บทที่ 168 สถานะของเฉียวหยู่โม่ถูกเปิดเผย

“ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะ?” เขาจ้องมองดวงตาของเธอราวกับมีความคิด มักรู้สึกว่า ภายในนั้นซ่อนบางอย่างเอาไว้ ซึ่งก่อนหน้านี้เป็นสิ่งที่เขาเพิกเฉย

เหลิงหยุนฉีหัวเราะเบาๆ “เมื่อกี้ฉันมองเห็นคิ้วคุณขยับเล็กน้อย โดยทั่วไปคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับคุณ คุณก็จะไม่มีความรู้สึกหวั่นไหวใดๆ”

เฉียวหยู่โม่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ใจสั่นเทิ้มเล็กน้อย “ความเจ้าสังเกตของคุณเก่งมากครับ”

ไม่ว่าจะเป็นหลัวจิ้น ที่คอยติดสอยห้อยตามทำงานอยู่กับเขามาตั้งหลายปี ไม่แน่ว่าจะมีความสามารถในการมองคนขาดอย่างเธอ

เฉียวหยู่โม่ใช้สายตาประเมินเธออย่างอดใจไม่อยู่ แต่หยุนฉีกลับหัวเราะเป็นการเตือน “ดังนั้น รู้จักจริงๆ เหรอคะ?”

“เคยเจอกันอยู่หลายครั้งครับ” เฉียวหยู่โม่พยักหน้าเล็กน้อย โดยไม่ลังเล ตอนที่มีการเข้าร่วมประชุมเสวนาทางด้านเศรษฐกิจระดับประเทศ ก็เคยเข้าประชุมร่วมกันมาก่อน

ดูจากอากัปกิริยาของเขาเช่นนี้แล้ว นั่นก็หมายความว่าไม่ค่อยสนิทสักเท่าไหร่

เหลิงหยุนฉีไม่ได้ถามไถ่ต่อ พลันก้มหน้าก้มตากินข้าว

สายตาเฉียวหยู่โม่กลับจดจ้องมองที่ตัวเธออยู่ตลอดเวลา

การสังเกต ไหวพริบ ข้อมูลเชิงลึก ลักษณะพิเศษที่อยู่บนตัวเหลิงหยุนฉีซึ่งมันช่างห่างไกลจากข่าวลือที่ว่าเป็นเจ้าแม่ปาร์ตี้ในตำนาน

ศักยภาพเช่นนี้ ซึ่งเหมือนกับตอนที่เจอในคลับเฮ้าส์ก่อนหน้านี้ทั้งการจดจำไพ่และความสามารถในการคิดเลขในใจ มันเป็นการปรากฏขึ้นในชั่วข้ามคืนเช่นนั้นเหรอ?

เฉียวหยู่โม่ค่อยๆ หลุบตาลง อดหัวเราะไม่ได้ ดวงตาของเขาค่อยๆ เข้มขึ้น : น่าสนใจ

ข้าวมื้อนี้ ตอนแรกๆ ก็กินอย่างเกร็งๆ ไม่เป็นตัวของตัวเอง แต่ภายหลัง กลับผ่อนคลายขึ้นมาก

รอจนทุกคนออกมาจากห้องรับรองแล้ว ผู้บริหารระดับสูงของโจวซื่อสองคนก็ได้เป็นเพื่อนกับลูกน้องทีมงานของเหลิงหยุนฉีไปแล้ว

“วันนี้เวลามีจำกัด เอาไว้ครั้งหน้า ครั้งหน้าเราค่อยหาเวลามา นั่งดื่มกัน!”

“ใช่ๆๆ! บริษัทพี่น้องกัน ไม่ต้องมาแยกแยะว่าเป็นของใคร มีเรื่องอะไร เรียกได้ตลอด”

หลายคนต่างยืนบอกลาตรงหน้าประตูโรงแรม

คิดไม่ถึงเวลา เวลานี้เอง ชายวัยกลางคนท่วงท่าสง่างามที่มีคนล้อมหน้าล้อมหลังเตรียมจะกลับเช่นกัน ทันใดนั้นพลันหันข้างมามองทางพวกเขา

ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเหลิงหยุนฉีว่องไวมาก ราวกับมองไปทางนั้นในขณะนั้นทันที สายตาหันไป พลันตกใจเล็กน้อย กลับไม่ใช่คนรู้จักกัน แต่เป็น คนที่อยู่ด้านข้างของชายวัยกลางคนที่มีคนล้อมหน้าล้อมหลังอยู่นั้น เธอรู้จัก ผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรบุคคลได้เอ่ยถึงผู้อำนวยการของสำนักงานมหาวิทยาลัย F

ฉะนั้นชายวัยกลางคนที่สง่างามคนนี้...

เหลิงหยุนฉีคลี่ยิ้มอย่างรู้ทัน

เป็นไปตามคาด วินาทีถัดมา อีกฝ่ายพลันเดินปรี่มุ่งหน้ามาทางนี้ทันที “ประธานเฉียว ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ครับ? เมื่อครู่ผมยังนึกว่าตนเองตาฝาดไปแล้ว”

ชายผู้สง่างามยิ้มพลันยื่นมือมาทางเฉียวหยู่โม่

กลุ่มฝูงชนที่รายล้อมอยู่รอบกายของเขาต่างเป็นหัวหน้าของทางมหาวิทยาลัยทั้งนั้น พลันแสดงอาการตกตะลึงทั้งสิ้น

อธิการบดีกลับเป็นคนออกตัวทักทายผู้ชายที่อายุน้อยแค่นี้คนเดียวเลยเหรอ?

อีกฝ่ายมีความเป็นมายังไง?