บทที่ 567 แอบรักเธอมา 10 ปี เขาเป็นคนรักที่ดีที่สุดของเธอ

เซรีนกอดคอของวิลสัน กลายเป็นว่าเธออยู่สูงกว่าเขา และขาของเธอก็โอบรอบเอวของเขา

หญิงสาวขมวดคิ้วแล้วจ้องเขา "ทำไมคุณไม่เข้ามาหาฉันก่อนล่ะ ในเมื่อคุณรู้แล้วว่าฉันเป็นใคร?"

ถ้าเขาเข้ามาหาเธอก่อน เธอคงจะเลือกผู้ชายที่รูปหล่อและซื่อสัตย์อย่างเขา แทนที่จะเสียเวลาไปสามปี กับผู้ชายอย่างเชนเนอร์

เซรีนนึกถึงวันที่เธอยังเรียนอยู่ และคิดว่าเธอนั้นโง่แค่ไหน

เชนเนอร์ไม่ได้สนใจเธอเลย แต่เธอก็ยังไปชอบเขา ความชอบเพียงน้อยนิดที่เธอมีให้เชนเนอร์นั้นได้หายไป หลังจากที่เขาใส่ร้ายวิลสัน

วิลสันอุ้มเธอมานั่งบนโต๊ะในห้องครัว เขาวางมือทั้งสองข้างไว้บนโต๊ะ "ผมก็อยากจะเข้าไปหาคุณให้เร็วกว่านี้ แต่ตัวตนและงานของผมนั้นมันไม่ธรรมดา อีกอย่างตอนนั้นคุณก็ยังเด็กเกินไป ผมเลยกลัวว่าจะทำให้คุณกลัว"

เซรีนถามเขา "คุณไม่กลัวว่าฉันจะไปอยู่กับผู้ชายคนอื่นเหรอ?"

"กับใครล่ะ? กับคนเลวอย่างเชนเนอร์น่ะเหรอ?"

ตาของเซรีนกระตุก "แล้วถ้ามันเป็นแบบนั้นล่ะ?"

"งั้นผมก็จะหักขาคุณแล้วขังคุณไว้ ผมก็จะได้เป็นผู้ชายเพียงคนเดียวในโลกของคุณ จนกว่าคุณจะตกหลุมรักผม"

ถึงเขาจะพูดเล่น แต่เซรีนก็หน้าแดง ดวงตาของเธอเป็นประกาย เธอประคองใบหน้าของเขา และจูบริมฝีปากของเขา

"วิลสัน จาร์เร็ต ขอบคุณนะที่รักฉัน"

เขาต้องเหงามากในสิบปีที่ผ่านมานี้

เขาแอบดูแลเธอมาตลอด ในเมื่อเขาเป็นเพียงคนแปลกหน้า เขาต้องรู้สึกเหงาอยู่แล้ว

ก่อนที่เธอจะเรียนจบมหาวิทยาลัย เขาวางแผนมาหลายอย่าง ที่จะก้าวเข้ามาในชีวิตของเธอ เขาต้องไม่ทำให้เธอกลัว เขาอยากให้เธอรู้สึกสบายใจเมื่ออยู่ใกล้เขา

เขายังคิดถึงการที่จะโผล่เข้าไปในชีวิตของเธอ

เขาอยากจะมีสิทธิ์ในตัวเธอทันที เธออาจจะต่อต้าน ตำหนิ หรือแม้แต่เกลียดเขาในตอนแรก แต่ถ้าเขาให้ความรักและดูแลเธอ มันก็แค่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้น ก่อนที่เธอจะตกหลุมรักเขา

วิลสันมั่นใจในเรื่องนี้ แต่เขาก็ไม่กล้าเสี่ยง

มันเป็นหนทางที่เร็วที่สุดที่จะได้เธอมา แต่มันอาจจะเป็นการทำร้ายเธอไปพร้อมกัน เขาควรให้เธอได้คุ้นเคยกับเขา และไว้ใจในตัวเขา

หลังจากที่ทานอาหารเย็นเสร็จ เซรีนนอนอยู่บนเตียงหลังจากที่เธออาบน้ำเสร็จแล้ว เธอกำลังนับด้วยนิ้วมือ แล้วหัวใจก็พองโตด้วยความภาคภูมิใจ

"วิลสัน คุณแอบรักฉันมาตั้งสิบปี! คุณเป็นคนแรกที่แอบรักฉัน! ไม่อยากเชื่อว่าฉันจะมีแฟนคลับด้วย!"

วิลสันมองเธอ "คุณเรียกใครว่าแฟนคลับ ผมเป็นผู้ชายของคุณต่างหาก"

แล้วเขาก็อุ้มเธอมาวางลงบนตักของเขา

เขาใช้เครื่องเป่าผมเป่าผมให้เธอ แล้วใช้มือถูผมของเธอ ทำให้ผมของเธอยุ่ง มันทำให้เธอดูเหมือนคนบ้า

"ฉันไม่ต้องการให้คุณช่วยหรอก ดูผมฉันสิ มันยุ่งหมดแล้ว"

"งั้นคุณก็ทำเองแล้วกัน ผมทำไม่เป็น"

เขาส่งเครื่องเป่าผมให้เธอ เซรีนใช้หวีหวีผมของเธอพร้อมกับใช้เครื่องเป่าผมไปด้วย

เซรีนนอนเหยียดบนเตียง และมองบัตรเชิญงานแต่งงานที่อยู่ในมือ เธอถามวิลสัน "งานแต่งของเชนเนอร์กับเกว็น จัดขึ้นวันหยุดนี้ เราไปงานแต่งของพวกเขากันไหม?"

วิลสันนอนลงบนเตียง ก่อนที่จะดึงเธอเข้ามากอด เขาสูดกลิ่นน้ำหอมของเธอ "คุณไม่อยากไปเหรอ?"

"ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากไป แต่ฉันไม่ได้รู้สึกอยากไป ฉันไม่เป็นไรหรอก แต่เกว็นเป็นญาติของคุณ ฉันคิดว่าเราควรไป อย่างน้อยก็ให้พวกเขาได้เห็น"

วิลสันมองเข้าไปในดวงตาของเธอ "เชนเนอร์เป็นแฟนเก่าของคุณ คุณไม่รู้สึกเสียใจบ้างเหรอ?"

เห็นได้ชัดว่าเขาทดสอบเธอ

เซรีนมองเขาราวกับว่าเธอจับได้ว่าเขาทำอะไรผิด "วิลสัน คุณหึงเหรอ?"

"ผมไม่ได้หึง" ชายหนุ่มทำหน้าบึ้ง

"คุณหึงสิ"

เซรีนกระโดดขึ้นไปบนตัวเขา

ริมฝีปากของวิลสันกระตุก ผู้หญิงคนนี้ช่างกล้าจริง ๆ

"เซรีน ลงไป"

เซรีนไม่รู้สึกถึงสายตาที่คมเข้มของเขา "ฉันไม่อยากลง"

วิลสันไม่รู้จะพูดยังไง

แล้ววิลสันก็ประคองศีรษะของเธอแล้วพลิกตัว เธอติดอยู่ใต้ร่างกายของเขา เขาพูดเสียงแหบ "คุณรู้หรือเปล่าว่าจะต้องถูกลงโทษอย่างหนัก ถ้าคุณยังทำแบบนี้"

หญิงสาวปิดใบหน้าที่แดงก่ำของเธอ หลังจากที่กลับมารู้สึกตัว

แต่ชายหนุ่มก็ดึงมือของเธอออก เธอไม่มีทางเลือก จึงต้องมองชายหนุ่มที่ทับอยู่บนตัวเธออีกครั้ง "ใช่แล้ว ผมหึง ผมจะถามคุณตอนนี้ว่า คุณยังสนใจเรื่องที่เชนเนอร์จะแต่งงานอยู่หรือเปล่า แล้วถ้าคุณไม่ตอบให้ถูก ผมไม่รับผิดชอบนะว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

ริมฝีปากของเซรีนกระตุก เธอพึมพำ "ดูไม่เหมือนว่าคุณอยากให้ฉันพูดความจริงนะ คุณกำลังทรมานฉัน เพื่อให้สารภาพออกมา"

"ผมอยากได้ยินสิ่งที่ผมอยากได้ยิน"

ไม่รู้ว่าเซรีนไปเอาความกล้ามาจากไหน เธอผลักวิลสันออกไป แล้วขึ้นไปอยู่บนตัวของเขาแทน

เซรีนขึ้นไปอยู่บนตัวเขาอีกครั้ง เธอจ้องเขาแล้วพูดอย่างจริงจัง "ฉันรู้สึกเสียใจนิดหน่อย ตอนที่เลิกกับเขาในตอนแรก ฉันไล่ตามเขามาสามปี แต่ฉันก็มารู้ว่าจริง ๆ แล้วฉันไม่ได้ชอบเขาเลย ถึงเขาจะขอให้ฉันไปคบกับเขาอีก ฉันก็ไม่เคยทำตามคำขอของเขา"

วิลสันปล่อยให้เธอนั่งอยู่บนตัวเขา มีประกายในดวงตาคมเข้มของเขา เมื่อได้ยินแบบนั้น

"แล้วทำไมถึงให้ผมเข้ามาใกล้ชิดคุณล่ะ?"

"ก็เพราะ...ก็ วิลสัน จาร์เร็ตนั้นไม่เหมือนกัน ตอนที่คุณต้องการฉัน ฉันก็ต้องการคุณเหมือนกัน ฉันมั่นใจมากว่าฉันรักคุณ มากกว่าที่คุณคิดซะอีก"