ตอนที่ 500
บทที่ 500 ชุดแต่งงานดูไม่สวยเมื่อเธออ้วนมากเกินไป
October 22, 2026
เนื่องจากโรงเรียนยังไม่เปิดให้เจลลี่ บีน เธอจึงเล่นกับน้องชายของเธอในห้องของเด็กแรกเกิด
เจลลี่ บีนพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจว่า “มอนตี้ น้องชายหลับไปแล้ว หนูเกลี้ยกล่อมให้เขาหลับได้!”
เวอเรียนลูบหัวคนพาลตัวน้อย ในขณะที่เธอมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก จากนั้นเธอก็พูดว่า “ดูเหมือนว่าแม่จะไม่มีอะไรต้องกังวลต่อไปในอนาคตแล้ว เจลลี่ บีนของเราสามารถดูแลน้องชายของเธอได้แล้ว”
พี่เลี้ยงบอกว่า “ค่ะ มาดาม เจลลี่ บีนคอยดูแลน้องชายของเธอที่บ้าน และนั่นก็ช่วยฉันได้มาก เจลลี่ บีนช่างเป็นเด็กดีจริง ๆ”
“ใช่ เจลลี่ บีนของเราเป็นเด็กที่เชื่อฟังผู้ใหญ่”
เวอเรียนย่อตัวลง และหอมแก้ม เจลลี่ บีนในขณะที่กอดเธอ
เจลลี่ บีนสังเกตเห็นจดหมายในมือของเวอเรียน เธอถามว่า “มอนตี้ นั่นอะไรเหรอ?”
“นี่เป็นจดหมายแจ้งเตือนบอกว่าชุดแต่งงานที่แม่ออกแบบได้ผ่านการคัดเลือกเบื้องต้นเรียบร้อยแล้ว อย่างไรก็ตาม แม่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนส่งมันเข้าประกวดแทนแม่”
เจลลี่ บีนถามในขณะที่เธอพึมพำ “เป็นพ่อหรือเปล่า?”
“นั่นก็คือสิ่งที่แม่คิดเช่นกัน แม่จะถามเขาในภายหลังเมื่อเขากลับมา”
นอกจากนี้ มีเพียงฮีลตันเท่านั้นที่ได้เห็นแบบร่างของเธอ และไม่ต้องพูดถึง ใครอีกล่ะจะส่งมันเข้าประกวดให้เธอได้นอกจากฮีลตัน?
เธออยากจะแบ่งปันข่าวที่น่าทึ่งนี้กับเขา เมื่อเขากลับมาบ้านในคืนนี้
เวอเรียนกำลังไกวเปลให้ทารกเบา ๆ ในขณะที่เด็กทารกกำลังนอนหลับสนิทอยู่ในเปล
เจลลี่ บีนเอาหัววางบนมือของเธอ ในขณะที่เธอนอนมองน้องชายของเธอ เธอพูดว่า “มอนตี้ เราต้องตั้งชื่อเล่นให้น้องชายของหนูนะ!”
หลังจากครุ่นคิด เวอเรียนก็หัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “พี่สาวชื่อเจลลี่ บีน ใช่ไหม? ทำไมเราไม่เรียกเขาว่าพิกเคิล?”
ทันทีที่เจลลี่ บีนได้ยินแบบนั้น เธอก็เอามือปิดปากของเธอ และเริ่มหัวเราะออกมาในขณะที่เธอพูดว่า “เจลลี่ บีนก็คือหวาน และพิกเคิลก็คือเค็ม!”
“ทำไมเด็กผู้ชายต้องหวานด้วยล่ะ? เด็กผู้ชายก็ควรจะเค็มสิ! เด็กผู้ชายจะเท่ขนาดไหนที่เป็นคนเค็ม ใช่ไหม พิกเคิล?”
เจลลี่ บีนหัวเราะคิกคัก และพูดว่า “ตอนนี้น้องจะเป็นที่รู้จักในนามพิกเคิล!”
…
ฮีลตันกลับมาจากที่ทำงานในตอนเย็น
เวอเรียนเดินตามเขาไปในห้องทำงานพร้อมกับจานผลไม้อย่างมีพิรุธ
ฮีลตันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยในขณะที่เขาพูด “ตอนนี้ผมยังไม่อยากกินผลไม้”
“แล้วคุณอยากกินอะไร?” เวอเรียนจ้องมองไปที่เขาด้วยดวงตาเบิกกว้าง
ฮีลตันดึงเธอเข้ามาหาทันทีก่อนที่จะจับเธอนั่งลงบนตักของเขา ในขณะที่เขาถามว่า “ทำไมจู่ ๆ คุณถึงใจดีอย่างนี้ล่ะ? คุณทำอะไรผิดมาหรือเปล่า?”
เวอเรียนหน้าแดง ในขณะที่เธอพูดว่า “ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ? ฉันเป็นผู้หญิงที่ดีมาก ๆ โอเค?”
“อย่างนั้นคุณอยากจะพูดอะไรกับผมล่ะ?”
ในขณะที่เวอเรียนนั่งบนตักของเขา เธอปรับท่านั่งเล็กน้อย ในขณะที่เธอกำลังจะข้ามไปพูดหัวข้อหลัก ฮีลตันก็เริ่มพูดถึงน้ำหนักของเธอ
“คุณน้ำหนักเพิ่มขึ้นจริง ๆ นะ”
เวอเรียนพูดไม่ออก
เธอกำลังจะคุยกับเขา อย่างไรก็ตาม ด้วยความคิดเห็นนั้นอันเดียว เธอจึงดึงมือใหญ่ของเขาที่กำลังกอดเอวของเธอออก และพูดอย่างเดือดดาลว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะไม่นั่งบนตักของคุณแล้ว! ฉันก็ไม่อยากที่จะนั่งกดขาของคุณเหมือนกัน!”
ในขณะที่เธอกำลังจะลุกขึ้นเมื่อเธอพูดอย่างนั้น เธอถูกมือใหญ่ของชายหนุ่มดึงลง ฮีลตันกล่าวว่า “ว้าว เวอร์เกินไปหรือเปล่า?”
"คุณฟัดด์ คุณไม่รู้หรือว่าห้ามพูดถึงเรื่องน้ำหนักของผู้หญิง?”
ฮีลตันเลิกคิ้วในขณะที่เขาเห็นด้วยกับเธอพร้อมพูดว่า “ผมจะไม่เรียกคุณว่าอ้วนอีกแล้วในอนาคต”
“... คุณหมายความว่าอย่างไรจะไม่เรียกฉันว่าอ้วน? ตอนนี่ฉันอ้วนขนาดนั้นเลยเหรอ?!”