บทที่ 7

เฉียวยางยางยังคงสงบเยือกเย็น นางเก็บไข่มุกกลับ แล้วมองไปยังหญิงชาวบ้านที่บุกเข้ามาทางสวนด้านหลัง

เฉียวจ้าวซื่อป้าสะใภ้ใหญ่ ชื่อเดิมมีนามว่าจ้าวไป๋ฮวา เกิดมาทั้งดำทั้งล่ำ เป็นคนนิสัยดุร้ายไม่ฟังเหตุผล

เนื่องจากบ้านเดิมของนางจ้าวซื่อค่อนข้างมีฐานะ ทั้งตัวนางเองยังคลอดบุตรชายสามคนและบุตรสาวสองคนให้กับตระกูลเฉียว (สำคัญตรงที่ให้กำเนิดบุตรชาย) นับได้ว่าเป็นผู้มีคุณูปการมากล้นของตระกูลเฉียว ดังนั้นนางจึงมีสถานะสูงที่สุดในหมู่สะใภ้ทั้งหมด ปกติชอบวางท่าหยิ่งยโส รังแกคนบ้านสี่อยู่บ่อยครั้ง

เวลานี้ พอเฉียวจ้าวซื่อได้ยินว่าบุตรชายถูกตีก็รีบร้อนวิ่งมาเล่นงานทันที “เฉียวยางยาง! เจ้ากล้าดีอย่างไรมาตีน้องชายเจ้า? เจ้าไปกินดีหมีหัวใจเสือมาหรือไร!”

“เป็นเฉียวชิงอวี้ที่มาแย่งของและลงไม้ลงมือตีคนอื่นก่อน!” ด้วยกลัวว่าพี่สาวถูกเอาเปรียบ เฉียวหยิงหยิงจึงรีบมาปกป้องอยู่ด้านหน้าพี่สาว

เมื่อก่อนพี่รองของนางปัญญาทึบจึงถูกผู้อื่นรังแกอยู่เป็นประจำ ถึงแม้เฉียวหยิงหยิงจะอายุเพียงเจ็ดขวบก็รู้จักปกป้องพี่สาวของตนแล้ว

“เขาแย่งอะไรเจ้า?”

“เขาแย่งกุ้งมังกรของพวกข้า!”

“กุ้งมังกร? เจ้าถึงกับมีกุ้งมังกรเชียวรึ?”

จ้าวไป๋ฮวาดวงตาสว่างวาบ พลันชะเง้อคอมองไปรอบๆ ทันที “ไปเอากุ้งมังกรมาจากไหน? หนอยแน่นักเด็กต่ำช้า เก็บของดีได้แล้วคิดจะยึดไว้คนเดียวรึ? รีบมอบออกมาให้เป็นของหลวงโดยเร็ว!”

นางดีดลูกคิดได้ดี ตอนนี้ตระกูลเฉียวยังไม่แยกบ้าน ของมีค่าทั้งหมดจึงควรถูกส่งมอบให้กับส่วนกลาง ซึ่งบ้านนางมีบุตรชายมากที่สุด ถึงตอนนั้นเอากุ้งมังกรไปขาย ย่อมเป็นบ้านนางที่ได้กำไรที่สุด เรื่องดีแบบนี้จะให้บ้านสี่ยึดเอาไว้คนเดียวได้อย่างไร?

ครั้นเฉียวหยิงหยิงได้ฟังก็รู้สึกร้อนใจ ของอย่างอื่นยึดเข้าส่วนกลางก็ช่างเถิด แต่นั่นคือเสี่ยวหลันเชียวนะ! ท่านแม่และพี่สาวยังเฝ้าคอยให้มันคลอดกุ้งตัวน้อยๆ เพื่อเอาไปขายแลกเงินอยู่ จะให้ป้าสะใภ้ใหญ่เอาไปไม่ได้!

“ไม่ได้! ป้าสะใภ้ใหญ่ ท่านเอาเสี่ยวหลันไปไม่ได้!”

“เจ้ากล้าขวางข้ารึ? นังเด็กต่ำช้า นังสารเลว…”

ขณะที่คนทั้งสองกำลังยื้อแย่งกันอุตลุด จู่ๆ เฉียวยางยางก็ส่งเสียงขึ้นว่า “หยิงหยิง เจ้าหลีกไป ปล่อยให้นางเอาไป”

เสียงของนางกังวานใส ท่าทีเฉยเมยและเย็นชา กลับเป็นจ้าวไป๋ฮวาที่รู้สึกลังเลขึ้นมาแทน

นางมองสำรวจขึ้นลงอย่างสงสัย “เฉียวยางยาง เจ้า เจ้าคิดจะเล่นตุกติกอะไร?”

“ไม่มีอะไร ป้าสะใภ้ใหญ่ไม่ใช่อยากจับกุ้งมังกรไปให้น้องสี่กินหรอกหรือ? มันก็อยู่ที่นี่แล้วอย่างไร ท่านมาจับมันไปสิ”

เฉียวยางยางพูดเนิบๆ “แต่ว่า ป้าสะใภ้ใหญ่ ท่านต้องคิดให้ดี เมื่อวานกุ้งมังกรตัวนี้เป็นฝ่ายวิ่งมาที่สวนหลังบ้านพวกข้าเอง เกิดมันเป็นทูตส่งสารที่เจ้าสมุทรส่งมา ท่านแน่ใจนะว่าท่านรับผิดชอบไหว?”

“นี่……”

จ้าวไป๋ฮวาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในใจนึกถึงเรื่องเหนือธรรมชาติเมื่อวาน

เมื่อวานแม่สามีกับน้องเขยเล็กตกลงไปในน้ำ ยามนั้นนางก็อยู่ที่ริมฝั่งด้วยเช่นกันจึงได้เห็นคลื่นลูกใหญ่จนน่าตกใจกับตาตนเอง!

ตอนนี้ในหมู่บ้านต่างลือกันว่าเฉียวยางยางคือ ‘เจ้าสาวของเทพสมุทร’ บนกายได้รับการคุ้มครองจากเทพสมุทร แม้นางไม่เชื่อ แต่ก็มีความหวาดกลัวลึกๆ อยู่หลายส่วน