บทที่ 611 เบลน กาโซสามารถช่วยชีวิต เซรีน ลุดด์ ไว้ได้

วิลสันวิ่งไล่สตีเฟ่นไปถึงด้านหลังของถ้ำมืดติดกับหน้าผา

“หยุดวิ่ง คุณไม่มีที่ไหนให้หนีอีกแล้ว เราได้รายงานการกระทำชั่วของคุณต่อท่านประธานแล้ว อำนาจของคุณจะถูกทำลายในไม่ช้า คุณฆ่าคนไปมากมาย แต่คุณก็ยังไม่รู้สึกผิดชอบชั่วดีเลยสักนิด!”

สตีเฟ่นยืนอยู่ข้างหน้าผา เขาหัวเราะ “ฉันไม่ต้องการให้คนหนุ่มสาวอย่างแกมาสอนฉันเกี่ยวกับการสำนึกผิดหรอก! ถ้าฉันล้มเหลว ฉันก็ล้มเหลวเพียงคนเดียว ไม่ใช่พวกแก อาเร็ต วันหนึ่งแกจะเข้าใจถึงความยิ่งใหญ่ที่ฉันพยายามจะไขว่คว้า"

ความยิ่งใหญ่? ถ้ามันต้องฆ่าคนบริสุทธิ์ แล้วพวกเขาจะต้องปกป้องความยุติธรรมทำไม?

วิลสันเล็งปืนไปที่สตีเฟ่น และพูดว่า "ยอมแพ้ซะ พ่อทูนหัว"

สตีเฟ่นยิ้ม “แกไม่ได้เรียกฉันว่าพ่อทูนหัวมานานมากแล้ว”

“นี่เป็นครั้งสุดท้าย เพื่อเป็นการขอบคุณที่ไม่ฆ่าผมตลอดหลายปีที่ผ่านมา หากคุณฆ่าผม ผมก็คงจะไม่ได้อยู่ที่นี่ในวันนี้ เนื่องจากผมยังมีชีวิตอยู่ ผมมีภาระหน้าที่ที่จะต้องล้างแค้นให้พ่อแม่ของผม กับเซรีน”

สตีเฟ่นหยิบขวดแก้วขนาดเล็กจากกระเป๋าใบนี้ แล้วถือมันไว้เหนือหน้าผา เขาพูดว่า "นี่คือยาแก้พิษที่สามารถช่วยเซรีนได้"

ดวงตาของวิลสันมืดลง “บอกสิ่งที่คุณต้องการมา คุณต้องการอะไร?”

ถ้าเขาสามารถเอายาแก้พิษมาได้ เขาก็เต็มใจจะทำทุกอย่างเพื่อมัน

“ฉันต้องการให้แกทำงานให้ฉัน เพื่อทำการประมูลของฉัน”

“สตีเฟ่น! คุณก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้!”

สตีเฟ่นมองไปที่ขวดยาแก้พิษ และถอนหายใจ “งั้นก็คงไม่มีความรักที่แท้จริงในโลกใบนี้สินะ แกบอกว่าแกยอมทำทุกอย่างเพื่อเซรีน แต่แกจะไม่ทำงานให้ฉัน”

วิลสันหัวเราะอย่างเย็นชา “คุณคิดว่าทุกคนเห็นแก่ตัวเหมือนคุณอย่างงั้นเหรอ? สตีเฟ่น คุณฆ่าคนไปมากมาย แต่คุณยังกล้าพูดถึงเรื่องความรักอีกงั้นเหรอ? ทำไมคุณไม่แค่ตายไปเลยล่ะ!”

สตีเฟ่นก้าวเข้าไปใกล้หน้าผาอีกก้าวหนึ่ง “อาเร็ต ฉันทำตามที่แกต้องการก็ได้ ฉันจะโดดไปพร้อมกับยาแก้พิษนี้!”

“สตีเฟ่น เมาท์เท่น!”

สตีเฟ่นกระโดดลงไปในร่องลึกด้านล่างพวกเขา

วิลสันกำลังจะตามลงไปตอนที่รูบี้ห้ามเขา

“คุณจะบ้าเหรอ? ถ้าคุณโดด คุณตายแน่!”

ดวงตาของวิลสันเป็นแดง เขาพูดด้วยความสิ้นหวัง “นั่นเป็นยาแก้พิษอันเดียวสำหรับเซรีน!”

เขาต่อยพื้น และเลือดก็ไหลซึมออกมาจากกำปั้นของเขา

ฮีลตันมองไปที่ร่องลึกหนึ่งครั้ง แล้วพูดว่า "สตีเฟ่นเป็นคนฉลาด ยิ่งกว่านั้น ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้เขาวางแผนเรื่องนี้อย่างเงียบเชียบ ฉันไม่เชื่อว่าเขาตาย เราจะต้องส่งคนไปหาร่างของเขา"

รูบี้เห็นด้วย "ฉันเห็นด้วย สตีเฟ่นเป็นจอมวางแผน ฉันก็ไม่เชื่อว่าเขาตายแล้วเหมือนกัน นอกจากนี้ ยาแก้พิษของเซรีนก็อยู่กับเขา เราจะส่งคนไปค้นหามัน"

...

กลับมาที่คฤหาสน์เมาท์ โฮป

รูบี้หยุดฟรอส เบลนกับโอล เค ที่ประตูทางเข้า

“พวกคุณไม่ใช่พลเมืองของแซด คันทรี ตอนนี้ความร่วมมือของเราได้หยุดลงชั่วคราว พวกคุณไม่สามารถเข้าสู่อาณาเขตส่วนตัวของพวกเราได้”

ฟรอส เบลนมองไปที่รูบี้ “ตอนนี้เธอใช้เราเสร็จแล้ว เธอจะโยนเราทิ้งข้างถนนงั้นเหรอ? อย่าลืมว่าสตีเฟ่นอาจจะยังมีชีวิตอยู่ นอกจากนี้ เธอยอมรับเงื่อนไขของฉันแล้ว ฉันจำมันได้ ฉันท้าให้เธอฉีกสัญญา”