บทที่ 170 นายท่าน ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว

บทที่ 170 นายท่าน ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว

“สารเลว ไอ้พี่เชินคนนี่ ยังโอ้อวดว่าเป็นผู้มีอิทธิพลในไป๋เหอกับฉันอีก ไอ้ขี้โม้!”

เฉียนหรงข่าย สบถด่าด้วยความโมโห แต่เขาก็ยังมองไปทางเฉินห้าวด้วยความสงสัย จากท่าทางของพี่เชิน มองออกว่า เฉินห้าวคนนี้เหมือนจะมีอิทธิพลมากในเมืองนี้ อย่างน้อยก็อยู่ฐานะที่พี่เซินต้องหวั่นเกรงคนหนึ่ง เขาจำได้ว่าพี่เชินเคยเป็นพวกมู่ต้าเหวย ตามปกติแล้วความสามารถก็มีไม่น้อย

“เจ้าเป็นใครกันแน่?” เฉียนหรงข่ายสอบถามอย่างระแวดระวัง

“อย่างไรเสียก็ตามเป็นคนที่เจ้ายั่วโมโหไม่ได้ก็แล้วกัน” เฉินห้าวพูดเบา ๆ

“โอหัง จะบอกให้เจ้าฟัง ข้าหมายตาหมู่คฤหาสน์จงหัวแห่งนี้แล้ว เจ้าอย่าได้แม้แต่จะคิดเลย!” เฉียนหรงข่ายพูดอย่างมั่นใจ

“อ๋อ? พูดจาตำโตจริงนะ งั้นก็พบกันในคืนวันเปิดประมูลแล้วกัน” เฉินห้าวชำเลืองมองเขา

“ฮี!”

ขณะนี้เฉียนหรงข่ายจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถเอาชนะได้ ยิ่งพูดก็ยิ่งแพ้ ทำได้เพียงออกไปจากที่แห่งนั้นพร้อมกับผู้ติดตาม

“คุณเท่มากจริง ๆ แม้แต่เฉียนหรงข่ายยังยอมแพ้ไปเลย!” จูหมิ่นนักข่าวฝึกหัดพูดอย่างตื่นเต้น

“เฮ้ ช่วงนี้ก็ไม่ต้องปล่อยข่าวออกไปล่ะ” เฉินห้าวไม่อยากเป็นข่าว

“วางใจได้ ยังไม่ได้รับอนุญาต ฉันจะไม่เผยแพร่ข่าวออกไป แม้จะปล่อยข่าวไปก็ต้องมีการเซ็นเซอร์ ไม่เปิดเผยสถานะคุณหลอก ไม่ต้องกังวลใจไป” จูหมิ่นพูดปลอบใจ

เฉินห้าวสำรวจดูบ้านยังไม่เสร็จ ด้านในยังมีวัสดุก่อสร้างกองอยู่จำนวนหนึ่ง ถึงอย่างไรก็ต้องตกแต่งเพิ่มเติม แต่ว่าพื้นที่ก็เพียงพออยู่แล้ว ไม่ต้องรีบร้อนตกแต่ง รอถึงเวลาที่ต้องการใช้ค่อยทำก็ยังได้

เฉินห้าวตัดสินใจเลือกที่นี่ ที่นี่เป็นคฤหาสน์ในฝันของเขา ในเมื่อคิดที่จะซื้อคฤหาสน์แล้ว ก็ต้องซื้อในเมืองนี้ และยังต้องดีที่สุดในมณทลแห่งนี้ด้วย การประมูลในคืนนี้ต้องประมูลให้ได้

เฉินห้าวเตรียมจะออกจากสถานที่ และจูหมิ่นเดินตามเขาออกไปด้วย

“เฮ้ ฉันต้องไปทำงาน คุณไม่ต้องมาสัมภาษณ์ ตามฉันมาทำอะไร?” ก่อนที่เฉินห้าวจะขับรถออกไป มองนักข่าวสาวที่ขึ้นรถตามด้วยความประหลาดใจ

“ฉันรู้สึกว่าคุณคือแหล่งข่าวที่ดีที่สุด คุณต้องการประมูลซื้อหมู่คฤหาสน์จงหัวไม่ใช่เหรอ?” ฉันเป็นผู้เข้าชมคนหนึ่ง ตั้งใจทำรายการนี้” จูหมิ่นพูด

“ฉันปฏิเสธในการให้สัมภาษณ์ เชิญคุณลงจากรถ” เฉินห้าวก็ไม่ต้องการให้ตนเป็นข่าว appเงินอุดหนุนหมื่นล้าน อย่างไรก็ถ่อมตนไว้ก่อนจะดีกว่า

มองดูเฉินห้าวมีท่าทีที่ยืนกราน จูหมิ่นมีความกังวลนิดหน่อย ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วปิดมือถือ เก็บมือถือใส่ในกระเป๋าพูดว่า: “งั้นฉันไม่ถ่ายภาพแล้วได้ไหม? ฉันสามารถกลับไปเขียนบทความในคอลัมน์ ตั้งชื่อสมมุติให้คุณ ไม่เปิดเผยความเป็นส่วนตัวของคุณ ขอร้องเถอะ”

จูหมิ่นยกมือไหว้ อ้อนวอนอย่างน่าสงสาร

“แต่ว่าทำอย่างนี้ไม่มีประโยชน์อะไรกับฉัน?” เฉินห้าวย้อนถามเธอ