี้ว่าเถ้าแก่เวิง ใต้เท้าจางเคยเดินทางไปพักคฤหาสน์นอกเมืองของเขาอยู่หนหนึ่ง ข้าสามารถบอกตำแหน่งแห่งที่ของคฤหาสน์นั้นได้เพราะข้าเคยตามไป”

“เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าเขาจะหนีไปที่นั่น?”

“ข้าเคยได้ยินใต้เท้าจางพูดว่าหากจะหลบหนีคดีให้พ้นก็ต้องหนีไปอยู่แคว้นอื่นและซ่อนในที่ที่พวกมือปราบไม่อาจเข้าไปตรวจสอบ เส้นทางการหลบหนีที่พวกเขาใช้ล้วนมิใช่เส้นทางปกติ”

“จะไปแคว้นเว่ยก็ต้องข้ามชายแดนที่มีทหารรักษาการอยู่มิใช่หรือ?”

“ใช่จะมีแต่เส้นทางนั้นที่ข้ามไปแคว้นเว่ยได้ ยังมีเส้นทางธรรมชาติอยู่อีกเส้นทางหนึ่งที่มีเพียงพวกหนีคดีเท่านั้นที่ใช้กัน”

“เหตุใดข้าจึงต้องเชื่อคำพูดเจ้า? มิใช่เจ้าคิดจะล่อลวงพวกเราไปติดกับดักหรอกหรือ?”

“ก่อนที่ข้าจะตายข้าหวังเพียงพวกท่านจะกำจัดใต้เท้าจางได้ มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้ครอบครัวของข้าได้ปลอดภัย”

อู่ฉางชิงสารภาพว่าเขาใส่ร้ายจื้อซุ่นซีเพราะใต้เท้าจ้างรับปากว่าจะแบ่งเงินที่ได้จากการค้าเกลือผิดกฎหมายและค้าสตรีที่จับมาได้ให้กับครอบครัวของเขาส่วนหนึ่ง

“แต่คนผู้นั้นช่างบัดซบนัก! นอกจากไม่ทำตามสัญญาแล้วเขายังส่งคนไปลอบสังหารครอบครัวของข้าถึงอำเภอยินเหลียง ดีที่มีคนช่วยเหลือท่านพ่อท่านแม่ของข้าได้ทันเวลา”

เมื่อองค์ชายสิบห้าทรงได้รับรายงานก็รีบสั่งการให้ตรวจสอบไปยังอำเภอบ้านเกิดของอู่ฉางชิงเมื่อพบว่าเป็นจริงอย่างที่อู่ฉางชิงบอก จึงได้สั่งเตรียมไพร่พลอย่างเร่งด่วน ทั้งมือปราบและองครักษ์ล้วนได้รับคำสั่งเตรียมตัวให้พรักพร้อม

“ครั้งนี้ข้าจะตามล่าจางหยงหย่วนด้วยตนเอง ในเมื่อเขาหลบอยู่เบื้องหลังจื้อซุ่นซีโดยหลอกข้ามาตั้งหลายปี ทำให้ทั้งมือปราบและองครักษ์ของข้าต้องสละชีพและพิการไปมากมาย ถึงเวลาที่เขาจะต้องชดใช้แล้ว”

หัวหน้ามือปราบโหยวให้คนมาวาดแผนที่เส้นทางการหลบหนีของใต้เท้าจ้างตามที่อู่ฉางชิงบอก องค์ชายสิบห้าทรงตั้งใจจะออกไปจัดการกับหัวหน้าสำนักมือปราบเมืองหลวงด้วยพระองค์เอง ชิงหลานจึงไม่อาจวางใจ

“หม่อมฉันไปด้วยเพคะ! เราสองคนเป็นสามีภรรยากัน มีสุขร่วมเสพมีทุกข์ร่วมต้าน หม่อมฉันจะไม่ยอมอยู่รอคอยพระองค์ด้วยความกระวนกระวายเด็ดขาด อีกอย่างใต้เท้าจางเสแสร้งสร้างภาพเป็นคนดีอยู่ได้นานขนาดนี้นับว่าเป็นจิ้งจอกเฒ่าผู้หนึ่ง หม่อมฉันไม่วางใจเลยเพคะ”