บทที่ 234 แค้นสุดท้าย

ชิงหลานชักกระบี่ทิวาราตรีออกมา เมื่อนางประสานกระบี่ขึ้นฟ้า ก็เกิดฟ้าผ่าลงมาสามสายพร้อมกัน

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

จางหยงหย่วนถึงกับตะลึงเมื่อเห็นร่างของนางแยกออกเป็นสองร่าง จางหยงหย่วนที่เคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่งที่สะพานปันเยว่เมื่อครั้งที่เขาใช้เล่ห์หวังลวงองค์ชายสิบห้ามาฆ่า เขายืนมองพระชายาชิงหลานกับอดีตว่าที่พระชายาเผยมู่ซี่ที่ถือกระบี่ทิวาราตรีในมือคนละข้าง

“จำข้าไม่ได้หรือ? อดีตพระชายาเผยมู่ซีอย่างไรเล่า?”

ใต้เท้าจางได้ยินร่างทั้งสองพูดพร้อมกันเช่นนั้นก็ถึงผงะ

“เผยมู่ซีเจ้าตายไปแล้วนี่! เช่นนั้นเจ้าก็เป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนที่ต้องอาศัยร่างพระชายาชิงหลานสินะ! เอาเถิดในเมื่อน่าอนาถเช่นนี้ข้าจะบอกความจริงให้...เป็นข้า! เป็นข้าที่ให้จื้อซุ่นซีส่งคนไปฆ่าเจ้าเพื่อวันหน้าจะได้หาสตรีผู้อื่นเข้าวังพยัคฆ์ขาวแทนเจ้า”

“อ้อ! เจ้านี่เอง! คือคนบงการที่แท้จริง ดี! ไม่ต้องให้ข้าออกแรงเค้นถาม เจ้าสารภาพเองก็ดีแล้ว ข้าจะได้ถือโอกาสสะสางแค้นสุดท้ายกับเจ้าเสียที!”

“เจ้าก็แค่วิญญาณที่อาศัยอยู่ในกระบี่จะทำสิ่งใดได้?”

“ข้าน่ะหรือ? ฮ่าๆ นรกส่งข้ากลับมาเรียกเจ้าไปแทนต่างหาก! วิญญาณอย่างข้านี่ล่ะที่จะมาทวงแค้นจากเจ้า” นางกล่าวจบก็กระโจนเข้าไปหากลุ่มคนที่ยืนขวางจางหยงหย่วนเอาไว้

“ใต้เท้าระวัง!”

เหล่าพานถือกระบี่เข้าป้องกันผู้เป็นนาย ขณะที่ชิงหลานกับเผยมู่ซีเข้าโจมตีพร้อมกัน จางหยงหย่วนถอยกรูดด้วยความตกใจ เขาพลันนึกขึ้นได้ว่าครั้งนั้นเป็นเขาที่ลอบไปสังเกตการกำจัดว่าที่พระชายาสกุลเผยผู้นี้ของอดีตมือปราบเถา ไม่คาดคิดว่านางจะกลายมาเป็นวิญญาณปีศาจร้ายอยู่ในกระบี่ทิวาราตรี

เหล่าพานวิทยายุทธ์ร้ายกาจพอๆ กับเหล่าลู่ทว่ากลับไม่อาจต้านทานพลังสองกระบี่ของปรมาจารย์ลู่ได้ ผ่านไปไม่กี่กระบวนท่ากระบี่ราตรีในมือเผยมู่ซีก็เสียบเข้ากลางท้องของเหล่าพานล้มลงไปต่อหน้าจางหยงหย่วน

“อ๊าก!!!” ชิงหลานเสียบกระบี่ทะลุไปด้านหลัง

ร่างของเหล่าพานล้มหงายไป องค์ชายกับเหล่าลู่คอยต่อสู้ป้องกันมิให้ผู้ใดเข้าใกล้พระชายา

“เจ้ากับจื้อซุ่นซีสมควรแล้วที่จะต้องถูกตัดหัวเสียบประจานที่กำแพงเมืองเพื่อมิให้เป็นเยี่ยงอย่าง แม้ว่าข้าจะอยากฆ่าเจ้าด้วยตนเองสักเพียงใดก็จะทำเพียงแต่ตัดขาเจ้าทั้งสองข้างเท่านั้น จางหยงหย่วน! สภาพร่างของเผยมู่ซีเป็นเช่นใด ข้าก็จะทำให้เจ้าเป็นเช่นนั้น”

“นางปีศาจ! ยามนี้คนของข้ามากกว่าเจ้าไม่มีเอาชนะข้าได้!”

“เจ้าแน่ใจหรือ?”

ชิงหลานกับเผยมู่ซีทำหน้าถมึงทึงประสานมือพุ่งกระบี่มุ่งเข้าไปหาด้วยโทสะอันแรงกล้า ทั้งสองฟันโจรป่าที่เข้ามาขวางล้มลงตายเกลื่อน ขณะที่ จางหยงหย่วนเอาแต่ถอยกรูด

“หลานเอ๋อร์! ต้องเหลือชีวิตมันไปรับโทษด้วย!” เสียงร้องบอกของ องค์ชายทำให้นางชะงักเล็กน้อย

“ได้เพคะ!” เมื่อไปถึงตัวจางหยงหย่วน กระบี่ทั้งสองก็แทงเข้าที่ต้นขาจนทะลุไปด้านหลัง พวกนางพร้อมกันบิดกระบี่แล้วดึงกลับออกมา

“อ๊าก!” ร่างจะใต้เท้าจางทรุดลงกับพื้น

โจรป่าที่คิดจะเข้ามาช่วยกลับเจอฤทธิ์ของพระชายาจนกระเด็นกระดอนออกคนละทาง ขณะนั้นเหล่าพานที่บาดเจ็บนอนอยู่พื้นแอบหยิบกระบี่แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นหวังจะพุ่งเข้าแทงด้านหลังชิงหลาน

“ศิษย์น้อง! ระวัง!” จั๋วเหรินหาวที่หันมาเห็นพอดีกระโจนเข้าขวาง

เคร้ง! เคร้ง!

ระยะที่ห่างเกินไปและมือปราบจั๋วพุ่งเข้ามาโดยไม่ได้ตั้งตัว พลันเสียจังหวะถูกเหล่าพานตวัดกระบี่กลับอีกครั้งแทงเข้าที่ท้อง

“ศิษย์พี่!” ชิงหลานหันกลับมาเห็น นางก็รีบพลิกตัวเสียบกระบี่เข้าตรงหัวใจของเหล่าพานจนร่างนั้นตาเหลือกถลนหล่นไปกองที่พื้น

จั่วเหรินหาวทรุดร่างลงโดยมีพระชายาเข้าประคอง

“ศิษย์พี่! ท่านเจ็บมากหรือไม่?”