บทที่ 11

"ฉัน ทำไมฉันจะต้องรอหลินโจว"

เธอเพียงแต่อยากรู้ว่าหลินโจวเป็นอะไรกันแน่ ทำไมเดิมทีดอกกุหลายที่จะให้เธอกลับกลายเป็นให้คุณครูไป แล้วยังกล่าวคำพูดพวกนั้นบนเวทีอีก

เชือกผูกรองเท้าของเธอไม่ได้หลุดสักหน่อย

ยิ่งอยากรู้มาก หลังเสร็จพิธีกล่าวคำปฏิญาณแล้วหลินโจวแกล้งมองไม่เห็นเธอแล้วเดินหายไปเลย

ไม่อธิบายกับเธอสักคำ

ใช่

เธอต้องการเพียงแค่คำอธิบายเท่านั้นล่ะ!

คาบเรียนนึงเข้าไปแล้ว หลิวโจวน่าจะต้องมาอธิบายให้เธอฟังสิ

เธอยืนอยู่ที่นี่ เพียงเพราะจะสะดวกกับเขาที่จะมาอธิบายกับเธอ

ไม่ได้รอเขาสักหน่อย

เห็นหลี่เสียวหวั่นไม่เชื่อ หยุนรั่วซีท่าทางก็ประหวั่นเล็กน้อย

"ฉันแค่รู้สึกร้อน เลยมายืนรับลมตรงนี้เท่านั้นแหละ"

"รับลม"

หลี่เสียวหวั่นมองไปยังอากาศด้านนอก

เพิ่งเปิดเทอมมัธยมที่สามไปได้ไม่นาน ตอนนี้เพิ่งเดือนกุมภาพันธ์ อุณหภูมิบางทีก็ติดลบ หนาวจนทนไม่ไหว พยาการณ์อากาศยังบอกอีกว่าสองสามวันนี้หิมะจะตก

มารับลมในเวลานี้เนี่ยนะ

"ก็ใช่น่ะสิ ในห้องอบอ้าวจะตาย เธอไม่รู้สึกเหรอ"

ห้องนึงเจ็บแปดสิบคน แน่นอนว่าอบอ้าว

แต่ก็ไม่น่าจะถึงขนาดที่จะออกมายืนรับลมแบบนี้

หลี่เสียวหวั่นพบว่า หูของหยุนรั่วซีหนาวจนแดงก่ำ

"รั่วซี เธอ..."

"ช่างเถอะ ฉันจะไปห้องน้ำแล้ว"

หยุนรั่วซีขัดจังหวะการพูดของหลี่เสี่ยวหวั่น รีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

ถ้าขืนยังอยู่ต่อไป เธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะพูดไร้สาระอะไรออกไปอีก

หลี่เสียวหวั่นทำหน้าประหลาด "รั่วซีเป็นอะไรไปกันนะ"

หยุนรั่วซีก้มหน้า หมุนตัวแบบหุ่นยนต์เดินจากไปทางห้องน้ำ

ตลอดทาง ราวกับสติหลุดลอย

หลินโจวทำอะไรกันแน่นะ

ทำไมถึงไม่มา

กำลังคิดอยู่นั้นเอง เธอก็พลันได้ยินเสียงหลิวชื่อหมิง

"เฮ้อ พี่โจว หยุนรั่วซี"

หลังจากคลาดกับเพื่อนร่วมโต๊ะตัวน้อย ทั้งสองคนก็มาเข้าห้องน้ำด้วยกัน

เพราะหลิวชื่อหมิงอยู่ห้องข้างๆ หลินโจวพอดี เขาถูกบังคับให้เทียบขนาดเจ้าโลกกับหลินโจว

จากนั้นก็สบถด่ากันพลางรีบดึงกางเกงขึ้นสวม ออกจากประตูมาก็เดินไปทางห้องเรียน

คิดไม่ถึงว่าจะเจอหยุนรั่วซี

หยุนรั่วซีเงยหน้าขึ้นมามองเห็นหลิวชื่อหมิงและหลินโจวยืนอยู่ด้วยกัน

เธอก็ทำเป็นมองไม่เห็นหลิวชื่อหมิง ร้องทักอย่างดีใจ "หลินโจว"

หลินโจวหุบยิ้ม "พวกเธอคุยกันเถอะ ฉันกลับห้องเรียนก่อน"