ตอนที่ 5 ตกหลุมพลาง

ลู่อวี้เจินเคยได้กลิ่นน้ำหอมบนตัวผู้หญิงมากมาย กลิ่นสังเคราะห์ของน้ำหอมเหล่านั้นหวานเอียนมากจนเขาไม่ชอบ

อย่างไรก็ตามกลิ่นหอมบนตัวเด็กสาวคนนี้ช่างหอมเหลือเกิน

ขณะที่เขาถอดเข็มขัดนิรภัยให้ซย่ามี่เฉิง ก็เอ่ยถามด้วยเสียงทุ้มต่ำขึ้นว่า “คุณใช้น้ำหอมอะไร”

น้ำหอม?

ซย่ามี่เฉิงส่ายหน้า “ฉันไม่ได้ใช้น้ำหอม”

“ทำไมตัวคุณถึงหอมล่ะ...”

ลู่อวี้เจินเงยหน้าขึ้นแล้วหยุดชะงัก เพราะริมฝีปากของเขาแตะกลีบปากของซย่ามี่เฉิง

ทั้งสองคนจูบกันในสถานการณ์ไม่คาดฝัน ริมฝีปากของทั้งคู่ถูกแบ่งกั้นด้วยผ้าปิดหน้าผืนหนึ่ง

แพขนตางอนงามของซย่ามี่เฉิงกระพือไหว นี่คือจูบแรกของเธอ!

ลู่อวี้เจินผงะ นัยน์ตามืดมนของเขาตวัดมองริมฝีปากแดงฉ่ำที่ซ่อนอยู่หลังผ้าปิดหน้าของเธอแวบหนึ่ง ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง “ขอโทษจริงๆ อยากให้ผม...จูบคืนไหม”

ซย่ามี่เฉิงถลึงตาใส่เขา “ฉันว่า...ฉันตบหน้าคุณดีกว่า”

ริมฝีปากบางของลู่อวี้เจินยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เสียงหัวเราะเย้ายวนและเบิกบานดังขึ้นในลำคอ

ซย่ามี่เฉิงเปิดประตูรถ “ไปก่อนนะ”

“ผมชื่อลู่อวี้เจิน”

ซย่ามี่เฉิงไม่คิดจะสนใจ เธอเพียงขานรับในลำคอ เวลานี้เธอไม่สนใจชื่อของเขา เพียงอยากจะไปพบปู่ของตนเท่านั้น

“ฉันรู้ คุณลู่ ลาก่อน” ซย่ามี่เฉิงโบกมือให้ลู่อวี้เจินนอกรถ

วันนี้ซย่ามี่เฉิงสวมเสื้อโค้ทขนสัตว์สีแดง ยามที่โบกมือ เสื้อโค้ทขนสัตว์ของเธอก็เลิกขึ้น เผยให้เห็นเอวคอดแบบบาง นิ้วมือของลู่อวี้เจินลูบพวงมาลัยรถช้าๆ เขาสงสัยว่าเอวของเธอบางพอให้เขาโอบด้วยมือข้างเดียวได้หรือไม่กันนะ

“ผมมีประชุมหลังจากนี้ เดี๋ยวจะกลับมารับ”

“ไม่ต้องหรอก...”

ทว่าพอซย่ามี่เฉิงกำลังจะปฏิเสธ รถกลับวิ่งออกไปไกลแล้ว

...

ซย่าเอ๋อเซียงเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจากชั้นบน น่าตกใจจริงๆ ซย่ามี่เฉิงคนนี้เสแสร้งได้เก่งจริงๆ เธอเพิ่งจะแต่งงานกับชายหนุ่มขี้โรคเมื่อวาน วันนี้กลับควงชายอื่นเสียแล้ว

ซย่าเอ๋อเซียงลอบมองรถหรู รถดูไม่เลว แต่ไม่ใช่รถดีเลิศอะไร ทว่าทะเบียนรถคันนั้น...

ซย่าเอ๋อเซียงไม่เคยเห็นทะเบียนรถคันนั้นมาก่อน แต่เธอได้ยินจากเพื่อนสนิทว่าทะเบียนรถคันนั้นสุดยอดมาก จะขับไปไหนก็ได้ในเมืองไห่เฉิงถ้ามีมัน!

เสือหนุ่มที่ซย่ามี่เฉิงตกมาได้จะมีทะเบียนรถนี้ได้อย่างไร

ซย่าเอ๋อเซียงสงสัยว่าตนเองคงจะมองผิดไป แต่พอขยี้ตาดูอีกที รถคันนั้นก็หายลับไปแล้ว

สงสัยเธอคงตาฝาดแน่ๆ

ซย่าเอ๋อเซียงเดินลงบันไดแล้วเห็นซย่ามี่เฉิง เธอระเบิดเสียงหัวเราะทันที “ซย่ามี่เฉิง ผู้ชายที่มาส่งเธอเมื่อกี้คือใคร ไม่คิดว่าเธอจะเหงากายเหงาใจได้เร็วอย่างนี้ หนำซ้ำยังแอบเลี้ยงพ่อหนุ่มหน้าอ่อนเอาไว้!”

พ่อหนุ่มหน้าอ่อน? ลู่อวี้เจิน?

ดวงหน้าหล่อเหลาเจ้าเล่ห์ของลู่อวี้เจินปรากฏกลางห้วงสมองของซย่ามี่เฉิงในพริบตา ตามด้วยท่าทางกดขี่และบีบบังคับของเขา ไม่ว่าจะพยายามมากแค่ไหน เธอก็ไม่สามารถเชื่อมโยงท่าทางเหล่านั้นกับคำว่าพ่อหนุ่มหน้าอ่อนได้เลย

เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าลู่อวี้เจินจะตอบสนองอย่างไรถ้าเขารู้ว่าถูกคนอื่นเรียกว่าพ่อหนุ่มหน้าอ่อน

“คุณปู่อยู่ไหน ฉันอยากพบท่าน” ซย่ามี่เฉิงเดินผ่านซย่าเอ๋อเซียงขึ้นบันไดไป

นายท่านผู้เฒ่าซย่านอนบนเตียงในห้องชั้นบน เขาหลับใหลไม่ได้สติมาสิบปีแล้ว คุณหมอแจ้งเมื่อนานมาแล้วว่าเขาตกอยู่ในสภาพผัก