บทที่ 219 สิทธิของซุนหยาน

“คะ คุณชายสาม？”ซุนหยานมองไปที่ชายตรงหน้าของเธออย่างสั่นไหว มือของเธอกุมเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว

เธอคิดไม่ถึงว่า เซียวหรานจะมาที่เซี่ยงไฮ้ด้วยตัวเอง

ความจริงแล้ว ตอนนี้คนที่เธอกลัวจะพบเจอมากที่สุดก็คือเซียวหราน จากที่เธอรู้จักเซียวหรานมา เรื่องของลูกที่เกิดนอกสมรส เซียวหรานจะไม่มีทางให้เกิดขึ้นเด็ดขาด

แต่ในขณะเดียวกัน สิ่งที่เธอปรารถนามากที่สุดก็คือการได้พบกับเซียวหราน เนื่องจาก ในโลกใบนี้ ความมั่งคั่งมักตกอยู่ในอันตราย！

เธอไม่พอใจกับการเป็นแค่คู่นอนลับๆคนหนึ่งมานานแล้ว เมื่อก่อนเซี่ยเสี่ยวเทียนเอาแต่กดขี่เธอ แต่ตอนนี้ เซี่ยเสี่ยวเทียนตายไปแล้ว เธออยากจะเป็นแฟนสาวของเขาอย่างเปิดเผย กระทั่ง อยากแต่งเข้าตระกูลผู้มั่งคั่ง！

ว่ากันว่าลูกทำให้แม่ร่ำรวย ลูกในครรภ์ ก็เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเธอ ครั้งนี้กว่าเธอจะมีโอกาสมันไม่ง่ายเลย！

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงแทบอยากจะบอกกับทุกคนว่าเธอตั้งครรภ์ลูกของเซียวหราน

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ เมื่อเธอเห็นเซียวหรานจริงๆ เธอก็ตระหนักได้ว่าเธอคิดผิด ผิดมาก ผิดจนไม่น่าให้อภัย！

เธอประเมินตัวเองสูงเกินไป！

เธอต่างกับเซี่ยเสี่ยวเทียน กระทั่งเหลิงหยุนฉี

เซี่ยเสี่ยวเทียนมีอิทธิพลมาก เธอสามารถปูทางให้กับตัวเองตั้งแต่ในขณะที่เป็นหนึ่งในผู้มีการศึกษาระดับสูงในเซียวซื่อ เธอกลายเป็นผู้ค้าที่ทำกำไรได้มากที่สุดในบริษัท เซียวหรานเล็งเห็นในความสามารถของเธอ ดังนั้นเธอจึงกลายเป็นคนที่ทั้งบริษัทเห็นว่าเป็น“เถ้าแก่เนี้ยว”

แต่เหลิงหยุนฉี ยิ่งเป็นผู้ชนะที่เกิดในกรุงโรม เธอได้รับมรดกมูลค่าแสนล้าน เบื้องหลังยังมีตระกูลเหลิงและตระกูลจางที่คอยผลักดันเต็มที่ ท่านเซียวพยายามอย่างสุดความสามารถ แทบจะอยากให้ทั้งสองตระกูลเกี่ยวดองกันให้ได้

แต่แล้วเธอล่ะ？เธอไม่มีอะไรเลย！

เธอเป็นเลขาของเซียวหราน และอยู่ในตำแหน่งของเลขาของเซียวซื่อ ล้วนพึ่งพาร่างกายและการเชื่อฟังของตัวเอง！

มาวันนี้ แม้แต่คำว่า“เชื่อฟังไม่ดื้อ”ก็ไม่มีอีกต่อไป เธอจะสามารถใช้ร่างกายเพื่อผูกมัดเซียวหรานได้จริงๆหรอ？

ขณะที่สัมผัสเข้ากับดวงตาของเซียวหราน หัวใจของซุนหยานก็จมลงสู่ก้นบึ้ง

“ฉะ ฉันอธิบายได้นะคะ”น้ำเสียงของซุนหยานอดที่จะสั่นเครือไม่ได้ ความเยือกเย็นที่โผล่พ้นออกมาจากกระดูก ทำให้ริมฝีปากของเธอซีดเซียว

เซียวหรานกลับไม่ได้พูดอะไร

หลังจากที่เขาก้าวเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย เขาก็ไม่ได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียว

ดวงตาคู่หนึ่งจ้องไปที่ใบหน้าของเธออย่างไม่แยแส และไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อการแสดงท่าทีหวาดกลัวของเธอในขณะนี้

“เธอคิดว่า ที่สื่อพวกนั้นนั่งคอยอยู่ข้างนอก ฉันจะไม่สามารถจัดการอะไรพวกเขาได้อย่างงั้นหรอ？”เซียวหรานก้มหน้าลง แล้วค่อยๆเดินเข้าไปใกล้เธอ