บทที่ 179 ตกอยู่ในภวังค์

ซุนหยานปากสั่น เพิ่งจะกล่าวทักทาย “คุณชายสาม” ก็ถูกอีกฝ่ายพูดขัดขึ้นมาทันที

“นี่หัวสมองของแกโดนหมากัดแทะไปแล้วหรือยังไง แกมันไม่มีสมอง!” เซียวหรานคิดไม่ถึงว่า ตนเองให้เธอไปอธิบาย แต่ผลที่ได้คือ เรื่องกลับกลายเป็นใหญ่โตหนักขึ้นเรื่อย!

ตอนแรกทั้งๆ ที่เขากำชับเธอให้เธอไปพูดนอบน้อมกับเหลิงหยุนฉีดีๆ โดยนำเรื่องที่หัวหน้าเลขาไปสะกดรอยตามนั้นพุ่งประเด็นในการอธิบายไปในมุมมองเป็นห่วงเหลิงหยุนฉี โดยกังวลว่าเธอทำงานอยู่ข้างนอกไม่ราบรื่น จึงตั้งใจทิ้งคนให้อยู่ด้วย ตอนนี้ก็ดีจริงๆ ในโลกอินเทอร์เน็ตต่างหัวเราะเยาะเขากันอย่างพร้อมหน้า

กระทั่งในเว็บไซต์ทางการของเซียวซื่อเองก็ยังมีคนเขียนคอมเม้นท์ฝากทิ้งเอาไว้นับไม่ถ้วน

เขาไม่เคยขายหน้าแบบนี้มาก่อนเลย!

“ฉะ ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นค่ะ คุณหนูเหลิงเอาแต่ให้คนมาขวางให้ไว้ตลอด ฉันเข้าบริษัทไม่ได้ ฉันเห็นว่าวันนี้มีคนในงานมากมาย คิดว่าในงานมีสื่อมวลชนเยอะแยะเต็มไปหมด เธอคงไม่คิดที่จะไม่ไว้หน้าท่านประธานเซียวหรอกค่ะ” ตอนที่พูด เธอก็เริ่มสะอึกสะอื้น น้ำเสียงสั่นเทาอย่างอดใจไม่อยู่ น้ำตาไหลลงมาอย่างบ้าคลั่งเหมือนไหลมาอัตโนมัติ

“แล้วไงล่ะ? เธอถึงได้แขวะกลับมาต่อหน้าสื่อมวลชนมากมายขนาดนี้เนี่ยนะ แล้วตอนนั้นแกก็เลยยืนเป็นใบ้ไปเลย? ความหมายของแกคือหน้าตาอย่างฉันมันยังไม่กว้างขวางพองั้นสิ จนทำให้แกลงมือไม่ทันการณ์?” เซียวหรานย้อนถามกลับพร้อมกับแสยะยิ้มให้

ซุนหยานตกใจจนส่ายหน้าอย่างสุดชีวิต “มะ ไม่ใช่ค่ะ ฉันคิดไม่ถึงว่าคุณหนูเหลิงจะไม่สนใจรักษาหน้าตาเอาไว้ และไม่มีความยับยั้งชั่งใจสักนิด” ตอนนั้นเธอถูกสบถด่าจนเบลอไปหมด แล้วจะตอกกลับไปยังไงล่ะ? อีกอย่าง เธอจะคิดได้ยังไง เหลิงหยุนฉีที่ไม่ระวังคำพูดใดๆ แบบนั้น จะกล้าพูดอะไรออกมาทั้งหมด!

“พอแล้ว!” เซียวหรานได้ยินคำพูดเพ้อเจ้อเป็นตุเป็นตะที่เธอพยายามพูดอยู่ทางนั้น พลันหมดความอดทนทันที “ทางบริษัทจะลงประกาศอย่างเป็นทางการว่าให้คุณออกจากงาน! เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดในวันนี้ คุณปิดปากให้สนิท ถ้าหลุดปากแม้แต่คำคำเดียวที่จะกระทบต่อชื่อเสียงบริษัท คุณก็ทราบถึงผลลัพธ์ที่ตามมาเป็นอย่างดี!”

“ติ๊ด –”

โทรศัพท์ปลายสายพลันตัดสายจนสายไม่ว่างทันที

ซุนหยานกุมโทรศัพท์ไว้อย่างหวาดหวั่น ไม่อยากจะเชื่อ

ดังนั้น ครั้งนี้คุณชายสามเตรียมให้เธอหายไปจากบริษัทแล้วเหรอ?

เป็นไปได้ยังไงกัน!

เธอเตรียมจะมารับตำแหน่งหัวหน้าเลขาอยู่แล้ว!

ทำไมขนาดงานยังหายวับไปทันที?

ครั้งที่แล้วที่เผชิญหน้าเหลิงหยุนฉีมาที่บริษัท ให้เธอหลุดจากฝ่ายบุคคลโดยลดตำแหน่งไปเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้น ตอนนี้ อีกฝ่ายพูดแค่ประโยคเดียว พลันทำให้งานของตนเองหายวับไปทันที!

ทำไม?

มีสิทธิ์อะไร!

เป็นเพราะเธอเป็นคนรับช่วงต่อของบริษัทแสนล้าน ตนเองถึงได้ซวยแบบนี้เหรอ!

ดวงตาซุนหยานโกรธจนตาแดงก่ำ เส้นเลือดปูดขึ้นมา