ตอนที่ 2 หากันจนเจอ

อีกด้านหนึ่งของจังหวัดเชียงใหม่ ณ สนามบินนานาชาติจังหวัดเชียงใหม่

นายแพทย์สุชาติ อุรางกูล มารอรับรุ่นน้องสถาบันเดียวกันที่เติบโตทางด้านการงานก้าวหน้ากว่าตัวเองมาก รศ.นายแพทย์อนวินท์ เลิศวสิน ซึ่งมองผ่านไปทางด้านผู้โดยสารขาออกคงกำลังรอกระเป๋า นายแพทย์สุชาติยกมือโบกเป็นการส่งสัญญาณ

“ทำไมลงมาเร็วจังครับหมอวินท์ พี่กะว่าจะลงไปก่อน” นายแพทย์สุชาติทักทาย ก่อนยกกระเป๋าไปไว้ท้ายรถ

“คืนนี้พักกับผมที่บ้านพักก่อนนะครับ หรือหมอวินท์จะไปพักโรงแรมในเมือง”

“ถ้าไม่รบกวนพี่ชาติ ผมพักกับพี่ดีกว่า ว่าแต่สนามบินนี้ใกล้ๆ โรงแรมปางสวนแก้วไหมครับ ผมมีธุระจะคุยกับคนๆ หนึ่ง”

“ไม่ไกลครับ โรงแรมปางสวนแก้วก็อยู่ใกล้ห้างสรรพสินค้า สิบนาทีก็ถึงครับถ้ารถไม่ติด”

“ผมจะมาตามหาคนสำคัญคนหนึ่ง ผมเลยมาก่อนสักสองวัน” อนวินท์กล่าวแววตามุ่งมั่น นึกขนลุกว่าจังหวัดนี้สินะที่อดีตภรรยาอาศัยอยู่ ใกล้เข้ามาแล้วสินะ เมื่อก่อนการตามหาภรรยาถือว่าเป็นการงมเข็มในมหาสมุทรมันมืดมนสิ้นหวัง ตอนนี้มันเหมือนมีจิ๊กซอว์ที่มันจะมาต่อให้ไปเจอ อนวินท์รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

โรงแรมปางสวนแก้ว

อนวินท์หายเข้าไปเพียงคนเดียวก่อนจะกลับมาใบหน้าเคร่งขรึม นายแพทย์สุชาติหันมาถามขณะที่ขับรถออกจากลานจอดรถหน้าโรงแรมห้าดาวประจำจังหวัด

“ไม่เจอเหรอครับ”

“ไม่ครับ เห็นพนักงานประชาสัมพันธ์บอกว่าเขาออกเวรไปตั้งแต่หัวค่ำ พรุ่งนี้ก็วันหยุด คงมาทำงานอีกทีวันอังคาร” อนวินท์ทุบมือที่ขาอย่างต้องการระบายอารมณ์ที่รู้สึกเสียดาย คลาดกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงทำให้ยืดเวลาที่จะเจออดีตภรรยาสาวออกไปอีก

เสียงโทรศัพท์มือถือนายแพทย์สุชาติดัง ชายหนุ่มติดหูฟัง “ใจเย็นๆ ค่อยๆ พูดว่าไงนะ”

“พี่หมอ ช่วยน้ำด้วย น้องนนท์ช็อคค่ะ พี่หมอช่วยเข้ามาที่โรงพยาบาลด่วนได้ไหม ค่ะ ค่ะ น้ำฉีดยาไปแล้วค่ะ”

“โอเค เดี๋ยวผมเข้าไป”

“ขอโทษนะหมอวินท์ ผมมีคนไข้ด่วน เป็นลูกของพยาบาลที่เป็นลูกน้องผม เอางี้แล้วกัน คุณไปส่งผมที่โรงพยาบาล แล้วขับไปที่บ้านพักก่อนเดี๋ยวผมตั้ง จีพีเอสบ้านผมให้”

“ได้ครับ จริงๆ ผมรอพี่หมอที่โรงพยาบาลก็ได้ เป็นการสำรวจที่ทำงานใหม่ไปในตัว” อนวินท์ กล่าว

“ผมว่าเอาไว้พรุ่งนี้ดีกว่านะครับ ดึกแล้วพี่ว่าหมอวินท์กลับไปบ้านพักผ่อนให้สบายดีกว่าตอนนี้ดึกมากแล้ว โรงพยาบาลรอบนอกดึกๆแบบนี้เงียบมากคงไม่น่าสนใจไว้ถ้าคุณหมอวินท์อยากดู พรุ่งนี้ผมจะให้เลขาผมพาชมรอบๆ เลยครับ รับรองที่นี่แม้จะรอบนอกแต่คนไข้เยอะมากทุกวัน

“โอเคครับ” อนวินท์รับคำ ก่อนจะเงยขึ้นมองฟ้าปล่อยจิตใจล่องลอย

รุ่งเช้า

ต้นน้ำเฝ้าลูกชายสุดที่รัก พร้อมกับเพื่อนรัก จนรุ่งสางหญิงสาวไล่ให้เพื่อนชายคนสนิทกลับไปพักผ่อนเนื่องจากอาการน้องนนท์ดีขึ้นมาก หลังจากอาจารย์สุชาติมาก็เข้าตรวจและรักษาที่ห้องฉุกเฉินร่วมชั่วโมงและออกจากห้องเกือบเที่ยงคืน หลังจากนั้นต้นน้ำก็อยู่เฝ้าลูกชายตัวน้อย เรย์เพื่อนชายก็ขออยู่เฝ้าเป็นเพื่อนเนื่องจากรู้สึกผิดที่ทำให้น้องนนท์เกิดอาการแพ้จนเข้าห้องฉุกเฉิน ต้นน้ำให้สมศรีแม่บ้านที่ช่วยทำงานบ้านและเลี้ยงน้องนนท์ตั้งแต่เด็กเอาเสื้อผ้ามาให้ที่โรงพยาบาล หญิงสาวให้สมศรีเฝ้าน้องนนท์ ส่วนตนเองก็ต้องไปทำงานที่ แผนกผู้ป่วยนอก

“คอยดูน้องดีๆนะจ๊ะสมศรีมีอะไรให้โทรหาพี่นะจ๊ะ เดี๋ยวคุณหมอจะมาตรวจถ้ามีอะไรเรียกพยาบาลเวรได้ อาการน้องเริ่มดีแล้วล่ะเดี๋ยวอีกสักครู่พอน้องตื่น สมศรีโทรหาพี่หน่อยนะจ๊ะ พี่ต้องรีบไปทำงานเพราะตอนนี้คนไข้เยอะ พี่ต้องไปช่วยที่แผนกผู้ป่วยนอกวันนี้วันเสาร์ซะด้วย คนไข้มาจากที่อื่นเยอะเหมือนกัน”

“เจ้า ข้าเจ้าจะดูน้องนนท์หื้อดีเจ้า”

“ขอบใจจ๊ะสมศรี”

“เดี๋ยวตอนเที่ยง พี่จะซื้ออาหารมาทานด้วย”

แผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลพิงค์วราคม

ตลอดช่วงเช้าคนไข้เยอะมาก พยาบาลสี่ห้าคน คนไข้เกือบร้อยคนนั่งรอคิวเข้ารักษาในแผนกต่างๆบางคนมาแต่เช้ามืด อาจเป็นเพราะโรงพยาบาลพิงค์วราคมเป็นโรงพยาบาลที่ทันสมัยกว่าโรงพยาบาลต่างอำเภออีกหลายแห่ง แถมอยู่ใกล้ในเมืองแค่สิบห้านาทีทำให้สะดวกสบายมากๆ ต้นน้ำคอยมองที่โทรศัพท์เป็นครั้งคราว ตอนสายๆ ได้คุยกับลูกชายสองสามคำ ทำให้หญิงสาวรู้สึกสบายใจว่าลูกชายอาการดีขึ้นบ้างแล้ว

“เชอรี่ พี่ได้ยินว่าหมอใหม่ที่จะมาแทนหมอสุชาติมาแล้วเหรอ เห็นพวกพยาบาลข้างหน้ากรี๊ดกร๊าดเสียงดังตั้งแต่เช้า เมื่อคืนพี่ไปเฝ้าน้องนนท์เลยตกข่าว” พยาบาลต้นน้ำในวัยสามสิบถามพยาบาลรุ่นน้อง ใบหน้ายังดูอ่อนเพลีย

“มาแล้วพี่ ชื่อหมออะไรนะ ...อ๋อ หมอวินท์พี่ หล่อมากขาวตี๋ ใส่แว่นใสๆพระเอกเกาหลีชัดๆเลย” เชอรี่ทำใบหน้าเพ้อฝัน

“ชื่ออะไรนะ...แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน”

“คงไปตรวจวอร์ดเด็กล่ะมั้ง ตอนนี้อาจจะตรวจห้องน้องนนท์อยู่ก็ได้”

“เชอรี่...จำได้ไหมว่าเขาชื่อเต็มๆว่าอะไร” ต้นน้ำใจเต้นแรง สามสี่ปีแล้วสินะที่เธอหนีมารักษาแผลใจไกลถึงเชียงใหม่ ตอนนี้พยาบาลสาวรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างบอกไม่ถูก

“รองศาตราจารย์หมออนวินท์ เลิศวสิน หนูจำได้ดีเลย” เชอรี่กล่าวอย่างภูมิใจ แผ่นชาร์ตคนไข้ตกจากมือหัวหน้าพยาบาลสาว ก่อนที่ต้นน้ำจะวิ่งไปในทิศทางที่ลูกชายเพียงคนเดียว ลูกชายที่เกิดจากความรักลูกชายที่เปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจ หญิงสาวภาวนาอย่าให้เหตุการณ์เป็นไปอย่างที่เธอคิด

เสียงเคาะประตูสมศรีลุกขึ้นยืน เมื่อนายแพทย์หนุ่มรูปหล่อเดินเข้ามาพร้อมกับพยาบาลหน้าตา คุ้นเคยว่าเป็นเพื่อนของเจ้านายคนสวย ที่เคยไปทานอาหารที่บ้านสองสามครั้ง

“สวัสดีค่ะ พี่สมศรี”