บทที่ 121 คู่รัก คู่หวาน

ดวงตาคมเข้มดุจไข่มุกสีดําคู่นั้นของฮีลตันเหล่มองเธอ "คุณแน่ใจเหรอ?"

เวอเรียนได้อ้าแขนออกและโอบคอของฮีลตันอย่างแผ่วเบา

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้อุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนแต่อย่างใด พวกเขากลับตกอยู่ในสถานการณ์ที่คล้ายกับสถานการณ์บนชายหาดก่อนหน้านี้ มันดูเหมือนจิงโจ้ ที่กำลังบรรทุกลูกของมัน

ท่านี้มีความโรแมนติกมากกว่าที่ถูกอุ้มไว้ในอ้อมแขน

เวอเรียนเอาหน้าไปซุกลงอยู่ที่ไหล่เขา ส่วนหน้าเล็กๆ ของเธอก็แดงระเรื่อ

ฮีลตันอุ้มเธอเข้าไปในล็อบบี้ และเดินเข้าไปที่พนักงานต้อนรับ จากนั้นเขาก็ตบบ่าของเธอด้วยมือขนาดใหญ่ของเขา “เอาบัตรห้องของคุณมาให้ผม ผมจะอัพเกรดให้เป็นห้องที่ดีกว่านี้”

พนักงานต้อนรับหนุ่มสองคนนี้อายุราวคราวเดียวกับเวอเรียน พวกเขามองทั้งคู่กอดกันด้วยความโรแมนติก ก็หัวเราะเบาๆ

เหล่าพนักงานต้อนรับหญิง ต่างหลงเสน่ห์ในความหล่อและมีเสน่ห์ของฮีลตันเป็นอย่างมาก หัวใจสีชมพูพวยพุ่งออกมาจากดวงตาของพวกเขา "คุณคะ คุณอยากอัพเกรดเป็นห้องวิวทะเลทั้งห้องเลยไหมครับ?"

ฮีลตันมองคนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างรวดเร็ว แล้วพูดว่า “ห้องที่มีเตียงที่ใหญ่สุดในห้อง ขอบคุณ”

หัวใจสีชมพูในดวงตาของสองสาวแตกสลายไปในพริบตา

จรกระทั่งฮีลตันเดินมาไกลพอสมควร พนักงานต้อนรับทั้งสองคนก็ถอนหายใจอย่างหมดหวัง

"เฮ้อ ผู้ชายที่หล่อเหลาขนาดนี้ มีเจ้าของแล้ว? น่าละอายจริงๆ!"

"ใช่ ฉันกําลังจะขอเบอร์เขาก่อนหน้านี้!"

หลังจากฮีลตันอุ้มเวอเรียนเข้าไปในลิฟต์ เวอเรียนก็โน้มตัวเข้ามาใกล้เขา และพึมพําอย่างน่ายินดี "เป็นเรื่องดีที่ฉันได้ลงทะเบียนกับบัตรประชาชน และหมายเลขของฉัน หรือข้อมูลอื่น ๆ พวกเขาจะได้ไม่มีหมายเลขของคุณ เพื่อเพิ่มแอดเพื่อนในวีแชทของคุณก่อนที่จะส่งข้อความถึงคุณ"

ฮีลตันลดใบหน้าหล่อเหลาของเขา ในขณะที่จ้องมองเธอ สายตาของเขาดูลึกซึ้งอย่างมีเสน่ห์ แต่อบอุ่น และอ่อนโยนมาก

ไม่นานหลังจากที่พวกเขามาถึงห้องพัก พนักงานของโรงแรมทําความสะอาด และเอากระเป๋าเดินทางของเวอเรียนจากห้องเดี่ยวของเธอมาที่นี่

เนื่องจากฮีลตันเปียกโชกไปหมด เวอเรียนจึงไปผสมน้ำให้เขาอาบน้ําก่อน เขารู้สึกอึดอัดมากดังนั้นเขาจึงเข้าห้องน้ําและเริ่มอาบน้ํา

เวอเรียนคิดว่าฮีลตันจะต้องยังไม่ได้กินอาหารเย็น ดังนั้นเธอจึงสั่งอาหารมื้อเย็นสองชุดสําหรับพวกเขาผ่านอินเตอร์คอมของโรงแรม

หลังจากฮีลตันอาบน้ําเสร็จแล้วอาหารมื้อเย็นก็มาถึง

หลังจากที่เขาอาบน้ํา เขาก็จี้เกียจที่จะแต่งตัว เขาเพียงแค่สวมเสื้อคลุมอาบน้ําสีขาวของโรงแรม สายรัดรอบเอวของเขาบนเสื้อคลุมอาบน้ําสีขาวถูกมัดเข้าด้วยกันอย่างหลวม ๆ เผยให้เห็นหน้าอกสีขาวที่สมบูรณ์แบบของเขา ใต้เสื้อคลุมอาบน้ํามีขายาวและเรียวสองขา ด้วยความเย็นชาของฮีลตัน สิ่งนี้ทําให้เขาดูน่าสนใจยิ่งขึ้น

เป็นที่ทราบกันดีว่าผู้หญิงสามารถควบคุมท่าทางของพวกเธอได้ แม้แต่เวอเรียนก็ไม่มีข้อยกเว้น เธอกลืนน้ําลายของเธอก่อนที่จะขยับสายตาออกจากร่างกายของเขาเตือนเขาด้วยใบหน้าที่อบอุ่นและหน้าแดงเล็กน้อยของเธอ "คุณ - คุณเห็นได้ชัดว่ายังไม่ได้กินอาหารเย็นใช่มั้ย? ฉันสั่งอาหารมื้อเย็นก่อนหน้านี้ดังนั้นรีบกินอาหาร"

ฮีลตันรีบไปหาเธอและไม่สนใจที่จะกินให้ดี ๆ ในขณะนั้นเขาค่อนข้างหิวดังนั้นเขาจึงนั่งข้างเวอเรียน และเริ่มกินอาหารมื้อเย็น ชายคนนั้นกําลังเพลิดเพลินกับอาหารของเขา ความสง่างามที่ดูร่ำรวยสมบูรณ์แบบ ดูเหมือนจะแผ่กระจายไปทั่วร่างกายของเขาแม้แต่ความสง่างามเพียงเล็กน้อยก็ไม่ได้จางหายไปจากเขา

เวอเรียนดื่มซุป ในขณะที่การจ้องมองของเธอถูกตรึงอยู่กับเขาอย่างสมบูรณ์ โดยไม่ต้องขยับ จริง ๆ แล้วเธอก็ไม่หิว แต่เธอต้องการร่วมทานอาหารกับฮีลตัน

มันไม่แน่ใจว่าเธอจ้องมองเขานานแค่ไหนด้วยการจ้องมองเช่นนี้ อย่างไรก็ตาม ในที่สุดฮีลตันก็รู้สึกถึงการจ้องมองที่เร่าร้อนของเธอ ในขณะที่เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาสีเข้มและจ้องมองเธอด้วยตัวเอง "ดังนั้น ตอนนี้ผมคิดว่า ผมคงจะไม่กินอาหารเย็นถ้ากับคุณ ถ้าคุณยังจ้องมองผมแบบนั้น”

เวอเรียนตกตะลึงและไม่สามารถตอบสนองต่อสิ่งนั้นได้ "หือ?"

เขาวางตะเกียบของเขาลง ในขณะที่จ้องมองเธอผ่านดวงตามุกสีเข้มของเขา "ผมไม่รังเกียจที่จะกินคุณเพื่อเติมเต็มได้นะ"

เธอรู้สึกอยากฝังตัวเองลงในชามของเธอทันที ในขณะที่เธอเม้มริมฝีปากของเธอ เธอบ่นพึมพํา "ฉันไม่สามารถเติมให้คุณได้อยู่ดี"

หลังจากนั้นเธอก็พูดโดยสัญชาตญาณว่า "อีกอย่างคุณไม่ได้กินข้าวเลย"

ทันทีที่คําพูดนั้นหลุดออกจากปากของเธอ เวอเรียนรู้สึกถึงการจ้องมองที่อันตรายที่มาจากเหนือหัวของเธอ!

แท้จริงจริงแล้ว เธอ...!

ทันทีที่เธอวางตะเกียบลงและหัวเราะอย่างประหม่าร่างกายของเธอ ก็ถูกฮีลตันผลักลงบนเตียงขนาดใหญ่ที่อ่อนนุ่มด้านหลังของเธอ จากนั้นเขาก็วางตัวอยู่ด้านบนของเธอ เขาก้มหัวของเขาลงมาในขณะที่เขาจูบเธอ

ไม่มีความลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว