บทที่ 644 โชคดี

หลังจากที่เซรีนออกจากห้องน้ำ เธอไม่ได้รีบกลับไปที่ห้องทำงานของเธอเพื่อไปทานอาหาร แต่เธอกลับไปแผนกสูตินรีเวชแทน

ตอนนั้นหมอแผนกสูตินรีเวชน่าจะยังอยู่ เธอบังเอิญเจอหมอที่เธอรู้จักที่แผนก และดังนั้นมันคงไม่เป็นไรถ้าเธอจะขอชุดตรวจครรภ์

เมื่อเซรีนเอาชุดตรวจครรภ์มาจากหมอสูติ หมอสูติก็มองเธอด้วยสายตาที่คลุมเครือ “ดร.ลุดด์ ฉันขอให้คุณโชคดี”

ใบหน้าของเซรีนแดงขึ้นเล็กน้อย และขอบคุณหมอก่อนที่จะรีบเดินออกไปอย่างลนลานด้วยความเขินอาย เมื่อเธอออกจากห้องหมอ เธอก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับชุดตรวจครรภ์ทันที

สิบห้านาทีต่อมา เซรีนจ้องไปที่แถบสีแดงสองแถบบนชุดตรวจครรภ์ และหัวใจของเธอก็เต้นผิดปกติ

เธอ… ท้องจริง ๆ เหรอ?

เรื่องเซอร์ไพรส์นี้มาเร็วเกินไป มันเร็วเกินไป และเซรีนก็ไม่คิดว่าเธอจะท้องได้เร็วขนาดนี้

โทรศัพท์ของเธอในกระเป๋าเสื้อคลุมแพทย์สีขาวตัวใหญ่ของเธอจู่ ๆ ก็ดังขึ้น และเสียงเรียกเข้าก็ดึงเธอออกจากภวังค์จากการมองชุดตรวจครรภ์ มันเป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ ที่วิลสันโทรหาเธอหลังจากมองไปที่การแจ้งเตือนสายเรียกเข้า

เธอรับสาย และวิลสันที่อยู่อีกฝั่งของโทรศัพท์ก็ถามว่า “ที่รัก ผมทำซุปของหวานที่คุณชอบให้ จะให้ผมส่งให้คุณดื่มระหว่างที่คุณทำโอทีไหม?”

เซรีนพยายามนึกคำพูด และกำลังคิดว่าจะบอกวิลสันเกี่ยวกับการตั้งครรภ์ของเธอกับเขาอย่างไรดี แต่เธออยากจะเซอร์ไพรส์เขาด้วย ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจไม่บอกข่าวที่น่ายินดีนี้ทางโทรศัพท์

"ไม่เป็นไร เมื่อฉันทำงานเสร็จแล้ว คุณมารับฉันได้ไหม? อย่างงั้นฉันจะได้ดื่มของหวาน นอกจากนี้ คืนนี้ฉันทำโอทีไม่นานหรอก ฉันจะเลิกงานประมาณสองทุ่ม”

“แล้วคุณทานอาหารเย็นหรือยัง?”

เธอพยักหน้าพร้อมกับโทรศัพท์ที่แนบอยู่กับหูของเธอ และพูดว่า “ฉันกินแล้ว เพื่อนร่วมงานของฉันสั่งปลาดองให้ฉัน”

ตอนที่เธอพูดถึงปลา เซรีนก็เริ่มรู้สึกอยากจะอาเจียน

ทางโทรศัพท์ วิลสันดูเหมือนจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเธอผ่านความเงียบที่ผิดปกติ "ทำไม? คุณไม่สบายหรือเปล่า?”

“ไม่ วิลสัน ไว้พูดกันทีหลังนะ ตอนนี้ฉันทานอาหารเย็นอยู่”

"โอเค งั้นก็กินข้าวให้อร่อยนะ”

ในขณะที่วิลสันกำลังจะวางสาย เซรีนก็เสริมว่า “โอ้ ใช่ คืนนี้ฉันมีเซอร์ไพรส์ให้คุณเมื่อฉันกลับถึงบ้าน”

วิลสันรู้สึกสงสัยหลังจากได้ยินเสียงอันลึกลับของเธอ เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “คุณอยากจะมอบร่างกายของคุณให้ผมเหรอ?”

“…ฉันไม่ได้หยาบคายแบบนั้นนะ!”

หลังจากพูดเล่นอยู่สักพัก เซรีนก็วางสาย

เซรีนยังคงมองไปที่แถบสองแถบบนชุดตรวจครรภ์ และมุมปากของเธอก็โค้งขึ้นโดยไม่ตั้งใจ รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอ เธอท้องอีกครั้ง และเป็นลูกของเธอกับวิลสัน

…

ก่อนที่เซรีนจะเลิกงาน เธอก็โทรหาวิลสันให้มารับเธอ

เซรีนได้ประมาณเวลาที่วิลสันจะมาถึงโรงพยาบาล และเขาจะมาถึงทันเวลาพอดีถ้าเธอเริ่มเก็บของเธอตอนนี้ จากนั้นเธอก็คว้ากระเป๋าถือ และลงลิฟต์ไป แต่เมื่อเธอมาถึงประตูทางเข้าโรงพยาบาล วิลสันก็ยังมาไม่ถึง

ฤดูใบไม้ร่วงของนอร์ท ซิตี้ อากาศหนาวเล็กน้อย และมีลมเย็นพัดเป็นครั้งคราว เซรีนจับเสื้อคลุมของเธอแน่นขึ้นเพื่อทำให้ตัวเองอุ่นขึ้น

“เซรีน”

เซรีนเดินตามเสียงนั้นไป และเห็นเชนเนอร์เดินออกมาจากรถเบนซ์สีเทาอย่างสง่างาม

เซรีนตกตะลึงไปชั่วขณะเพราะเธอไม่คิดว่าจะได้เจอเขนเนอร์ที่นี้ “ทำไมคุณถึงมาที่โรงพยาบาล?”

"ผมป่วย"

เซรีนตอบรับเขาอย่างเฉยเมย “โอ้” จากนั้นเธอก็ไม่สนใจเขา

เชนเนอร์รู้สึกไม่ถูกต้องอย่างมากกับทัศนคติที่ไม่แยแสของเธอ ร่างสูงของชายหนุ่มเดินเข้าไปหาเธอ และยืนตระหง่านอยู่เหนือเธอ “ทำไมคุณไม่ถามผมว่าผมป่วยเป็นอะไร?”

เซรีนแอบคิด และเยาะเย้ยเขาในใจ 'มันจะเป็นโรคอะไรล่ะ? เขาจะต้องเป็นบ้าแน่ ๆ’