บทที่ 216 อัจฉริยะ

ทั้งๆที่เป็นชุดกีฬาสีดำชุดหนึ่ง แต่เขากลับใส่ได้อย่างหล่อเหลาสง่างาม

ประเด็นคือ คนผู้นี้พึ่งเซ็นสัญญามูลค่ากว่าห้าแสนล้านดอลลาร์ ต้องรู้ว่า นั่นเป็นทรัพย์สินทางปัญญาที่ได้รับการจดสิทธิบัตร หลังจากที่บริษัทในยุโรปต่างพากันแย่งกันนั้น บริษัทที่มีลักษณะคล้ายกันในอเมริกาพอได้ยินข่าวต้องเคลื่อนไหวแน่นอน สัญญาหลังจากนั้นมีแต่จะมูลค่าสูงยิ่งขึ้น

ในสายตาของตระกูลมหาเศรษฐี ถือว่าเงินห้าแสนล้านดอลลาร์ มีมูลค่าสูงเสียดฟ้า แต่กลับอยู่ในเฉียวหยู่โม่แต่นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้น……

หน้าตาแบบนี้ ภูมิหลังแบบนี้ ประกอบกับ“ความสามารถด้านการเงิน”……

นี่คือคนที่สามารถดำรงอยู่ในชีวิตจริงได้จริงหรอ？

ถึงได้เกิดใหม่อีกครั้ง วินาทีที่ได้พบกับเหลิงหยุนฉีที่เจออะไรมามากมาย ก้นบึ้งหัวใจของเขาตกตะลึง ไม่รู้ว่าควรแสดงสีหน้าอย่างไร

เดอะบันด์ในช่วงเช้าตรู่ ในขณะที่ยังไม่ตื่นเต็มที่ ท้องถนนที่พลุกพล่าน และตึกเอ็กโซติกส์ย้อนยุค เผยให้เห็นสถาปัตยกรรมสไตล์จีน

มีร่างหนึ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

จากการเข้าใกล้ของเขาทำให้หมอกรอบๆตัวทั้งสี่ทิศ ค่อยๆจางหายไป มีอยู่แวบหนึ่งที่ เหลิงหยุนฉีเหมือนจะเห็นว่า ดวงอาทิตย์ตกอยู่ข้างหลังของเขา สะท้อนให้เห็นร่างของเขา แพรวพราวสะกดตา

เฉียวหยู่โม่รีบชะงักเท้าทันที ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเธอ เธอสวมชุดกีฬาสีขาว เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ชุดกีฬาสีขาวนี้ทำให้เธอดูสดใสเป็นพิเศษ รูปร่างอ่อนช้อย สายตาของเฉียวหยู่โม่เป็นประกาย จากนั้น เขาก็เอ่ยปากพูดอย่างเป็นธรรมชาติว่า“วอร์มร่างกายแล้วใช่ไหม？”

เหลิงหยุนฉีพยักหน้า“ยืดกล้ามเนื้อไปนิดหนึ่ง ตอนนี้เริ่มวิ่งได้แล้วล่ะ”

เฉียวหยู่โม่กวาดตามองไปที่แขนขาของเธอ แล้วครุ่นคิด“เมื่อก่อนการออกกำลังกายของคุณเป็นยังไง？”

เมื่อเหลิงหยุนฉีได้ยินดังนั้น ก็หวนนึกชีวิตที่เลวร้ายในช่วงฤดูกาลรับปริญญาของมหาวิทยาลัย

ใช่แล้ว

ในฐานะที่เคยอาศัยอยู่กับเพื่อนสนิทที่คฤหาสน์สวนดอกไม้นอกโรงเรียน เป็นคุณหนูที่ใช้ชีวิตอยู่อย่างสุขสบายอิสรเสรี ชีวิตของเธอผ่านไปอย่าง“เลวร้าย”

ชานมไข่มุก ของหวาน สุกี้หม้อไฟ อาหารต่างประเทศนานาชาติ อยากกินอะไรก็กิน

ออกกำลังน่ะหรอ？เป็นไปไม่ได้หรอก นับตั้งแต่ท่านเหลิงมัวแต่ยุ่งอยู่กับงานราชการ ไม่สามารถพาเธอไปสนามยิงปืน เธอจึงถูกแยกออกจาก“การออกกำลังกาย”นี้นานแล้ว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เหลิงหยุนฉีหลับตาลงด้วยความละอายใจ แล้วพูดตามความเป็นจริงว่า“แทบจะเป็นศูนย์”

เฉียวหยู่โม่มองดูขนตาที่สั่นระริก อดไม่ได้ที่จะเผยให้เห็นรอยยิ้มในดวงตา แต่ใบหน้ากลับไม่มีเสียงหัวเราะ“ไม่เห็นเป็นไรเลย ตอนนี้เริ่มจากพื้นฐานก็ยังไม่สาย ในเมื่อเป็นการวิ่งตอนเช้าครั้งแรก เราก็เริ่มจากวิ่งช้าๆ ทุกการวิ่งห้านาที ก็ให้เดินเร็วช่วงหนึ่ง ปรับการหายใจ หลังจากนั้นค่อยเริ่มวิ่งต่อ ไม่ต้องกดดันอะไรหรอก พยายามให้สุดก็พอ วันนี้ผมจะดูสมรรถภาพทางกายของคุณ”