บทที่ 3 นางรองช่วยนางเอก (2)

"อย่าทำร้ายคุณหนูของข้านะ" เจียถงรีบก้าวเข้ามาขวาง แต่กลับถูกชายร่างใหญ่ผลักจนล้มคะมำไปกองอยู่บนพื้น

ปั่ก!

ทว่าก่อนจะก้าวถึงตัวของหยวนเสี่ยวกลับมีรองเท้าผ้าแพรเนื้อดีสีม่วงอ่อนลอยละลิ่วมากระแทกศีรษะของเขาเสียก่อน

"ผู้ใดกัน!" ชายผู้นั้นแผดเสียงกร้าวด้วยความโกรธ มองรองเท้าคู่เล็กในมือด้วยความหงุดหงิดปนอับอาย

นี่มันรองเท้าของสตรีชัดๆ!

"ของข้าเอง" สวีอี้ฝานก้าวเข้าไปยืนตรงกลางของวงสนทนา โดยมีสายตาของหยวนเสี่ยวหงมองคนมาใหม่ด้วยความประหลาดใจ

"คุณหนูสวีอี้ฝาน" นางเคยเห็นสวีอี้ฝานตามงานสังคมประปรายทว่าไม่เคยพูดคุยกันเป็นส่วนตัว

"แม่นางโยนรองเท้าใส่ศีรษะของข้าหรือ" เขาถามเสียงแข็งกระด้าง กวักมือเรียกชายอีกสองคนให้เดินเข้ามาล้อมตัวของสวีอี้ฝานเอาไว้

"เปล่าเสียหน่อย จู่ๆรองเท้าของข้าก็ดันหลุดไปโดนหัวของพวกท่านเอง หากไม่เชื่อก็ดูนี่สิ" กล่าวพลางยกเท้าอีกข้างขึ้นมาอย่างแรงจนรองเท้าผ้าแพรสีม่วงอ่อนที่ยังติดอยู่ที่ข้อเท้าของนางลอยละลิ่วไปกระแทกใบหน้าของชายอีกคนเข้าเต็มเปา

"ไม่ใช่แล้ว แม่นางจงใจทำร้ายพวกข้า!"

"อ้อ งั้นหรือ คงเป็นเพราะใบหน้าและนิสัยของพวกท่านมันรบกวนบาทาของข้ามากกระมัง" สวีอี้ฝานเม้มริมฝีปากเข้าหากัน ทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย ท่าทางยียวนกวนประสาทของนางทำให้ความอดทนของชายฉกรรจ์ทั้งสามคนขาดผึงลงทันใด

"วอนเสียแล้ว อย่าหาว่าข้ารังแกสตรีก็แล้วกัน" ขายาวก้าวฉั่บๆเข้ามาใกล้ ยกมือขึ้นหมายจะฟาดลงบนใบหน้างามเป็นการสั่งสอน

ทว่า...

โป๊ก! ด้ามกริชสีเงินลอยละลิ่วมากระแทกศีรษะของเขาอย่างจัง

"อ๊ากกก อูย" ชายร่างหนาถึงกับล้มลงไปกองกับพื้น ยกขึ้นกอบกุมหน้าผากของตนที่มีโลหิตไหลซึมออกมา ส่วนชายพรรคพวกอีกสองคนถึงกับทำหน้าเลิ่กลั่กมองหาต้นสายปลายเหตุด้วยความหวาดหวั่น