บทที่ 568 คู่รักที่แต่งงานกันมานานแล้ว

หลังจากที่พวกเขาเล่นเกมจบ และคุยเรื่องธุรกิจกันเสร็จแล้ว จินก็เล่นไพ่แพ้ในคืนนั้น ส่วนมากเขาจะเป็นคนที่เสียเงินมากที่สุด เขากับแซนเดอร์ยังโสดอยู่ พวกเขาทนไม่ได้เมื่อฮีลตันกับวิลสันอวดเรื่องความรักของพวกเขา ชายหนุ่มทั้งสองคนจึงกลับไปก่อน

เจลลี่ บีนเห็นขนมเค้กสายรุ้งจากโต๊ะอื่น ตอนที่พวกเขากำลังออกมาจากร้านอาหารซูพรีม เรสเตอรอง ในเมื่อลูกสาวของเขาอยากกินขนมหวาน เขาจึงชวนคนอื่นไปดื่มชาในตอนบ่าย ก่อนที่พวกเขาจะแยกย้ายกันกลับบ้าน

ฮีลตันสั่งของหวานทั้งหมดจากบนโต๊ะที่ลูกสาวชอบ ยังไงมันก็เป็นร้านของจินอยู่แล้ว

เวอเรียนแซวเขา "จินเลือกคบเพื่อนผิดคนจริง ๆ"

ฮีลตันเลิกคิ้ว "เขาเป็นเจ้าของร้านอาหารนี้อยู่แล้ว แค่ทำตัวเหมือนอยู่บ้านก็แล้วกัน"

เจลลี่ บีนตักไอศครีมสตอเบอรี่ ปากของเธอเลอะตอนที่เธอพูด "คุณพ่อคะ ยังไงวันนี้คุณพ่อก็ได้เงินมาเยอะแล้ว วันหยุดนี้พาหนูไปเที่ยวสวนสนุก และซื้อไก่ทอดให้หนูได้ไหมคะ?"

ฮีลตันมองลูกสาวของเขาอย่างหลงใหล

เซรีนมอง เจลลี่ บีนแล้วหยิกแก้มของเธอ "น่ารักจริง ๆ เลย"

เจลลี่ บีนขมวดคิ้วแล้วทำหน้าตาจริงจัง "น้าเซรีนก็คลอดเด็กน่ารักเหมือนหนูออกมาสิคะ"

เซรีนหน้าแดงขึ้นมาทันที

เวอเรียนมองลูกสาวแล้วถาม " เจลลี่ บีนทำไมลูกพูดแบบนั้นล่ะ?"

"ก็น้าเซรีนสวย และลุงวิลสันก็หล่อ คุณครูบอกว่าถ้าพ่อแม่หน้าตาดี ลูกก็จะหน้าตาดีเหมือนกัน"

แม้วิลสันจะรู้สึกอาย แต่เขาก็อารมณ์ดี เขาไอกระแอ็มแล้วพูด "หนูพูดถูกแล้วเจลลี่ บีน น้าเซรีนกับลุงจะพยายามนะ"

เจลลี่ บีนกำหมัดขึ้นมา แล้วทำท่าโชคดี "โชคดีนะคะ ลุงวิลสัน!"

ฮีลตันลูบศีรษะของลูกสาว "เรายังเป็นแค่เด็กตัวเล็ก แต่รู้มากจังเลยนะ?"

เจลลี่ บีนกลอกตา แล้วพูดอย่างภูมิใจ "หนูไม่ใช่เด็กแล้วนะ"

เวอเรียนเช็ดไอศครีมที่เลอะอยู่ตรงมุมปากของยัยเปี๊ยกตัวจิ๋ว "แน่นอน ใช่แล้วล่ะ ลูกไม่ใช่เด็กแล้ว ลูกเป็นสาวน้อยน่ารัก"

แล้วเขาพวกเขาก็แยกย้ายกันกลับบ้าน หลังจากดื่มชาตอนบ่ายกันเสร็จแล้ว

วิลสันกอดเซรีนจากข้างหลัง ทันทีที่พวกเขากลับมาถึงบ้าน

เซรีนหน้าแดง "คุณกำลังทำอะไรน่ะ?"

"คุณชอบเด็กหรือเปล่า?"

เธอยิ้มเมื่อเขาพูดถึงเรื่องเด็ก "ถ้าเด็กน่ารักและฉลาดเหมือนเจลลี่ บีน ฉันก็ต้องชอบสิ"

ดวงตาของเขาเข้มขึ้น "เราเพิ่งจะเริ่มใช้เวลาอยู่ด้วยกัน ถ้าเรามีลูกกันตอนนี้..."

เซรีนหันมาแล้วพูดขัดจังหวะเขา ก่อนที่เขาจะได้พูดจบประโยค "วิลสัน จาร์เร็ต! คุณกำลังคิดอะไรอยู่? เรายังไม่ได้แต่งงานกันเลย แล้วเราจะรีบมีลูกได้ยังไง?"

วิลสันจ้องเธอ เขาลังเลก่อนจะถาม "คุณคิดแบบนั้นจริงเหรอ?"

นั่นเป็นข้ออ้างว่าเขาไม่อยากมีลูกหรือเปล่า?

เซรีนพยักหน้า "ฉันไม่อยากมีลูกตอนนี้ คุณพูดเองไม่ใช่เหรอว่าฉันยังเด็กอยู่ รออีกสักสองสามปี จนกว่าเราจะลงหลักปักฐานได้ก่อน"

"ก็ได้"

เขาคิดว่าเธอคงเข้าใจผิด ก็เลยโมโหใส่เขา หลังจากที่ได้ยินว่าเขาไม่อยากมีลูก เขาคิดไม่ออกว่าเธอจะยอมรับเรื่องนั้นได้

วิลสันรู้สึกแปลก ๆ แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่าทำไมเขาถึงรู้สึกแบบนั้น

พวกเขากลับมาที่คฤหาสน์แชลโลว์ เบย์

เวอเรียนอุ้มเด็กสองคนไปนอนบนเตียง หลังจากที่ทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว และเธอก็เดินไปที่ห้องทำงาน

"คุณจะเข้ามานอนเมื่อไหร่?"

ฮีลตันปิดแฟ้มเอกสาร และมองหญิงสาวที่กำลังเดินมาหาเขา "คุณถามทำไม? จะพาผมไปนอนบนเตียงเหรอ?"

เวอเรียนทุบบนไหล่เขาเบา ๆ "คุณกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่?"

เขาจับมือเธอ แล้วดึงเธอมานั่งบนตัก

เวอเรียนนึกถึงเรื่องที่พวกเขาเล่นไพ่กันเมื่อตอนบ่ายนี้ เธอถามเขา "วันนี้คุณชนะจิน และได้เงินมาเยอะเลยใช่ไหม?"