บทที่ 185 ปาฏิหาริย์เกิดขึ้น

ในเมื่อสืบหาคนบงการอยู่เบื้องหลังสามสำนักข่าวนี้ไม่ได้ แบบนั้นก็คงทำได้แค่ยอมรับซะตากรรม ตอนนี้ถ้าอยากจะปิดข่าวนี้ เซียวหรานก็คงต้องเดินทางไปที่เซี่ยงไฮ้เอง

ต้องอธิบายกับเหลิงหยุนฉี และต้องจัดการซุนหยาน！

หลายปีมาแล้ว ที่เซียวหรานไม่เคยเจอกับสถานการณ์ยากลำบากแบบนี้

ตั้งแต่ไหนแต่ไร เขามักจะอยู่สูงกว่าคนอื่น แค่พูดอะไรขึ้นมาลอยๆ ก็สามารถตัดสินชะตาชีวิตของคนอื่นได้แล้ว

แต่ว่าตอนนี้กลับโดนกดหัวกลับ

หุ้นของบริษัทร่วงลง ชื่อเสียงบริษัทได้รับความเสียหายเป็นเรื่องที่มีเห็นอยู่จะๆตา ถ้าเขายังไม่จัดการดีๆ ต่อจากนี้ภาพลักษณ์แย่ๆก็คงจะวนเวียนอยู่รอบตัวเขา

“จองตั๋วเครื่องบินให้ฉัน ฉันจะไปเซี่ยงไฮ้เดี๋ยวนี้”

เซียวหรานหยิบเสื้อตัวนอกขึ้นมา ทิ้งคำสั่งไว้แค่นี้ แล้วมุ่งตรงไปที่สนามบิน

ในขณะเดียวกัน ทางด้านเหลิงหยุนฉีกับเฉียวหยู่โม่ก็กำลังไปที่สนามยิงปืน

เซี่ยงไฮ้เป็นแหล่งเศรษฐกิจ เดิมทีเหลิงหยุนฉีคิดว่า สถานที่แบบสนามยิงปืน น่าจะอยู่ในสนามกีฬาท่ามกลางใจเมือง คิดไม่ถึงเลยว่า รถจะแล่นเข้าสู่เขตชานเมือง

วันนี้หลัวจิ้นเองก็ตามมาด้วย เขานั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ เมื่อบังเอิญเห็นสีหน้าของเหลิงหยุนฉีผ่านกระจกมองหลัง จึงออกปากอธิบายว่า “สนามยิงปืนที่นี่เป็นแบบยิงเป้านิ่งและยิงเป้าดินกลางแจ้ง เลยกินพื้นที่ค่อนข้างเยอะ ดังนั้นจึงต้องมาสร้างอยู่แถบชานเมือง”

ยิงเป้านิ่งกลางแจ้ง……

เหลิงหยุนฉีกะพริบตา รู้สึกสนใจมากกว่าเดิม หันไปพยักหน้าให้หลังจิ้น แล้วหันมามองเฉียวหยู่โม่

“เมื่อก่อนตอนอยู่เมืองนอกคุณได้ทำอะไรอย่างนี้บ่อยไหม?”

เธอจำได้ เหมือนเขาจะเป็นจบจากเคมบริดจ์ ก่อนหน้านี้เขาอาศัยอยู่ที่ต่างประเทศมาตลอด

“ก็ไม่เท่าไหร่ ที่อังกฤษจะมีฤดูล่าสัตว์ทุกปี บางครั้งผมก็ไปซ้อมมือที่สนามบ่อยๆ”เฉียวหยู่ดพูดออกมาอย่างถ่อมตัว

ตั้งแต่เด็กจนโตเขามีเส้นสายและแหล่งทรัพยากรดีๆมาตลอด ฤดูล่าสัตว์ที่อังกฤษจัดขึ้นในทุกๆปี ไม่ใช่ว่าใครก็สามาถเข้าร่วมได้ แต่ต้องเป็นมหาเศรษฐีและมีอำนาจ นอกจากข้อกำหนดเรื่องชาติตระกูลแล้ว ระดับฝีมือการยิงปืนต้องโดดเด่น แต่ว่า ในสายตาของเขา สิ่งเหล่านี้มันก็แค่ความบันเทิงที่เอาไว้ทำในเวลาว่างเท่านั้น

แต่เมื่อเห็นท่าทางตื่นเต้นของเหลิงหยุนฉีแล้ว…..

เฉียวหยู่โม่ก็คิดว่า การเดินทางมาที่นี่ในวันนี้ เป็นเรื่องที่น่ายินดีเหนือความคาดหมาย

เหลิงหยุนฉีถอนหายใจออกมา การที่พระเจ้าสร้างคนแบบนี้ขึ้นมาคงอยากให้คนอื่นอิจฉาเล่นๆสินะ

หน้าตาก็ดี ความสามารถก็เยอะ แถมยังทำอะไรเป็นหลายอย่าง

ไม่แปลกใจเลยที่คุณปู่กับเขากลายมาเป็นเพื่อนต่างวัยกัน

ปกติคนอายุเท่าๆเขา มีใครเก่งและมีประสบการณ์เท่าเขาไหมนะ?

ยกตัวอย่างหวังเชียนก็ได้ ลูกชายคนเดียวของตระกูลเก่าแก่หลายร้อยปี ทั้งๆที่ก็เป็นความภาคภูมิใจของพระเจ้าเหมือนกัน แต่พอเอามาเปรียบเทียบกับเฉียวหยู่โม่ ก็แทบจะเทียบไม่ติดด้วยซ้ำ