บทที่ 210 คุณชายเฉียวเห็นเป็นอย่างไร?

เมื่อเปรียบเทียบกับผู้สัมภาษณ์สามคนก่อนหน้านี้ สีหน้าท่าทางของจางเหอนั้นสงบนิ่งมาก และตอบคำถามออกมาตามตรง โดยไร้ซึ่งความลังเล

“ผมคิดว่าหน้าที่ของตำแหน่งนี้ควรจะมีจิตสำนึกของผู้บริหารระดับสูงของบริษัทด้วย ไม่ว่าจะเป็นความเชี่ยวชาญในการทำงาน ขอบเขตการทำงานหรือว่าความรู้ในการบริหารดูแล ขณะที่เป็นผู้ช่วยประธานบริษัทก็ควรจะมีความสามารถในการจัดการงานต่างๆด้วยตัวเองเช่นกัน”

เมื่อสิ้นสุดเสียง ทั้งห้องประชุมก็เงียบกริบทันที

แนวคิดในการตอบคำถามของเขานั้นตรงข้ามกับผู้สมัครสามคนก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง ประเด็นหลักของสามคนก่อนหน้านี้ล้วนอยู่ที่คำว่า “ช่วย” จาก “ผู้ช่วย” ส่วนคำตอบของเขากลับเอียงไปทางคำว่า การบริหารจัดการแทน

เปรียบเทียบกับความเข้าใจในคำว่า “ผู้ช่วย” ของคนอื่นๆแล้ว เขากำหนดตำแหน่งนี้ให้อยู่ใน “ระดับผู้บริหาร”

ต้องรู้ว่านี่ยังไม่ได้ทำงาน ก็วางตำแหน่งงานเอาไว้ในระดับสูงขนาดนั้น ถือว่าเป็นข้อห้ามในการทำงานโดยสิ้นเชิง

แต่...

คนทั้งหมดมองไปยังเหลิงหยุนฉีที่เลิกคิ้วขึ้นด้วยความสนใจ เธอยิ้มบางๆ มองไปที่จางเหอ ดังนั้น ทุกคนจึงสงสัยขึ้นมาทันทีว่าแนวความคิดของตัวเองก่อนหน้าผิดหมดเลย

ตั้งแต่เริ่มต้นเหลิงหยุนฉีก็ไม่ได้ต้องการรับสมัครคนที่จัดการเรื่องหยุมหยิมแทนเธอเหมือนกับผู้ช่วยเหมย แต่เป็นผู้บริหารระดับสูงที่สามารถให้คำปรึกษาและจัดการเรื่องราวต่างๆด้วยตัวเองได้

ในฐานะเจ้านายที่มีผู้ช่วยอย่างหลัวจิ้น เฉียวหยู่โม่สามารถเข้าใจความหมายของเหลิงหยุนฉีได้ดีที่สุด

แต่ทว่า สายตาเขามองผ่านนัยน์ตาที่เจือไปด้วยความอ่อนโยนและรอยยิ้มคู่นั้นของจางเหอแล้ว ก็ขมวดคิ้วน้อยๆอย่างไม่รู้ตัว “ถ้าหากว่าให้รูบิคที่สีสันผสมปนเปกันลูกหนึ่งกับพวกคุณทุกคน และต้องการให้พวกคุณหมุนรูบิคทั้งหกด้านให้เรียบร้อยและนำกลับมาส่งก่อนวันศุกร์ พวกคุณจะทำอย่างไร”

นับตั้งแต่เริ่มการสัมภาษณ์ นี่เป็นครั้งแรกที่เฉียวหยู่โม่เอ่ยปากพูด

น้ำเสียงของเขาดังกังวาน ดึงดูดความสนใจจากทุกคนได้ในเสี้ยวพริบตา

ผู้จัดการฝ่ายบุคคลเข้าใจขึ้นมาทันที ในใจก็คิดว่า เป็นอย่างที่คิดเอาไว้เลยว่า ลูกพี่ท่านนี้มาเพราะตำแหน่ง “ผู้ช่วยประธานบริษัท” จริงๆ

สีหน้าของจางเหอชะงักไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าคิดไม่ถึงว่า เหตุใดรอบที่ประธานบริษัทถามคำถามถึงได้เปลี่ยนตัวผู้ถามคำถามกะทันหันกัน แต่ว่าเขาก็หลุบตาลงและกลับคืนสู่ท่าทีสงบนิ่งอย่างรวดเร็ว

แม้ว่าผู้สัมภาษณ์สามคนก่อนหน้าจะไม่รู้ฐานะของเฉียวหยู่โม่ แต่คำถามเมื่อครู่นี้ของเหลิงหยุนฉี ก็เกือบจะตัดสินบทสรุปของพวกเขาแล้ว ยากที่จะมีโอกาสช่วยให้รอดเช่นนี้ ทุกคนจึงคิดจะคว้าโอกาสสุดท้ายนี้เอาไว้ให้แน่น

ดังนั้น หญิงสาวบอบบางหมายเลขหนึ่งแทบจะตอบขึ้นทันทีว่า “ฉันจะใช้เวลาในวันจันทร์ถึงวันพฤหัสไปหาคนเพื่อเรียนวิธีการบิดรูบิค ก่อนวันศุกร์จะต้องบิดรูบิคจนกลับสู่สภาพเดิมได้แน่นอนค่ะ”

นักศึกษาดีเด่นหมายเลขสองที่จบจากสหรัฐอเมริกา “ผมจะไปหาพนักงานขายรูบิค ขอคำแนะนำจากเขาว่าจะหมุนรูบิคให้กลับสู่สภาพเดิมได้อย่างไร และจะซื้อรูบิคสองลูกกับเขาเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน เตรียมเอาไว้เผื่อในอนาคตมีเรื่องอะไรต้องใช้”

นักศึกษาต่างชาติที่จบจากออสเตรเลียหมายเลขสามคิดแล้วก็ตอบว่า “ความสามารถในการลงมือทำของผมค่อนข้างเยี่ยม ผมจะไปซื้อสีมาทาลงบนรูบิคทั้งหกด้านใหม่ให้เรียบร้อย”

จางเหอมองเฉียวหยู่โม่แวบหนึ่ง ตอบด้วยน้ำเสียงชัดเจน “ผมจะหาสถานที่เงียบๆแห่งหนึ่งแล้วแกะรูบิคออกมา จากนั้นก็ค่อยๆประกอบทีละชิ้นๆ วันนี้ตอนบ่ายก็สามารถนำรูบิคมาส่งคืนได้แล้ว”