ตอนที่ 6 การต่อสู้เป็นเรื่องของผู้ชาย

ซย่ามี่เฉิงลืมตาขึ้นจากจุดที่นอนบนเตียง

ประธานหวังผงะหลี่เชียนฮุ่ยบอกว่าวางยาเธอแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่ว่ายาควรจะออกฤทธิ์สองชั่วโมงหรอกเหรอ ทำไมเธอถึงตื่นแล้วล่ะ

“คนสวย ทะ...ทำไมถึงตื่นแล้วเหรอ”

ดวงตาคมปลาบสุกใสของซย่ามี่เฉิงฉายรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ซุกซน “ถ้าหนูหลับจะชมละครได้อย่างไรล่ะคะ”

“หนู...”

ซย่ามี่เฉิงสะบัดมือ ประธานหวังได้กลิ่นหอมแปลกประหลาดสายหนึ่ง จากนั้นร่างกายของเขาก็อ่อนแรงก่อนจะร่วงบนพรม

ครั้นประธานหวังถูกมัดมือมัดเท้าเรียบร้อยแล้ว เขาก็ขยับตัวไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ทำได้แต่จ้องซย่ามี่เฉิงที่ยิ้มร่าด้วยความพรั่นกลัว “คะ...คนสวย คิดจะทำอะไร ปล่อยลุงได้ไหม พวกเราจะได้เล่นสนุกกัน”

ซย่ามี่เฉิงเลิกคิ้วขึ้น เผยสีหน้าไร้เดียงสาและไร้พิษสงออกมา “ประธานหวังดูนี่สิ นี่คืออะไร”

ประธานหวังมองดู มีกระดูกติดเนื้อสองท่อนโผล่ในมือของซย่ามี่เฉิง “ทะ...ทำไมหนูถึงมีกระดูกล่ะ”

“โอ้ ประธานหวัง หลี่เชียนฮุ่ยไม่ได้บอกคุณเหรอ ว่าตระกูลซย่าเลี้ยงหมาป่าไว้ตัวหนึ่ง เป็นหมาป่าที่ดุร้ายซะด้วย มันชอบกินกระดูกมาก”

ประธานหวังเป็นตาแก่ตัณหากลับ เขาอยากจะกินซย่ามี่เฉิงมาพักหนึ่งแล้ว เธอเป็นเพียงเด็กสาวบ้านนอกจากชนบทที่แต่งงานกับชายหนุ่มที่ใกล้ลงโลงแล้ว ทำไมเขาจะไม่อยากเล่นกับเธอสักหน่อยเล่า

ทว่าตอนนี้ประธานหวังรู้สึกหนังศีรษะชาวาบขณะมองเธอ เขาอดตัวสั่นเทิ้มไม่ได้ “หนูจะทำอะไร”

มือน้อยๆ ของซย่ามี่เฉิงเลื่อนลงไป ยัดกระดูกสองท่อนในกางเกงของเขา “ประธานหวัง เกมเริ่มแล้ว เดี๋ยวคุณต้องระวังตัวเวลาหมาป่าเข้ามา อย่าให้มันกัดที่ที่ไม่สมควรกัดหรือกัดความเป็นชายของคุณขาดแล้วกันนะคะ”

“ไม่! คนสวย...คุณนายน้อย ผมผิดไปแล้ว ปล่อยผมเดี๋ยวนี้...คุณใจเหี้ยมเกินไปแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ ผมอาจจะตายได้...” ประธานหวังหวาดกลัวสุดขีดจนเหงื่อท่วมตัว หากทำได้เขาก็คงคุกเข่าต่อหน้าซย่ามี่เฉิงไปแล้ว

ทันใดนั้น ซย่ามี่เฉิงก็เดินไปเปิดประตู เมื่อได้กลิ่นกระดูก หมาป่าก็วิ่งเข้ามาทันที

“อ๊าก!”

ประธานหวังกรีดร้องไม่หยุด

...

หลี่เชียนฮุ่ยรอฟังข่าวดีจากประธานหวังอยู่ข้างล่าง จู่ๆ ประตูห้องนอนก็เปิดออกมา ประธานหวังวิ่งเผ่นลงมา มือจับกางเกงไว้ ดูอนาถเหลือเกิน

หลี่เชียนฮุ่ยตกใจ “ประธานหวัง เกิดอะไรขึ้นคะ”

ประธานหวังร้องสะอื้นด้วยความกลัว เขาฟาดกระดูกใส่ศีรษะของเธอพลางกล่าวอย่างดุดัน “หลี่เชียนฮุ่ย นี่เป็นความผิดของแก แกจะไม่ได้เห็นดีแน่!”

จากนั้นเขาก็วิ่งหนีไปด้วยความโกรธและหวาดผวา

เกิดอะไรขึ้น

หลี่เชียนฮุ่ยรีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนแล้วเข้าไปในห้อง

ซย่ามี่เฉิงนั่งบนเก้าอี้ จิบชาอย่างสบายอารมณ์ เธอเงยหน้าขึ้นมา ทอดดวงตาแวววาวมองสีหน้าตกตะลึงของหลี่เชียนฮุ่ย “ในที่สุดคุณน้าก็มาแล้ว”

ซย่ามี่เฉิงรอเธอมาโดยตลอด

หลี่เชียนฮุ่ยอึ้งงันไป เธอรู้ว่าแผนการของตนเองถูกจับได้แล้ว แต่มันเป็นไปไม่ได้เลย ซย่ามี่เฉิงดื่มซุปรังนกต่อหน้าต่อตาเธอจริงๆ

แผนผิดพลาดตรงไหนกันนะ

“ซย่ามี่เฉิง เธอรู้ว่าซุปรังนกถูกวางยา แต่เธอกลับซ้อนแผนของฉันใช่ไหม” หลี่เชียนฮุ่ยเอ่ยถาม

มุมปากของซย่ามี่เฉิงเหยียดยิ้มเยียบเย็น “หนูอยากเห็นว่าแผนของคุณน้าจะวางได้ดีแค่ไหน ตามคาด คุณน้าไม่ทำให้ผิดหวังเลย”

หลี่เชียนฮุ่ยสบถในใจ เธอไม่คิดจะปั้นหน้าอีกต่อไป นัยน์ตาของเธอทอแววดุร้าย “เมื่อครู่ประธานหวังโมโหวิ่งออกไป ฉันจะจับแกส่งถึงเตียงเขาเป็นการขอโทษซะ! เด็กๆ!”

“ครับ คุณนายซย่า”

ผู้คุ้มกันชุดดำห้าหกคนวิ่งเข้ามา แต่ละคนต่างมีรูปร่างกำยำล่ำสัน

“ซย่ามี่เฉิง ฉันจ้างผู้คุ้มกันเหล่านี้ด้วยเงินเดือนสูง เธอคิดว่าจะสู้พวกเขาได้หรือ”

ดวงตากระจ่างของซย่ามี่เฉิงทอแววเย็นเยือก อย่างไรเธอก็รออยู่ที่นี่แล้ว ยังจะกลัวไปทำไม

“จับเธอมาซะ!”