บทที่ 1.4

เสื้อผ้าของนางยับย่นไม่เรียบร้อย ผมเผ้าเพิ่งแห้งหมาดยังไม่ได้ม้วนมวยให้ดี รองเท้าของนางยังเสียบอยู่บนปลายไม้ใกล้กองไฟคิดว่าคงยังไม่แห้ง สตรีนางนี้เขาเคยพบ...

ตอนตกลงมาในแม่น้ำและถูกกระแสน้ำพัดมายังท่าน้ำ ชายหนุ่มมองเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับนางทั้งหมด ทั้งตอนที่นางถูกสตรีผู้หนึ่งสั่งให้คนจับโยนลงมาในน้ำ จากนั้นให้คนดันรถม้าที่ไม่มีม้าตามลงไปในแม่น้ำด้วย คิดว่าคงจัดฉากว่าหญิงสาวกับรถม้าตกลงไปในแม่น้ำ

...นับเป็นแผนสังหารชั้นเลิศ

ตอนรอให้คนกลุ่มนั้นจากไป เขากลับไม่อาจเกาะท่าน้ำเอาไว้ได้นานพอ ถูกกระแสน้ำเชี่ยวพัดพาตามหญิงสาวมาอีกคน เขาบาดเจ็บและเสียเลือดมาก รู้ดีว่าเรี่ยวแรงกำลังจะหมดลง ชายหนุ่มกลืนน้ำเข้าไปหลายอึก ร่างกายเจ็บร้าวบาดแผลเสียเลือดมากจนรู้สึกหน้ามืด

ตอนคิดว่าตัวเองคงต้องมาตายทั้งแบบนี้ มือกลับคว้าโดนขาของใครบางคน เขาจำได้เพียงเท่านั้น กระทั่งได้สติกลับมาอีกครั้งและพบว่าสตรีนางหนึ่งได้ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ ตอนนี้รู้แล้วว่านางก็คือคนที่เขาคว้าขาเอาไว้นั่นเอง

“ขอบคุณแม่นางที่ช่วยชีวิต” ชายหนุ่มกล่าวขอบคุณนางเมื่อเปลี่ยนมาสวมชุดตัวนอก นางหันมาด้วยสีหน้าลังเล เขามองสีหน้าของนาง มองหาความตื่นกลัว ความคั่งแค้น ความโกรธกรุ่น ทว่าน่าแปลกนางกลับดูเฉยชากับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น

อีกฝ่ายน่าจะอายุไม่เกินสิบห้าสิบหก ดูจากใบหน้าที่ยังอ่อนเยาว์กับเสื้อผ้าและการม้วนมวยผม บอกชัดว่าเป็นสตรีที่ผ่านการปักปิ่นแล้ว “เจ้ามาทำอะไรแถวนี้เพียงลำพัง”

นางเดินเข้ามารับเสื้อผ้าจากเขาจากนั้นก็ขมวดคิ้ว “ที่บอกให้เปลี่ยนชุด หมายถึงท่านควรจะถอดกางเกงออกมาด้วย” พูดไปนางก็ดูกระดากไม่น้อย “แม้ทำแผลแล้วแต่สวมกางเกงเปียกๆ ...”

เห็นนางพูดไม่ออกเขาเองก็รู้สึกเก้อไปจนกระแอมออกมาเสียงหนึ่ง “ข้า...คิดว่า...”

“ท่านคิดว่ายังไงไม่สำคัญ หากไม่อยากหนาวตาย เป็นไข้ หรือแผลอักเสบ อย่างน้อยๆ ร่างกายควรผ่านคืนนี้ไปแบบแห้งสบาย ข้ายังหวังว่าท่านจะช่วยชี้ทางกลับไปที่เมืองลั่วอี๋”

“เมืองลั่วอี๋?”

“ใช่ ข้าจะกลับไปคิดบัญชีกับคนที่ทำให้ข้าต้องมาติดอยู่ที่นี่” นางกล่าวจากนั้นเดินไปตากเสื้อตัวในของเขา “ดังนั้นหากท่านดีขึ้นแล้ว ดูแลตัวเองได้แล้ว ข้าจะกลับเมืองลั่วอี๋”