บทที่ 217 สะท้านฟ้าสะเทือนดิน！！

สีหน้าของเหลิงหยุนฉีชะงักไปเล็กน้อย

เธอกับเฉียวหยู่โม่อยู่ด้วยกันจนสนิทชิดเชื้อ เกือบจะลืมข้อมูลเชิงลึกอันน่ากลัวของเขา

เธอรู้ดีว่าแม่ของเธอเป็นอย่างไรตอนที่บริหารบริษัท เธอรู้ดีอยู่แก่ใจ แน่นอนว่าเฉียวหยู่โม่ก็รู้เช่นกัน เธอฝืนพยักหน้าว่าเรื่องเหล่านี้เป็นสิ่งที่จางหมินเป็นคนสอน เธอโกหกหน้าตาย

ดังนั้น เฉียวหยู่โม่จงใจพูดล่อให้เธอติดกับ？

เหลิงหยุนฉีไม่ทันได้ครุ่นคิดอะไร เธอกะพริบตาปริบๆ ทันใดนั้น ก็หันไปหาเขา แล้วพยักหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ“แน่นอนว่าไม่ใช่ ฉันถามคุณตาฉันเอง”

ถึงแม้ว่าท่านจางจะเกิดจากตระกูลชนชั้นสูง แต่วิสัยทัศน์และความสามารถเทียบกับคนร่ำรวยได้เลย ยุคทองของการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์อย่างรวดเร็วของเซี่ยงไฮ้คือโอกาสที่เขาคว้าไว้ ตั้งแต่นั้นมา มูลค่าของกลุ่มจางซื่อกรุ๊ปก็เพิ่มขึ้นเป็นหลายเท่า

คำตอบนี้ ไม่มีปัญหาอะไร กระทั่ง เมื่อเชื่อมโยงกันแล้ว มีความเป็นไปได้อย่างนี้จริงๆ

แต่แล้ว เฉียวหยู่โม่ทำได้เพียงพยักหน้าเหมือนคิดอะไรอยู่ โดยไม่พูดอะไร

จางเห้อฟานเป็นคนมีความสามารถ แต่ทว่า การหยุดชะงักของเธอเมื่อสักครู่ มีแต่จะทำให้รู้สึกถึความไม่ปกติ……

เหลิงหยุนฉีอดไม่ได้ที่จะเร่งฝีเท้าเล็กน้อย ภายใต้สายตาอันเฉียบคมของเฉียวหยู่โม่ที่กำลังสำรวจ

การโกหกต่อหน้าคนฉลาดเช่นนี้ เป็นการทดสอบจิตใจ โชคดีที่ทั้งสองคนเดินห่างกันพอสมควร ดังนั้นเหลิงหยุนฉีจึงเร่งฝีเท้ามากยิ่งขึ้น“พักพอแล้วล่ะ เราไปกันต่อดีไหมคะ？”

มุมปากของเฉียวหยู่โม่กระตุกเล็กน้อย เธอละสายตาไป และตอบด้วยท่าทางที่เป็นธรรมชาติ เป็นไปตามความปรารถนาของเธอ เขาเร่งความเร็วไปพร้อมกับเธอ และทั้งสองก็เริ่มวิ่งกันต่อ

ดังนั้น บทสนทนานี้ แน่นอนว่าต้องจบลง

แต่แล้ว ความเป็นจริงพิสูจน์แล้ว เธอประเมินสมรรถภาพทางร่างกายของเธอสูงเกินไป หลังจากที่วิ่งเหยาะๆห้านาทีของรอบที่สาม เห็นได้ชัดว่าจังหวะการก้าวเท้าของเธอเริ่มอ่อนลง ลมหายใจของเธอก็ไม่สามารถหายใจได้อย่างสม่ำเสมอ

ผ่านไปไม่นาน บนหน้าผากของเธอก็เริ่มมีเหงื่อผุดออกมา แก้มของเธอแดงก่ำ จังหวะของเธอก็ดูยุ่งเหยิงไปหมด

เฉียวหยู่โม่กลัวว่าเธอจะวิ่งต่อไม่ได้ และกล้ามเนื้อของเธอจะรับไม่ไหว จึงดึงตัวเธอให้เดินช้าๆ สุดท้ายก็พักผ่อนพิงไปกับต้นไม้ข้างทาง

“ผมไปช่วยคุณซื้อน้ำนะครับ คุณพักตรงนี้แป๊บหนึ่งนะ”เฉียวหยู่โม่เห็นว่าไม่ไกลมีซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่ จึงเตรียมจะเดินฝั่งนั้น

เหลิงหยุนฉีกำลังใช้มือพิงกับต้นไม้ เพื่ออยากจะลองทำให้ลมหายใจของตัวเองนิ่งลง เธอไม่มีแรงจะพูด จึงทำได้เพียงแค่พยักหน้าตอบกลับไป

！！！