ไม่ชอบหน้า 13

หลายเดือนผ่านไป

“อีกสองอาทิตย์จะเปิดเทอมแล้วสินะ”

ฉันนั่งมองชุดนักศึกษาที่เพิ่งจะไปซื้อมาเมื่อวันก่อนกับหนูน้อยเบบี๋

ที่ตอนนี้ดูจะไม่น้อยแล้วละ รอยเต็มคอทุกวันแบบนั้น แต่ฉันก็ไม่ได้อะไรหรอกเพราะคุณกันต์เขาชัดเจนแสดงออกว่ารักเบบี๋มากขนาดนั้น มากถึงขนาดยอมเปลี่ยนตัวเองเพื่อเบบี๋แบบนี้สิ เขาถึงจะเรียกเจ้าชายที่แท้จริง

เบบี๋น่ารักเล่าให้ฉันฟังทุกอย่าง แต่ฉันก็บอกเบบี๋แล้วแหละว่าอย่าไปพูดเรื่องแบบนี้กับคนอื่น เพราะเราไม่รู้หรอกว่าใครคิดยังไงกับเรา บางคนต่อหน้าอาจจะทำเป็นพูดดีพอลับหลังก็ลอบกัดเราก็มีถมไป

“เฮ้อ! คิดถึงจังเลยตอนนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ”

แต่ต้องมานั่งหงอยเมื่อเห็นรอยยิ้มเล็ก ๆ อยู่หน้าจอโทรศัพท์ ตอนนี้คุณเขาพาน้องพาร์ทกลับจีนแล้วไม่รู้จะมาไทยอีกเมื่อไหร่

นี่ก็ 2 เดือนแล้วที่ฉันไม่ได้เจอน้องพาร์ทเลยได้แต่ดูรูปเก่า ๆ กับรูปที่เบบี๋ส่งให้ดูในกรูปไลน์แค่นั้น

“แนน!!”

“แนนนี่!!”

ปัง! ปัง! ปัง!

“คะแม่!” ฉันรีบวางโทรศัพท์แล้วรีบไปเปิดประตูให้แม่

“มีอะไรหรือเปล่า” ฉันยิ้มให้แม่คงจะมีอะไรให้ทำ

“รีบแต่งตัวแล้วไปกับฉัน!” แม่พูดอย่างหงุดหงิด

“ไปไหน?” ฉันเอ่ยถามแม่ ปกติแม่ไม่เคยให้ฉันไปไหนมาไหนด้วย

“เออน่ะ! บอกให้ไปแต่งตัวก็ไปถามอะไรมากความ” แม่ทำเสียงดุ ๆ แล้วเดินกลับไปที่ห้อง

“ไปไหนก็ไม่บอกแล้วจะแต่งตัวยังไง” ฉันเอามือเกาหัวแล้วเดินกลับไปเลือกชุด

แต่มันก็มีแค่ไม่กี่ชุดเพราะฉันไม่ค่อยได้ออกไปไหน

อันนี้แล้วกัน! ฉันหยิบกระโปรงยีนสั้นพร้อมเสื้อยืดเอวลอยแขนสั้นสีขาวที่เพิ่งซื้อวันก่อน ตั้งแต่ซื้อมายังไม่ได้ใส่เลย

“เสร็จแล้วค่ะ” ฉันเดินสะพายกระเป๋าใบโปรดเดินไปหาแม่ที่ห้อง

“......รู้จักแต่งตัวแล้วนิ” แม่พูดและยิ้มอย่างพอใจ

“มานี่!”

แม่ยิ้มแปลก ๆ แล้วดึงตัวฉันเข้าไปในห้องพร้อมกับแต่งหน้าทาปากให้เสร็จสรรพ

“แม่แนนไม่ชอบแบบนี้” ฉันมองดูตัวเองในกระจกรู้สึกมันแปลก ๆ ถึงมันจะไม่ได้ฉูดฉาดอะไร ก็ดูสดใสสมวัยแต่ฉันไม่เคยแต่งหน้าเลยรู้สึกแปลก ๆ มากกว่า

“แกนิสวยไม่เบาเลยนะ!”

แต่แม่ไม่สนใจพูดยิ้ม ๆ แล้วเดินไปหยิบสร้อยมาใส่ให้ฉัน

“ไปได้แล้วเดี๋ยวสาย วันนี้ฉันมีนัดกับคุณแพรวพรรณ แกต้องไปด้วย!”

“เห็นว่าหลานชายเขาเพิ่งกลับจากเมืองนอก”