บทที่ 212 ยักคิ้วหลิ่วตา

อะไรที่เรียกว่าการโจมตีแบบ Critical Hit

นี่ยังไงล่ะ!

“พวกเราคว้าโชคอะไรมา มีดีอะไร ชาตินี้ถึงได้ถูกสัมภาษณ์โดยบุคคลในตำนานแบบนี้!!”

เสียงสูดลมหายใจในห้องมัลติมีเดียดังขึ้นในตอนนี้ ทุกคนล้วนเบิกตากว้าง สีหน้ามึนงง

เจ้าหน้าที่สัมภาษณ์ที่มาแสดงตัวเป็นถึงนักธุรกิจแนวหน้า คุณกล้าที่จะเชื่อมั้ยล่ะ?

ยังมีที่สิ่งที่น่าสะเทือนใจกว่านี้มั้ย

โลกของคนกับคนนั้นไม่เหมือนกันสักนิด ห้าแสนล้านดอลลาร์สหรัฐฯเลยนะ แปลงเป็นเงินหยวนจะได้เท่าไร?

ประธานบริษัทเฉียวซื่อที่ยุ่งขนาดนั้น ไม่ควรจะตอบรับการสัมภาษณ์จากสื่อมวลชนจากที่ต่างๆอยู่ที่เมืองหลวงหรอกหรอ มาเซี่ยงไฮ้ได้อย่างไรกัน และยังเปิดเผยใบหน้าในการสัมภาษณ์วันนี้ด้วย

“เฉียวซื่อเป็นอันดับหนึ่งเรื่อง Microstructure Electron Emission Technology ของโลกจริงๆ ยิ่งเซ็นสัญญาแบบนี้แล้วด้วย ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของเฉียวซื่อไม่ควรจะออกมารายงานเป็นคนแรกหรอ ทำไมถึงไม่มีข่าวคราวอะไรเลย กลับกลายเป็นช่องข่าวเศรษฐกิจที่รายงานแทน?

ทุกคนที่มาสัมภาษณ์ในวันนี้ ส่วนใหญ่มีความเกี่ยวข้องกับอาชีพสื่อค่อนข้างลึกซึ้ง

หลังจากตะลึงแล้ว ก็รู้สึกประหลาดใจ

บริษัทเช่นเฉียวซื่อ คนของฝ่ายประชาสัมพันธ์น่าจะไม่ใช่พวกที่อยู่เฉยๆโดยไม่ทำงานหรอกนะ

ข่าวที่ชวนตะลึงแบบนี้ เมื่อประกาศออกมา จะต้องสร้างชื่อเสียงให้กับบริษัทเพิ่มขึ้นอีกก้าวแน่นอน ทำไมถึงได้ปล่อยประเด็นฮอตและการโฆษณาเช่นนี้ไปเปล่าๆเช่นนี้ล่ะ

กลับเป็นผู้สมัครสาวหมายเลขหนึ่งที่ก่อนหน้านี้สัมภาษณ์ในตำแหน่งผู้ช่วยประธานบริษัทส่ายหน้า “แต่ก่อนตอนฉันไปทำงานนอกสถานที่ที่เมืองหลวง ก็เคยได้ยินมาประโยคหนึ่ง...ราชาแห่งวงการธุรกิจ เซียวหรานแห่งเซียวซื่อ ไม่ว่าพบเจอกับภาระหน้าที่อะไรก็จะก้าวเข้าไปทำโดยไม่ลังเล แต่เฉียวซื่อเหนือกว่าทุกบริษัท มีเพียงแค่ปัญหาที่ว่าเฉียวซื่ออยากหรือไม่อยาก แต่ไม่มีเรื่องที่เฉียวซื่อทำไม่ได้

กล่าวถึง “อ่อนน้อมถ่อมตน สงบนิ่งเยือกเย็น” ทั้งประเทศไม่มีบริษัทลำดับสองที่จะนำมาเปรียบเทียบกับเฉียวซื่อได้

ทั้งห้องห้องมัลติมีเดียเงียบกริบในทันที คิดแบบนี้แล้ว ก็จริง! ก่อนหน้านี้ ดูเหมือนว่าจะได้ยินข่าวของเฉียวซื่อจากสื่อน้อยมาก

ทันใดนั้น ก็มีเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ทำลายความเงียบนี้ลอง จางเหอพยักหน้าให้กับทุกคนด้วยสีหน้าขอโทษ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา พลางเดินไปทางระเบียงทางเดินในที่ห่างไกล

“อาเหอ คุณไปไหนหรอคะ”

เสียงนุ่มนวลดังลอยมาจากปลายสายโทรศัพท์มือถือ สีหน้าสุภาพและมีมารยาทของจางเหอปรากฏรอยยิ้มที่จริงใจขึ้นมาเล็กน้อยในเสี้ยวพริบตา “ตื่นแล้วหรอ”

เฉียวหยู่โม่ออกมาจากห้องน้ำพอดี ได้ยินเสียงอ่อนโยนที่ต่างจากตอนสัมภาษณ์ของจางเหอ เท้าก็ชะงักเล็กน้อย

ระเบียงทางเดินของชั้นนี้เป็นทรงสี่เหลี่ยม ตำแหน่งที่เฉียวหยู่โม่ยืนทำมุมฉาก90องศากับจางเหอ นอกจากเขาจะเป็นฝ่ายออกไป ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีใครสามารถพบได้

นับประสาอะไรกับฝ่ายที่โทรศัพท์อยู่ เสียงนุ่มนวลของหญิงสาวดึงดูดความสนใจทั้งหมดของจางเหอในเวลานี้