บทที่ 610 หายาถอนพิษ

วิลสันถือขวดยาถอนพิษไว้แน่น มีการเคลื่อนไหวข้างนอก เขารู้ว่าสตีเฟ่นวางกับดักเขา

"นี่เป็นยาถอนพิษใช่ไหม?"

สตีเฟ่นหัวเราะ "พวกนั้นมันเป็นแค่วิตามิน ฉันรู้ว่าเธอยอมทำทุกอย่างเพื่อเซรีน แต่ฉันไม่คิดว่าเธอจะไม่ระวังตัวขนาดนี้!"

วิลสันกัดฟันแล้วคำราม "คุณใช้ยาพิษแบบไหน แล้วยาถอนพิษอยู่ที่ไหน?!"

"ฉันมียาถอนพิษ แต่มีแค่ขวดเดียวเท่านั้น"

วิลสันหยิบปืนขึ้นมา "คุณก็รู้ว่าผมยิงแม่น"

สตีเฟ่นหัวเราะ "ถ้าเธอฆ่าฉันตอนนี้ เธอก็จะไม่ได้ยาถอนพิษไปนะ และเธอก็หนีไปไหนไม่ได้ด้วย เพราะมีการ์ดอยู่ทุกที่"

"ผมก็แค่มัดและขู่พวกเขา เหมือนที่ผมขู่คุณ"

สตีเฟ่นขำ "ขู่เหรอ? อาเร็ต เธออยู่กับฉันมานานแล้วนะ ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ เธอก็รู้ว่าฉันไม่กลัวคำขู่"

วิลสันจับคอสตีเฟ่น แล้วจ่อปืนไปที่ขมับของเขา "แต่ตอนนี้ ผมกำลังขู่คุณอยู่ ส่งยาถอนพิษมา หรือจะให้ผมยิงคุณ!"

"อาเร็ต พ่อของเธอยังไม่กล้าพูดกับฉันแบบนี้เลยนะ"

"พ่อก็คือพ่อ ผมก็คือตัวผม ทำไมคุณต้องฆ่าพ่อผมด้วย?"

"เขาก็เหมือนเธอนั่นแหละ อยากจะหยุดนักฆ่าหุ่นเชิดของฉัน ไม่มีใครหยุดฉันได้หรอกนะ"

ดวงตาของวิลสันแดง เขาจ้องสตีเฟ่นแล้วตะโกน "คุณมันน่าผิดหวังจริง ๆ!"

วิลสันกำลังจะลากสตีเฟ่นออกไปจากห้องเก็บยา เมื่อเขาเห็นไฝที่อยู่ด้านหลังใบหูข้างขวาของสตีเฟ่น

เขารู้ว่าสตีเฟ่นไม่มีไฝอยู่ที่ด้านหลังใบหูข้างขวา