ตอนที่ 4 ตาต่อตา ฟันต่อฟัน ต่อ

โรงพยาบาลพิงค์วราคม

อนวินท์ มองหาภรรยาสาว ถามจากคนใกล้ชิดเห็นเล่าว่าหญิงสาวทำงานอยู่แผนกผู้ป่วยนอก แต่เท่าที่เห็นกับไม่มีวี่แววภรรยาสาว อนวินท์เดินเข้าไปในกลุ่มพยาบาลสาว เมื่อมองเห็นว่าคนไข้บางตามากแล้ว

“ขอโทษครับ” อนวินท์ขยับแว่นก่อนพูดน้ำเสียงนุ่มนวล

สามพยาบาลสาวหันไปมองพร้อมกับอ้าปากค้าง เมื่อนายแพทย์หนุ่มหล่อที่เป็นที่เลื่องลือมาตลอดเช้ากลับมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า

“ผมมาหาพยาบาลต้นน้ำ เห็นพวกที่วอร์ดในบอกว่าทำงานที่ส่วนนี้นี่ครับ”

“อ๋อ พี่น้ำเหรอคะ พี่น้ำออกไปธุระด่วนค่ะ อีกชั่วโมงคงจะกลับ” เชอรี่ พยาบาลรุ่นน้องคนสนิทตอบเสียงรัวเร็ว

อนวินท์พยักหน้าพร้อมๆกับขมวดคิ้ว “ไปไหนของเขานะ”

“ถ้าเขากลับเข้ามา ช่วยบอกให้เขาไปพบผมที่ห้องทำงานผมด้วยนะครับ”

“ได้ค่ะ” สามสาวประสานเสียงกัน

อนวินท์เดินกลับด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ชายหนุ่มเดินตรงไปที่วอร์ดเด็ก แล้วปรับอารมณ์ให้สดชื่นเมื่อนึกถึงใบหน้าของเด็กน้อย ชายหนุ่มมีรอยยิ้มอ่อนโยนอารมณ์เปลี่ยนทันทีที่นึกถึงใบหน้าเด็กชายน้อยที่ใบหน้าเหมือนตนเองตอนเด็กๆ ราวกับพิมพ์เดียวกัน

หน้าที่ว่าการอำเภอหางดง

เรย์ก้มมองกระดาษทะเบียนสมรสระหว่างตนเอง และเพื่อนรักที่คบกันมากว่าสิบปี ใบหน้าของเรย์ รัตนชาติ เหมือนอมบอระเพ็ด ในขณะที่ต้นน้ำพับทะเบียนสมรสไปตั้งแต่ที่ได้รับมาจากเจ้าหน้าที่

“แกรู้ไหม ถ้าไม่ใช่แกฉันจะไม่ยอมทำเรื่องงี่เง่าแบบนี้ที่ฉันเคยอ่านจากนิยายน้ำเน่าเล่มละสิบบาทแต่พอมาเจอกับตัวเอง ฉันขำไม่ออกจริงๆ นะยะ น้ำ”

“เออน่า สามเดือนเท่านั้นเรย์ ฉันรับรอง แกก็รู้ฉันจะไม่ทำลายความบริสุทธิ์ของแก” ต้นน้ำพูดขณะขับรถ ใบหน้าอมยิ้มเมื่อมองใบหน้างอง้ำของเพื่อนสนิท

“แล้วถ้าฉันเจอพระเอกของฉัน แล้วเกิดเป็นรักแรกพบ แล้วเกิดเขามาขอแต่งงานกับฉัน แล้วฉันก็มาติดพันธะกับแก ฉันจะทำยังไงยัยน้ำ”

“โถ เรย์ เรย์ที่รัก ช่วยน้ำหน่อยนะ แกจะได้มี นมสวยๆ ตาสองชั้น ใบหน้าเรียวยาวเทรนเกาหลีสุดๆอีกอย่างช่วยชีวิตเพื่อน ที่แกบอกว่ารักมากกกกกกกกกกไง” ต้นน้ำลากเสียงยาว แล้วเอื้อมมือมาลูบแก้มชายหนุ่มเบาๆ อย่างหยอกเย้าและออดอ้อน ต้นน้ำรู้ว่าจุดอ่อนเพื่อนชายคนสนิท

“ร้องไห้หนักมากกก เคยฝันว่าการจดทะเบียนของฉัน จะต้องเป็นทอค์ลออฟเดอะทาวน์ แต่ต้องมาจดทะเบียนกับชะนีแบบแก ฉันนะอยากร้องไห้จริงๆ แต่ว่า มันก็คงดีที่ฉันจะทำความฝันให้เป็นจริง” เรย์พูดน้ำเสียงละห้อย

“เอาน่า เรย์ที่รักแค่สามเดือนเท่านั้น พี่หมอกลับกรุงเทพฯ เมื่อไหร่ ฉันจะคืนอิสระให้แกเชื่อฉันสิ”

“ก็ได้ เพื่อช่วยแกนะ แต่คืนนี้แกต้องไปเป็นเพื่อนฉันที่คลีนิคหมอศุภชัยนะแก ฉันมีนัดเลเซอร์หน้าอ่ะ” เรย์ รัตนชาติเปลี่ยนเรื่องคุย

“ได้สิ แต่ต้องหลังน้องนนท์เข้านอนนะแก”

“ชัวร์ คลีนิคหมอศุภชัย ปิดสามทุ่มครึ่ง” น้ำเสียงเรย์ รัตน์ชาติเปลี่ยนไปทันที

โรงพยาบาลพิงค์วราคม

ต้นน้ำเดินมาหยุดที่หน้าห้องพิเศษที่ลูกชายสุดที่รักพักรักษาตัว ก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงลูกชายหัวเราะเสียงดังประสานเสียงหัวเราะกับผู้ชาย จำได้ว่าเป็นเสียงหัวเราะของอดีตสามี หญิงสาวรู้สึกหงุดหงิดที่ชายหนุ่มเริ่มรุกหนักเริ่มมาตีสนิทกับบุตรชายของตน

“แก พี่หมออยู่ในห้อง แก”