บทที่ 122 รักษาแผล

รีอาน่า?

ดวงตาของเวอเรียนกลายเป็นสีแดงอย่างสมบูรณ์จากการร้องไห้ เธอค่อย ๆ ยกหัวขึ้นจากหน้าอกของฮีลตัน ในขณะที่หน้าแดงด้วยใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอ เธอถามว่า "คุณเรียกฉันว่าอะไร?"

เสียงของฮีลตันนุ่มลึกและมีเสน่ห์ แม้ว่าเสียงของเขาจะฟังดูเย็นชาเล็กน้อย แต่ก็ฟังดูอ่อนโยนเป็นพิเศษเมื่อเขาพูดว่า ‘ริอาน่า’ ทำให้เธอสั่นเล็กน้อย

เมื่อชายคนนั้นจ้องมองเธอ นัยน์ตาคมลึกของเขามองเห็นความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เกิดขึ้น "ถ้าเมื่อสักครู่นี้คุณไม่ได้ยิน ก็ถือว่าเป็นความผิดพลาดของคุณ”

เวอเรียน มอนท์ พูดไม่ออก

เวอเรียนรีบพูดทันทีว่า “ฉันจะปล่อยให้มันผ่านไปง่าย ๆ ได้อย่างไร? ฉันได้ยินแล้ว แต่ใครเป็นคนบอกให้คุณเรียกฉันแบบนั้น?”

มีแต่พ่อของเธอที่เรียกเธอแบบนั้น

ตั้งแต่พ่อของเธอตาย ไม่มีใครในโลกนี้เรียกเธอว่า "รีอาน่า" อีกเลย

เมื่อเธอสังเกตเห็นความเงียบงันของฮีลตัน ในขณะที่เขากอดเธอและหลับตาพักผ่อน เวอเรียนเดินเข้าไปใกล้เขาแล้วพูดว่า “มีเพียงพ่อของฉันเท่านั้นที่เรียกฉันว่ารีอาน่า ตั้งแต่พ่อตายเมื่อสามปีก่อน ไม่เคยมีใครเรียกฉันว่ารีอาน่าอีกเลย”

ฮีลตันตั้งใจถามว่า "งั้นผมควรหยุดเรียกคุณว่า รีอาน่า ดีไหม? คุณจะได้ไม่คิดถึงความทรงจำที่น่าเศร้า ใช่ไหม?”

เวอเรียนเริ่มหงุดหงิด "ยังไงคุณก็เรียกฉันแบบนั้นไปแล้ว และฉันก็เริ่มชินแล้ว ดังนั้นหลังจากนี้คุณต้องเรียกฉันแบบนั้นต่อไป"

ปกติเขาจะเรียกเธอว่า เวอเรียน มอนท์ โดยเฉพาะเมื่อตอนที่เขาโกรธ เขาจะเรียกเธอด้วยชื่อเต็มของเธอเท่านั้น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่มักจะตึงเครียด เพราะดูเหมือนทั้งคู่ดูห่างเหินกันมาก

ตอนที่เขาเรียกเธอก่อนหน้านี้ มันทำให้เธอรู้สึกรักอยู่พักหนึ่ง

ฮีลตันค่อย ๆ ลืมตาสีเข้มไข่มุกของเขาขึ้นมา และจ้องมองเธอด้วยสายตาที่หยอกล้อ "คุณมอนท์ ผมเรียกเธอแค่ครั้งเดียวนะ รีอาน่า ทําไมคุณปรับตัวได้เร็วนักล่ะ"

เริ่มหงุดหงิด "ฉันไม่สนใจหรอก จากนี้ไปคุณต้องเรียกฉันว่ารีอาน่า"

ผู้หญิงที่กำลังมีความรัก มีแนวโน้มว่าจะทำอะไรที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่และขาดวุฒิภาวะ แม้ว่าปกติแล้วเธอจะเป็นหัวรุนแรง แต่เมื่อเธออยู่ในอ้อมกอดของฮีลตัน เธอก็เป็นเพียงเด็กสาวอายุยี่สิบกว่าๆ ที่โหยหาในความรักและความเสน่หา