บทที่ 643 คุณนายจาร์เร็ต สุขสันต์วันแต่งงาน

ไม่นานต่อมา วิลสันลกับเซรีนได้จัดพิธีแต่งงาน และในวันนั้นเอง ทั้งคู่ก็ได้เป็นสามีภรรยากันอย่างเป็นทางการ โดยมีเพื่อน และญาติ ๆ ของพวกเขามาเป็นสักขีพยานในวันนั้น

ในตอนกลางคืน หลังจากที่แขกแยกย้ายกันกลับบ้านแล้ว คู่บ่าวสาวก็ถูกทิ้งไว้ตามลำพังที่คฤหาสน์

เซรีนสวมชุดแต่งงานสีขาวนั่งอยู่บนเตียงที่ตกแต่งด้วยผ้าปูที่นอน ผ้าห่ม และหมอนสีแดงเป็นมงคล ในขณะที่รอให้วิลสันยกผ้าคลุมหน้าสีขาวขึ้น

แม้ว่าเธอจะอยู่กับวิลสันมานานแล้ว แต่คืนนี้ เธอรู้สึกประหม่าเป็นพิเศษ

เธอกำช่อดอกไม้เจ้าสาวในขณะที่แก้มของเธอแดงก่ำ

ฟูกที่เธอนั่งอยู่จมลงเล็กน้อย

วิลสันเข้ามาหาเธอ และนั่งลงข้าง ๆ เธอ เขาพูดว่า “ที่รักของผม”

"คะ?" เซรีนหันหน้าไปมองเขา

วิลสันพิจารณาการแต่งหน้าอันละเอียดอ่อนบนใบหน้าของเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรักที่มีต่อเธอ และค่อย ๆ ยกผ้าคลุมหน้าขึ้น

"คุณนายจาร์เร็ต วันนี้คุณดูสวยมาก”

เขารู้ว่าเซรีนเป็นคนสวย แต่เธอมักจะทำตัวเหมือนเด็กผู้หญิงที่ไม่ค่อยแต่งหน้า และบางครั้ง แม้ว่าเธอจะแต่งหน้า เธอก็เพียงแค่ทาลิปสติก และเขียนคิ้วเท่านั้น เธอขี้เกียจเกินกว่าที่จะทารองพื้นบนใบหน้าของเธอ

วันนี้ช่างแต่งหน้าได้แต่งหน้าจัดเต็มให้เธอ เธอดูงดงาม และรูปลักษณ์ของเธอแตกต่างไปจากวันปกติที่เธอไม่ได้แต่งหน้าอย่างสิ้นเชิง วันนี้เมื่อเธอแต่งหน้า เธอดูเป็นผู้ใหญ่ และมีเสน่ห์มาก

เธอเป็นเหมือนลูกพีชที่สุก และชุ่มฉ่ำดึงดูดให้เขาลิ้มรสเธอ

เซรีนหน้าแดงเมื่อได้รับคำชมของเขา เธอไม่กล้าสบตาที่เร่าร้อนของเขา และด้วยเหตุนี้ เธอจึงพูดเปลี่ยนเรื่อง “โอ้ โอ้ ใช่แล้ว แขกทุกคนออกจากบ้านกันหมดหรือยังนะ?”

"หมดแล้ว"

เซรีนถอนหายใจด้วยความโล่งอก และเธอก็ผ่อนคลายท่าทางของเธอ “ฉันเหนื่อยมากหลังจากเป็นเจ้าสาวมาทั้งวัน”

เธอวางช่อดอกไม้ลงบนเตียง แล้วยกมือขึ้นเพื่อคลายผมที่จัดด้วยสเปรย์ฉีดผมของเธอ เธอขมวดคิ้ว และพูดว่า “ฉันถอดชุดแต่งงาน กับสิ่งที่อยู่บนหัวของฉันได้ไหม? พวกนี้มันหนักมาก”

วิลสันจ้องไปที่ภรรยาของเขาด้วยความรัก และอ่อนโยน “โอเค งั้นก็ถอดมันออกเถอะ ผมช่วยคุณเอง"

ในขณะที่วิลสันถอดกิ๊บแบบใสออกจากผมของเธอ ผมสีดำลอนธรรมชาติของเธอก็ตกลงมาที่ไหล่ของเธอ อย่างไรก็ตาม เซรีนไม่รู้ว่าเธอสวยแค่ไหน เธอยังพยายามถอดชุดแต่งงานของเธอออกด้วย

วิลสันไม่สามารถกักเก็บความปรารถนาของเขาได้อีกต่อไป เขาจับใบหน้าของเธอ เอียงใบหน้าของเขาเล็กน้อยก่อนจะจูบริมฝีปากแดงของเธอ

เขารู้สึกพึงพอใจหลังจากได้จูบเธอ เขาปล่อยเธอเมื่อหญิงสาวในอ้อมแขนของเขาเริ่มหายใจไม่ออก

เซรีนไม่สามารถแก้ปมด้านหลังชุดแต่งงานเองได้ เนื่องจากมันถูกผูกไว้หลายครั้งเพื่อให้แน่ใจว่ามันจะไม่หลุดระหว่างวัน “ฉัน… ฉันแก้มันไม่ได้ ฉันเอื้อมไม่ถึง”

“งั้นก็ให้คุณจาร์เร็ตถอดชุดแต่งงานให้คุณเอง”

เซรีนพูดไม่ออก

ด้วยความเขินอาย เธอเอามือทั้งสองปิดหน้าของเธอไว้

พวกเขามีเพศสัมพันธ์ที่น่าอาย แต่เร่าร้อนในคืนแต่งงานของพวกเขา

เซรีนนอนจนถึงเที่ยง เธอคลุมตัวเองด้วยผ้าห่ม และไม่อยากที่จะลุกจากเตียง เนื่องจากวิลสันไม่มีญาติ และพ่อแม่ของเธอได้มาร่วมงานแต่งงานของพวกเขาเมื่อวานนี้ เธอจึงไม่ต้องไปเยี่ยมบ้านของเจ้าบ่าวเหมือนที่เจ้าสาวคนอื่น ๆ ต้องทำ ดังนั้นพวกเขาจึงมีเวลาว่างเยอะมากในวันนี้

วิลสันเตรียมอาหารกลางวัน และเดินไปที่ห้องนอนเพื่อปลุกเธอ

เซรีนซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม และไม่อยากจะลุกจากเตียง เธออาจจะอายเนื่องจากเธอเปลือยกายอยู่

วิลสันดึงผ้าปูที่นอนขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดหยอกล้อว่า “นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ทำไมคุณถึงอายล่ะ?"

“... คุณช่วยไปรอฉันข้างนอกทีนะ ฉันยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้า”

“ส่วนไหนของคุณที่ผมยังไม่เห็น? ลุกขึ้นเร็วเข้า ผมทำซุปฟักทองหวานที่คุณชอบไว้ให้”

ทันทีที่เธอได้ยินเรื่องอาหาร เธอก็คลานออกมาจากผ้าห่มทันที เธอเพิ่งผ่านงานแต่งงาน และเมื่อวานไม่ได้กินอะไรมากนัก นอกจากนี้ หลังจากการออกกำลังกายอย่างหนักเมื่อคืนนี้ และเธอยังไม่ได้กินอาหารเช้า ดวงตาของเธอก็เปล่งประกายอย่างมีความสุขเมื่อได้ยินคำว่าอาหาร

เมื่อเธอเปิดผ้าห่มออก ร่างกายที่เปลือยเปล่าของเธอก็ถูกเปิดต่อหน้าวิลสัน เมื่อเห็นภาพที่สวยงามเช่นนี้ ดวงตาที่ซุกซนของวิลสันก็จับจ้องไปที่เธอ