บทที่ 120 คุณกอดฉัน!

ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ระยิบระยับส่องแสงในทะเลที่กว้างใหญ่ไพศาล เมื่อความมืดทอดยาวไม่รู้จบ เธอจะเห็นเงาของเรือได้ยังไง?

เวอเรียนคิดมากจิตใจของเธอว่างเปล่าจนน้ําตาไหลอย่างควบคุมไม่ได้ ขาทั้งสองข้างของเธอชา และอ่อนแรงจากการร้องไห้ทั้งหมด ขณะที่เธอสะดุดและล้มลงบนพื้นทรายของชายหาด

“ฮึก ฮึก ฮือ ฮีลตัน ฟัดด์... คุณอยู่ที่ไหน ฉันจะไปหาคุณได้ที่ไหน…ฮืออ ไอ้คนบ้า คุณมาหาฉันทำไม? ฉันกับ เจลลี่ บีน จะทำยังไง… ถ้าคุณตาย…ฮือออ”

แขนทั้งสองข้างของเธอ กอดขาของเธอเอาไว้ ในขณะที่เธอกดใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอที่เต็มไปด้วยน้ําตาระหว่างขาของเธอที่ละลายกลายเป็นแอ่งน้ําตา

หูของเธออื้ออึงเพราะสิ่งที่เธอได้ยินคือเสียงร้องดังไห้สะอื้นของเธอดังก้องที่ชายหาด เธอไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เข้าใกล้เธอ

“ฮีลตัน ฟัดด์ ไอ้คนบ้า… คุณไม่ได้บอกเหรอว่า คุณเป็นคนก่อหายนะมาเป็นพัน ๆ ปีแล้วเหรอ? ทำไมคุณตายเร็วจัง”

เสียงที่ชัดเจนลึกและเย็นชาที่คุ้นเคยอย่างฉับพลันสะท้อนจากเหนือศีรษะของเธอ

"ผมตายไปแล้ว แต่คุณก็ยังต่อว่าผมอยู่อีกเหรอ?"

เวอเรียนซึ่งฝังหัวของเธออยู่นั้น ตกตะลึงอย่างรุนแรงขณะที่เธอเงยหน้าขึ้นทันที ในขณะที่ดวงตาของเธอยิ่งเบิกกว้างและเธอจ้องมองเขา!

นี่… นี่คือฮีลตัน ฟัดด์จริงหรือ? หรือเธอประสาทหลอนเหรอ?

เธอตกใจมาก ผมของเธอที่อยู่ตรงปลายเท้าของเขา ในขณะที่ก้นของเธอถอยกลับไปข้างหลังโดยสัญชาตญาณ “คุณเป็นคนหรือเป็นผี!”

มันมากผมของเธอยืนอยู่ที่ปลายของมันในขณะที่ก้นของเธอสะดุดไปข้างหลังโดยสัญชาตญาณ "คุณเป็นมนุษย์หรือผี!"

ร่างกายของฮีลตันเปียกโชกไปทั้งตัว และแม้ว่าเขาจะดูกระอักกระอ่วน แต่มันก็ไม่มีผลกระทบต่อใบหน้าที่หล่อเหลา และความสง่างามของเขา ใบหน้าของชายคนนั้นดูน่าสนใจยิ่งขึ้นภายใต้แสงจันทร์ การแสดงออกของเขาดูเบาลง และกระตุกเล็กน้อย ในขณะที่เขาจ้องมองเธอ เขากล่าวผ่านฟันของเขาว่า "ถ้าผมเป็นผี ผมน่าจะบีบคอคุณให้ตาย และลากคุณเข้าไปลงนรกพร้อมกับผม!"

หลังจากการจ้องมองของเวอเรียนชัดเจน หลังจากหายจากอาการพร่ามัว เธอก็กระโดดจากหาดทรายเข้าไปในอ้อมกอดของเขาทันที แขนทั้งสองข้างกอดคอของเขาในขณะที่ขาของเธอหลุดออกจากพื้นดินอย่างสมบูรณ์ เธอเอาขาโอบเอวของเขา!

"เป็นคุณจริง ๆ ด้วย! คุณไม่ได้ตาย! ฮีลตัน ฉัน… ฮือออ..."

คําพูดของเธอถูกผลักเข้าไปในปากของชายคนนั้น เมื่อริมฝีปากทั้งสองข้างกดเข้าหากันอาจรู้สึกถึงการผสมผสานระหว่างความหนาวเย็นและความอบอุ่น ขณะที่พวกเขาแลกเปลี่ยนลมหายใจกัน ความร้อนของร่างกายของเธอทําให้เขาอุ่นขึ้น

จูบนี้แม้ว่ามันจะดูป่าเถื่อน แต่มันก็รู้สึกน่าหลงใหลอย่างมาก เวอเรียนกอดคอเขาแน่น เธอตอบสนองความรู้สึกของเขาอย่างควบคุมไม่ได้

อารมณ์เมื่อตอนพบเขา ยิ่งทําให้ความรักของเธอที่มีต่อเขาแน่นแฟ้นขึ้น เมื่อใครสักคนกังวลเรื่องชีวิตของคน ๆ หนึ่ง มือเล็ก ๆ ที่เป็นสัญลักษณ์ของความคิดถึงในหัวใจของเธอ ดูเหมือนว่าจะกลายเป็นเถาวัลย์หมื่นต้นที่ห่อหุ้มหัวใจของเธอไว้แน่น

"ฮีลตัน..."

น้ําตาของเธอถูกจูบเข้าปากเขา พวกเขาลิ้มรสหวานและเค็มในเวลาเดียวกัน

เขาก็ปล่อยเธอไปเบา ๆ เพราะสายตาของเวอเรียนนั้นดูสับสนวุ่นวายไปหมด เพราะได้ร้องไห้หนักมาก สายตาของเธอมองเขาในความมืดมนมันน่าหลงใหล ผมยาวของเธอติดอยู่ที่แก้มเล็ก ๆ ที่เปียกของเธอ เธอดูยุ่งเหยิงไปหมด อย่างไรก็ตาม ในสายตาของ ฮีลตัน ฟัดด มันน่าดึงดูดอย่างไม่น่าเชื่อ

ใบหน้าทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก พวกเขาแนบชิดกันมากจนลมหายใจของพวกเขาปนกัน เวอเรียนกระพริบตาเบา ๆ เมื่อน้ําตาไหลตกลงมาจากดวงตาของเธออีกครั้ง เธอพูดอย่างเบา ๆ ว่า "ฉัน... ฉันคิดว่ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับคุณ"

เขาจับก้นเธอด้วยสองมืออันใหญ่โตของเขา ขณะที่ดวงตาสีมุกดําคู่นั้นกําลังจ้องมองเธออยู่ เขาพูดอย่างเงียบ ๆ ว่า "คุณจะห้อยอยู่บนผมอีกนานแค่ไหน?"

แม้ว่าเขาจะถามแบบนั้น แต่กลับมีเศษเสี้ยวของความเห็นอกเห็นใจและความรักในน้ําเสียงของเขา

ตอนนั้นเองที่เวอเรียนเพิ่งรู้สึกตัวว่าเธอห้อยอยู่บนตัวเขาจริง ๆ ขาของเธอพันอยู่รอบเอวของเขาอย่างแน่นหนา ใบน้าเล็กของเธอแดงด้วยความเขินอาย ในขณะที่เธอลงจากเขาทันที อย่างไรก็ตามฮีลตันผลักเธอเข้าใกล้เขาด้วยมือขนาดใหญ่ของเขากับหลังของเธอ เธอสามารถรู้สึกถึงรังสีที่อบอุ่น และเข้มแข็งจากสถานที่พิเศษของผู้ชายคนนี้ได้อย่างชัดเจน

ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที และแดงอย่างหนัก เธอพูดโดยสัญชาตญาณว่า "นี่เราอยู่ในที่แจ้งนะคะ..."

ไม่เพียงแต่อยู่ในที่โล่งเท่านั้น แถมยังเป็นชายหาด เวอเรียนนึกไม่ออกว่าฮีลตันจะทําอะไรกับเธอที่ชายหาดเปิดแบบนี้ได้อย่างไร

เขายิ้มด้วยริมฝีปากบาง ๆ ของเขาและจ้องมองเธอด้วยท่าทางที่ตลกขบขัน ในขณะที่วางเธอลงเขายังล้อเธอ "ดังนั้นหากคุณรู้ว่านี่คือกลางแจ้งเกินไป? แล้วทําไมคุณถึงได้เกาะคอผมไว้ก่อนหน้านี้ล่ะ?"

เวอเรียนเม้มริมฝีปากของเธอ ขณะที่เธอจําทุกอย่างจากก่อนหน้านี้ ดูเหมือนว่าเธอตื่นเต้นเกินไปและลืมไปว่าพวกเขาอยู่ในสงครามเย็นกัน การแสดงออกของเธอเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเธออุทานอย่างเย็นชา "ฉันยังไม่ได้ให้อภัยคุณ"

เธอจะไม่มีวันให้อภัยเขาง่ายๆ

ทันทีที่เธอหันหลังกลับ ข้อมือของเธอถูกฮีลตันคว้าเอาไว้ ในขณะที่เขาดึงเธอเข้ามาใกล้อีกครั้ง เขาจ้องมองลงมาแล้วพูดว่า "ผมรีบมาทั้งคืน ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำพูดที่ไร้ความปรานีของคุณ”

เวอเรียนตกตะลึง เธอรวบรวมความกล้าที่จะเงยหน้าจ้องมองเขา “ใครไร้ความปรานี?”