บทที่ 238 ตื่นเต้นจากการดูการแสดงจนใจหายใจคว่ำ

ซิวเจ๋อเต็มใจที่จะนั่งอยู่ตำแหน่งข้างคนขับรถของแฟนคลับคนหนึ่ง พลันลงสนามลงแข่งเพื่อคอยชี้แนะด้วยตนเอง ทั่วทั้งงานเลี้ยงฉลองแห่งนี้ต่างฮือฮากันยกใหญ่

ผู้จัดการทีมรถแข่งเฟอร์รารี่แค่พาแชมป์ผู้ชนะของทีมตนเองมาร่วมงานฉลองกันตามทางธุรกิจตามปกติ ใครเล่าจะรู้การทำเช่นนี้ออกมา ปฏิกิริยาตอบสนองอย่างแรก คือการพุ่งเข้าไปห้ามปราม ซิวเจ๋อ ทันที

“ซิว! นายใจเย็นก่อน!สาวน้อยคนนั้นเป็นนักแข่งรถมือสมัครเล่น ถ้าหากเกิดเรื่องขึ้น ผลลัพธ์ที่ตามหลังมาไม่กล้าจินตนาการตามเลยนะ!”

ผู้จัดการทีมรถแข่งเป็นคนฝรั่งเศส พูดภาษาฝรั่งเศสว่องไวเร็วจี๋ด้วยความร้อนอกร้อนใจ คนที่อยู่ในงาน ส่วนใหญ่พูดภาษาอังกฤษได้ ในทางกลับกันกลับไม่เข้าใจว่าเขากำลังพูดอะไรอยู่

แต่ว่าความร้อนอกร้อนใจบนใบหน้าของเขาและความพยายามในการเกลี้ยกล่อมเขานั้นกลับแสดงออกอย่างชัดเจน

ซึ่งแน่นอนว่า เรื่องนี้ไม่สามารถโทษเขาได้

ปกติแล้วนักแข่งรถมืออาชีพแค่เชื่อมั่นทักษะการขับรถของตนเอง การที่ไปนั่งรถของคนอื่น เท่ากับเป็นการถวายชีวิตของตนเองมอบให้แก่ผู้อื่น เรื่องนี้สำหรับนักแข่งรถมืออาชีพที่เพิ่งได้รับแชมป์สี่สมัยมาติด ๆ ซึ่งมันดูบ้าคลั่งไปจริง ๆ

ไม่คิดเลยว่า ซิวเจ๋อแค่ยิ้มเมื่อได้ยินคำเกลี้ยกล่อมเช่นนี้ ในทางกลับกันกลับแตะไหล่ของเขาอย่างแผ่วเบา “เมื่อก่อนผมก็เคยนั่งประกบข้างคนขับ เงินที่ใช้จ่ายตอนออกนอกประเทศอาศัยการเก็บหอมรอมริบ โดยการเป็นโค้ชให้คนอื่นทั้งสิ้น ไม่เกิดเรื่องขึ้นหรอกน่า” เมื่อก่อนยังทำได้ ตอนนี้ก็แค่มีหัวโขนแค่นั้นเอง หรือว่าจะทำไม่ได้แล้วงั้นเหรอ?

ผู้จัดการพลันเงียบงันชั่วขณะ

ก่อนหน้าซิวเจ๋อจะมีชื่อเสียง ฐานะทางบ้านก็เป็นคนธรรมดามาก

ในสายอาชีพของพวกเขาแล้ว มองจากสภาพดูแล้วคือการขับรถนั้น ความจริงแล้วต้องใช้เงินมาก นักแข่งมืออาชีพจำนวนมากมายต่างเป็นลูกศิษย์ของคนมีชื่อเสียงทั้งสิ้น แต่กลับไม่ใช่เพราะว่าคนทั่วไปแทบไม่มีเงื่อนไขที่จะเดินเข้าสู่สนามแข่งได้เลยสักนิด

พูดกันตามหลักความจริงแล้ว คนที่เกิดในฐานะทางบ้านที่แสนธรรมดาอย่างซิวเจ๋อสามารถเดินมาถึงขั้นนักแข่งรถมืออาชีพได้ ถือว่าเป็นจำพวกแปลกประหลาดอย่างแท้จริง

เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนี้ ผู้จัดการรับรู้ถึงการได้ตัดสินใจจากเขาแล้ว จึงไม่กล้าจะเข้าไปยุ่มย่ามกับเขาอีก

เห็นเต็มตาว่าทุกอย่างเตรียมการเพียบพร้อมไว้แล้ว เหมือนว่าจางเสี่ยวเหมิงตื่นเต้นจนให้คนไปเอารถออกมาทันที และอยากจะเหาะไปสู่สนามแข่งทันทีตอนนี้เลย

ตอนที่เดินผ่านเหลิงหยุนฉีไปนั้น จู่ ๆ เธอชะงักเท้าเล็กน้อย จากนั้นพลันมีปฏิกิริยาที่เกิดขึ้จมาภายหลังอยู่เรื่องหนึ่ง “ท่านประธานคนสวย รถของคุณอยู่ที่เมืองหลวงใช่มั้ย เอามาด้วยมั้ยคะ?”

เหลิงหยุนฉีพอใจกับคำเรียกนี้มากเมื่อครู่ตอนที่เฉาเฉิน แนะนำตัวนั้น ยังเรียกจากปาก “คุณหนูเหลิง” ตอนนี้ช่วยเธอให้ได้ใกล้ชิดกับไอดอล จนประสบความสำเร็จในการเป็นแฟนคลับ จึงเรียกอย่างสนิทสนมว่า “ท่านประธานคนสวย”

ใช้ได้เลย เด็กวัยรุ่นสมัยนี้ต่างรู้เรื่องดีมาก

“ใช่สิ ฉันลืมเอารถมาด้วย” เธอตอบด้วยหน้าตาอย่างเป็นธรรมชาติ

จือหมิงและคนอื่น ๆ ที่เป็นผู้ชมคอยมองดูสถานการณ์อยู่ จู่ ๆ พลันตื่นเต้นจนใจหายใจคว่ำ: เวรแล้วไง! ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย!

จากนั้น ขณะนั้นเอง ทันใดนั้นจางเสี่ยวเหมิงพลันตบหน้าอกของตนเอง “งั้นก็ไม่เป็นไรหรอก! โรงรถของบ้านฉันอยู่ใกล้กับที่นี่ฉันให้คนไปขับมาอีกคัน! ไม่ถึงขั้นให้ท่านประธานคนสวยเสียเปรียบหรอก พวกเราสองคนจะขับรถเหมือนกันค่ะ!”