บทที่ 340 ฉันกำลังจีบคุณ

ณ เคลียร์ ริเวอร์ ทาวน์ 4.00 น.

ท้องฟ้ามืดเร็วในช่วงฤดูหนาว อย่างไรก็ตาม ถนนเต็มไปด้วยแสงไฟหลากสี และดอกไม้ไฟในช่วงวันปีใหม่

วิลสันจับมือของเซรีนในขณะที่พวกเขาเดินไปบนถนนสายหลักในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ ผ้าพันคอขนสัตว์สีดำพันรอบคอของเซรีน แม้ว่าจะมีลมหนาวเป็นบางครั้ง แต่เธอก็ไม่รู้สึกหนาว

มีสถานบันเทิงสองสามแห่งในเคลียร์ ริเวอร์ ทาวน์ หลังจากรับประทานอาหารกลางวันที่ร้านอาหารในตอนเที่ยง พวกเขาก็ใช้เวลาที่เหลือในช่วงเย็นกลับมาที่โรงแรม

เซรีนกำลังต่อสู้กับตัวเองว่าควรกลับบ้านตอนนี้

อย่างไรก็ตาม โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นในขณะที่เธอกำลังคิดเรื่องนี้

เลขหมายผู้โทรแสดงว่าเป็นแม่ของเธอ

“ค่ะแม่"

“ลูกรัก ลูกไปเที่ยวกับเพื่อนร่วมชั้นเสร็จหรือยัง? คุณลุงของลูกยังไม่กลับ และเขากำลังรอทานอาหารเย็นกับลูกในคืนนี้ รีบกลับบ้านนะ ลูกไปเที่ยวที่ไหนกัน? ลูกต้องการให้พ่อไปรับไหม?”

เซรีนพูดอย่างลนลานว่า “ไม่ ไม่ หนูจะตรงกลับบ้านในอีกครู่หนึ่ง”

วิลสันที่นั่งอยู่ข้างเธอได้ยินการสนทนาของพวกเขาอย่างชัดเจน เขาจงใจพูดอย่างเย็นชาว่า “คุณรู้สึกอายมากไหมเมื่อเราอยู่ด้วยกัน? คุณยังต้องโกหกแม่ของคุณโดยบอกเธอว่าคุณกำลังไปเที่ยวกับเพื่อนร่วมชั้นอยู่งั้นเหรอ?”

“แต่แม่ยังคิดว่าคุณคือเชนเนอร์ ตอนนี้เราเป็นแฟนกันแล้ว และมันจะไม่ดีถ้าเธอเข้าใจผิดอะไร ฉันต้องการหาเวลาที่เหมาะสมเพื่ออธิบายกับพ่อแม่ของฉัน”

หลังจากที่เธอพูดจบ เซรีนก็หรี่ตาของเธอในขณะที่จ้องมองไปที่เขา สีหน้าของ วิลสันยังคงขมขื่น เนื่องจากเซรีนมีความสามารถพิเศษในการอ่านสถานการณ์เธอจึงเอื้อมกรงเล็บสีขาวเล็ก ๆ ของเธอออกไปทันที และเริ่มข่วนลงบนมือใหญ่ของวิลสัน อย่างไรก็ตาม มือของเธอถูกจับโดยวิลสัน

วิลสันจ้องมองเธออย่างเย็นชาในขณะที่พูดว่า “คุณกำลังทำอะไร?”

เซรีนเงยหน้าขึ้นพร้อมกับขยิบตาให้เขา เธอพูดว่า “ฉันกำลังจีบคุณ”

วิลสันพูดไม่ออก

เซรีนดูไร้เดียงสาอย่างเป็นธรรมชาติ แม้ว่าเธอจะจริงจังกับการใช้ท่าทางที่น่าสยดสยองเพื่อเอาใจใครก็ตาม แต่ก็ยากที่อีกฝ่ายจะรู้สึกรังเกียจเธอ

หัวใจของวิลสันกระตุก เขาก้มตัวลง และจ้องมองไปที่เธอด้วยสายตาที่เร่าร้อนของเขา เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า “จีบอย่างเดียวก็พอแล้วงั้นเหรอ?”

เซรีนรู้สึกว่าการเอาใจแฟนหนุ่มเป็นเรื่องยากมาก!

เธอจ้องมองไปที่เขาด้วยดวงตาที่เหมือนหนูแฮมสเตอร์ในขณะที่มองไปบริเวณโดยรอบอย่างประหม่าเพื่อให้แน่ใจว่ามีใครที่เธอรู้จักหรือไม่ จากนั้นเธอก็กอดคอเขาด้วยแขนทั้งสองข้าง ยกคอของเธอขึ้นเพื่อจูบเขา

อย่างไรก็ตาม วิลสันดูเหมือนจะสูงเกินไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อชายหนุ่มไม่เต็มใจที่จะให้ความร่วมมือ เซรีนก็ไม่สามารถจูบเขาได้!

เซรีนพยายามหลายครั้ง แต่ชายหนุ่มก็ยังคงเมินเฉยต่อเธออย่างเย็นชา ในที่สุดเธอก็หมดความอดทน ปล่อยเขา หันกลับมา และเดินออกไปอย่างเกรี้ยวกราดพร้อมกับพูดว่า “ตอนนี้ฉันโกรธแล้ว!”

วิลสันยิ้ม และดึงเธอกลับทันที เขาจับที่หลังคอของเธอด้วยมือใหญ่ของเขาเพื่อยกคอของเธอก่อนที่จะลดศีรษะของเขาลงเพื่อจูบเธอ

คอของเซรีนเจ็บจากการถูกยกขึ้น เธอหลับตาลง แต่ไม่ได้มีความสุขกับจูบนั้น

เธอแอบคร่ำครวญในใจ “บ้าเอ้ย วิลสันสูงชะมัด”

ชายหนุ่มปล่อยเธอเมื่อการหายใจของเซรีนเริ่มลำบาก อย่างไรก็ตาม เขายังคงจับที่หลังคอของเธอ จากนั้นเขาก็กดหน้าผากของเขากับเธอพร้อมกับกระซิบว่า “คืนนี้อยู่เป็นเพื่อนผมได้ไหม?”

เซรีนหน้าแดง และพูดว่า “แต่ฉันบอกแม่แล้วว่าฉันจะกลับบ้านในอีกครู่หนึ่ง และลุงของฉันก็ยังรออยู่ที่บ้านของฉัน…”

“ผมจะกลับไปที่นอร์ท ซิตี้ ในวันพรุ่งนี้เช้า”

เซรีนทนไม่ได้ที่จะปฏิเสธเขาในขณะที่เธอฟังน้ำเสียงที่มีเสน่ห์ของเขา อย่างไรก็ตาม หากเธอไม่กลับบ้าน เธอจะรายงานพ่อแม่ของเธอว่าอย่างไร เมื่อพ่อแม่ของเธอตั้งคำถามกับเธอ?

“ทำไมฉันไม่กลับไปที่นอร์ท ซิตี้ให้เร็วขึ้นหลังจากวันปีใหม่ล่ะ?”

สามารถมองเห็นประกายแห่งความหมดหวัง ที่ส่วนลึกของดวงตาของวิลสัน ขณะที่เขาพูดว่า “หลังจากผมกลับไปที่นอร์ท ซิตี้ พรุ่งนี้เช้า ผมจะมุ่งหน้าไปอิตาลีในวันมะรืนนี้”

"อิตาลีงั้นเหรอ? คุณกำลังไปทำอะไรในอิตาลี? คุณจะกลับมาเมื่อไหร่?"

“วิจัยการผ่าตัด ผมคิดว่าผมอาจจะอยู่ต่างประเทศอย่างน้อยครึ่งเดือน”

เซรีนพึมพำ “นานขนาดนั้น…”

"ใช่" ชายหนุ่มเอื้อมมือไปบีบแก้มเธอก่อนจะพูดว่า “ไปเถอะ ผมจะไปส่งคุณที่บ้าน”

แม้ว่าเขาจะอยากให้เธออยู่เคียงข้างเขานานกว่านี้สักหน่อย แต่ถ้าคืนนี้เธออยู่กับเขา เขาก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าเขาจะอดกลั้นความต้องการของเขาไว้ได้หรือไม่