บทที่ 162 จู่โจมเซียวหราน

เซียวหรานขับรถกลับคฤหาสน์เดิมในคืนนั้นทันที เมื่อเดินเข้าประตูมา พลันมีแก้วคริสตัลถูกเขวี้ยงจนแตกห่างจากข้างเท้าของเขาไปห้าเซนติเมตรได้!

“เพล้ง” เสียงแตกดังสดใส!

ความมืดสนิทในยามค่ำคืน ยิ่งทำให้เสียงนี้ดูน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ

“ในหัวแกคิดอะไรอยู่? แกคิดว่าตระกูลเหลิงทำอะไรมาเหรอ? เหลิงเส่าฮุยโทรศัพท์มาหาฉันถึงที่นี่โดยตรงเลย แกเตรียมตัวจะอธิบายกับเขาว่ายังไงดี!!” ท่านเซียวถลึงตาใส่เขาตาเขียวปั๊ด

ในหลายปีที่ผ่านมา เขาคุ้นชินกับการทำตัวสูงส่ง ไม่คิดเลยว่า วันหนึ่งใกล้จะแก่เข้าโรงอยู่แล้ว แต่กลับถูกคนสบถด่าต่อหน้า ประเด็นสำคัญคือ เขายังไม่สามารถโต้ตอบกลับได้อีกด้วย!!!

หน้าอกกระเพื่อมขึ้นรถ เขาจ้องมองหลายชายที่ตนเองคอยภาคภูมิใจมากที่สุด พลันเกิดความรู้สึกโกรธเคืองแวบหนึ่ง

ตลอดการเดินทางของเซียวหราน เมื่อได้ยินพ่อบ้านพูดถึงต้นเหตุแล้ว พลันกำหมัดทันที จนเส้นเลือดดำปูนนูนขึ้นมา แต่ในเวลานี้ ต่อหน้าปู่ของเขาพูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี

ซึ่งในเวลานี้หัวหน้าเลขาก็ถูกจับได้แล้ว ท่านเหลิงก็ต่อว่าต่อขานมาโดยตรง ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุด คือจะชำระความเรื่องนี้ยังไงดี

ท่านเซียวเห็นว่าเขาไม่ตอบโต้กลับ จึงรู้ว่าตระกูลเหลิงไม่ได้ใส่ร้ายป้ายสีเขา จนเกลือบจะโมโหจนหงายหลังไป พลันฉวยหยิบแท่นหมึกที่เขารักที่สุดอยู่บนโต๊ะขว้างออกมาทันที

แต่ว่า ครั้งนี้ไม่ได้อยู่ใกล้เซียวหรานมากนัก

อย่างไรก็ตาม หมึกดำที่ยังไม่แห้งกระเซ็นไปทั่วทุกจุด จนทำให้ทั่วทั้งห้องเลอะเทอะไปหมด

“ผมคิดไม่ถึงว่า คนจะถูกจับ” เซียวหรานกัดฟัน หน้าตาเคร่งขรึม ใบหน้าที่หล่อเหลาเป็นทุนเดิม เผยหน้าตาร้ายกาจ ทำให้คนไม่กล้าสบตาตรงๆ

หลายปีที่ผ่านมานี้ เรื่องที่เขามอบหมายกับอีกฝ่าย ต่างแก้ไขได้อย่างสะอาดหมดจด

คิดไม่ถึงเลยว่า ครั้งนี้แค่ไปสะกดรอยตามเหลิงหยุนฉี แต่กลับผิดพลาดครั้งใหญ่หลวง

กระทุ้งเขาไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าทำไมท่านเหลิงถึงได้รู้ได้รวดเร็วขนาดนี้

ดังนั้น ตอนนี้คนก็อยู่ในมือตระกูลเหลิงใช่หรือไม่?

ถึงขั้นสารภาพออกไปแล้วก็ไม่สามารถพลิกแพลงได้แล้ว พยานก็อยู่ที่นั่น

นี่เป็นครั้งแรก ที่เซียวหรานตกอยู่ในสถานการณ์ตกอับเช่นนี้

เขามีอารมณ์หงุดหงิดอยู่บ้างตลอดทั้งคืน กระทั่ง ยิ่งร้อนรุ่มเหมือนเอาน้ำมันมาเทราดกองเพลิง

“คิดไม่ถึงงั้นเหรอ?” ท่านเซียวได้ยินคำพูดนี้ของเขา อารมณ์โกรธเคืองที่ระงับลงได้หน่อยกระพือขึ้นมาอีกครั้ง “ทำไมแกไม่ตรวจสอบให้ดี! หลานสาวของเขาคนนั้น เมื่อก่อนเคยถูกลักพาตัวมาแล้ว! พอเกิดเรื่องนี้ขึ้น ทางตระกูลเหลิงจะปล่อยไปง่ายๆ เหรอ? เมื่อก่อนแกก็ปฏิบัติตัวดีกับผู้หญิงมากไม่ใช่เหรอ? แล้วครั้งนี้แกทำจนตกอยู่ในสภาพนี้ แกอยากให้คนแก่อายุปูนนี้อย่างฉัน ต้องมาขึ้นโรงขึ้นศาลรับผิดชอบแทนแกอีกเหรอ!!!”

ท่านเซียวโกรธจัดจนทุบลงผิวโต๊ะ ไม้มะฮอกกานีส่งเสียง “ปึก ปึก” ออกมา จนได้ยินเสียงดังชัดเจนมาก ภายในคฤหาสน์ขนาดใหญ่โต

สีหน้าเซียวหรานยิ่งย่ำแย่หนักกว่าเดิม

หลายปีที่ผ่านมานี้ อำนาจเซียวซื่ออยู่ในมือเขา จนปลูกฝังนิสัยการพูดอย่างเด็ดขาดที่สุด