บทที่ 798 คุณไม่สนิทกับผม แต่คุณชอบผม

เชอรีชนอนหลับลึก และหลับสนิทมาก

เมื่อเธอตื่นขึ้นในวันรุ่งขึ้น มันก็บ่ายสามโมงแล้ว

เธอมีอาการเมาค้าง และปวดหัวอย่างมากราวกับโดนเหล็กฟาดหัว เธอรู้สึกเหมือนว่าหัวของเธอกำลังจะระเบิด

เธอลืมตาขึ้น และพยุงตัวเองให้นั่ง

ทันใดนั้น เธอรู้ว่าเธออยู่ที่บ้านของบอยล์ และเตียงที่เธอนอนเมื่อคืนนี้ก็เป็นเตียงนอนของบอยล์อีกด้วย

เชอรีชพูดไม่ออก

เธอจำอะไรไม่ได้ไปชั่วขณะ และก็จำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนนี้

เธอจำได้ว่าเธอไปผับเพื่อดื่มกับวิทนีย์เมื่อคืนนี้ และก็จำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น เธอยังมีแรงที่จะมาบ้านของบอยล์ได้อย่างไร?

เธอดมตัวของเธอเองและรู้สึกขยะแขยง เนื่องจากตัวเธอมีแต่กลิ่นแอลกอฮอล์

ในขณะที่เธอกำลังจะลุกออกจากเตียง ประตูห้องนอนก็ถูกผลักเปิดออก

นั้นคือบอยล์ “คุณตื่นแล้วเหรอ?”

ในเสี้ยววินาที เชอรีชสะดุ้งเนื่องจากเธอไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเขาอย่างไร และถามอย่างลังเลว่า “ฉัน… ทำไมฉันถึงมาอยู่บ้านของคุณ?”

บอยล์ไม่ได้คิดที่จะคุยกับเธอว่าเธอมาอยู่ในบ้านของเขาได้อย่างไร เขาถามด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก “คุณคิดว่าการที่ผู้หญิงจะออกไปเมาปลิ้นข้างนอกนั้นมันเหมาะสมไหม?”

หากเธอถูกรังแก หรือถูกเอาเปรียบ มันจะเป็นแผลเป็นไปชั่วชีวิตของเธอ

ในขณะที่เธอกำลังถูกตำหนิ เชอรีชก็รู้สึกผิดโดยไม่มีเหตุผล เธอทำหน้ามุ่ยและพูดว่า “คุณไม่ใช่แฟนของฉัน ทำไมต้องมาสนใจกับสิ่งที่ฉันทำด้วย?”

บอยล์ไม่พอใจ “คุณลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไปหมดแล้วงั้นเหรอ?”

"เกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน?"

เธอไม่ได้ใช้โอกาสที่หายากนี้ข่มขืนเขา ในขณะที่เธอเมาใช่ไหม! เธอสงสัยว่าเธอมีแรงเยอะ และมีความสามารถมากขนาดนั้นเลยเหรอ!

บอยล์หยิบโทรศัพท์ของเขาออกมา และเล่นไฟล์เสียงที่เขาบันทึกไว้ในโทรศัพท์มือถือเมื่อคืนนี้

เสียงเมาเป็นช่วง ๆ ของเธอ ดังก้องมาจากอีกฟากหนึ่งของห้อง

“บอยล์… ฉันชอบคุณ… ฉันจะชอบคุณตลอดไป…

"จูบฉัน

"จูบฉันอีกครั้ง

“บอยล์…”

ในขณะที่เธอฟังเสียงบันทึก แก้มของเธอก็แดง และร้อนผ่าว!

นั่นเป็นเรื่องน่าอายมาก! เธอไม่ใช่คนที่พูดคำนั้นอย่างแน่นอน! เมื่อคืนเธอต้องถูกผีเข้าแน่ ๆ!

เธอวิ่งไปหาเขา และต้องการจะแย่งโทรศัพท์จากมือของเขา แต่บอยล์ตัวสูงเกินไป และเมื่อเขาเห็นเธอพยายามจะแย่งโทรศัพท์ เขาก็ยกแขนขึ้น และเหยียดแขนขึ้นไปในอากาศ

เชอรีชกระโดดขึ้นหลายครั้งเพื่อคว้าโทรศัพท์ของเขา เนื่องจากบอยล์กลัวว่าเธออาจจะหกล้ม และทำให้ตัวเองเจ็บ เขาจึงจับสะโพกเธอแน่นด้วยแขนอีกข้างของเขาในขณะที่เธอกระโดด เธอเกาะเขาโดยใช้ขาทั้งสองข้างของเธอโอบเอวของเขา เหมือนโคอาล่า

เธอยังไม่รู้ตัวว่าท่าทางของเธอดูใกล้ชิดมากแค่ไหน เธอโอบแขนข้างหนึ่งรอบคอของเขา เธอยังคงพยายามแย่งโทรศัพท์มาจากเขา

“บอยล์! ส่งมันมาให้ฉัน! อย่าเล่นมันอีก!”

'เขาติดโรคจากการทำงานหรือไง! เขากล้าดียังไงบันทึกเสียงเมื่อคืนนี้! มันน่าอายมาก!' เชอรีชอุทานภายในใจ

บอยล์ไม่หยอกล้อเธอต่อเนื่องจากเธอดูโกรธ และอายมาก จากนั้นเขาก็ส่งโทรศัพท์ของเขาให้กับเธอ "อ่ะนี้"

เชอรีชคว้าโทรศัพท์ด้วยความโกรธ และแตะที่ปุ่มหยุดเล่นบนหน้าจอโทรศัพท์

เมื่อเธอกำลังจะลบบันทึกเสียง บอยล์เลิกคิ้วและยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เธอ “คุณไม่สงสัยว่าคุณพูดอะไรกับผมเมื่อคืนเหรอ?”

เชอรีชอึ้ง ความอยากรู้ของเธอเพิ่มขึ้น เมื่อเขาพูดถึงมัน

เธอกัดริมฝีปากของเธอ และมองไปที่เขา “ทนายบอยล์ คุณไม่รู้เหรอว่าสิ่งที่คุณทำมันผิดกฎหมาย?”

"ผิดกฎหมายเหรอ? ยังไง?" บอยล์หัวเราะเบา ๆ ขณะที่มองไปที่แก้มที่แดงก่ำของเธอ

“คุณบันทึกการสนทนาของเรา และบันทึกโดยปราศจากความยินยอมจากฉัน คุณ… คุณมีเจตนาไม่ดีใช่ไหม! คุณกำลังพยายามที่จะมีอะไรกับฉัน เพื่อที่คุณจะได้ข่มขู่ฉันด้วยบันทึกเสียงในอนาคต!”

บอยล์เหยียดแขนทั้งสองออกไปด้านข้าง และถามเป็นนัย ๆ ว่า “ด้วยท่าทางตอนนี้ของคุณ ใครกันแน่ที่มีเจตนาไม่ดี?”

ตอนนั้นเองที่เชอรีชตระหนักว่าตำแหน่งของพวกเขาใกล้ชิดกันมากแค่ไหน เธอรู้สึกอายมาก เธอจึงรีบกระโดดลงบนพื้น