บทที่ 171 ท่านประธานมาแล้ว

บทที่ 171 ท่านประธานมาแล้ว

“แกแน่ใจหรือว่าเคล็ดลับเล็กๆน้อยๆนี้จะสามารถทำให้ฉันมึนงงได้”เฉินห้าวถามกลับ

เฉียนหรงข่ายพูดว่า:“เชอะ เป็นเพียงแค่ทายาทเศรษฐีที่มีเงินไม่มากนัก วันนี้ฉันจะสอนเด็กคนนี้ให้รู้ว่า จะอยู่รอดในสังคมได้ไม่ใช่พึ่งแค่ความร่ำรวยอย่างเดียว แต่ยังต้องมีเส้นสายด้วย!”

“ทุเรศจริงๆ ใช้วิธีต่ำช้าแบบนี้ได้ยังไง”

ตอนนี้แม้แต่นักข่าวจูหมิ่นก็ไม่สามารถทนดูเฉยได้อีกต่อไป เข้าไปถามเจ้าหน้าที่ของศูนย์นิทรรศการ:“ศูนย์นิทรรศการของพวกคุณจะรับฟังคำสั่งของบุคคลภายนอกอย่างเดียวหรือ?หาเหตุผลมาอ้างเพื่อไม่ให้ผู้อื่นสมัครเข้าร่วมการประมูลงั้นหรือ?"

“ผมแค่ทำตามคำสั่ง หากคุณมีข้อสงสัยใดๆคุณก็ไปทำหัวหน้างานของเราได้” เสมียนพนักงานคนนี้เล่นเป็นทางการ และท่าทีของเขาก็น่ารังเกียจสุดๆ

จูหมิ่นโกรธมาก จึงโทรไปที่หมายเลขของหัวหน้างานศูนย์นิทรรศการที่ได้พิมพ์ไว้บนป้ายประกาศ และเบอร์นี้โทรไม่ติดอย่างที่คิดไม่มีผิด

เฉินห้าวหยุดการพยายามที่ไร้ประโยชน์ของจูหมิ่น เขาหันไปทางเฉียนหรงข่าย และพูดอย่างมีความหมายลึกซึ้งว่า: “คิดจะแข่งเส้นสายงั้นหรือ?ก็ได้ ถ้างั้นเรามาแข่งเส้นสายกัน”

ในการที่จะหาเส้นสายของตัวเอง ควรค้นหาจากผู้ที่มีอำนาจที่สุดในความสัมพันธ์ระหว่างญาติและเพื่อน ถ้าพูดถึงความสัมพันธ์ที่ดีที่สุด ต้องเป็นความสัมพันธ์ระหว่างโจวซีถงกับเฉินห้าวแน่นอน โจวซีถงเป็นทายาทของบริษัทโจวซื่อ ซึ่งรู้จักบุคคลสำคัญหลายคน หากคุณใช้ชื่อเสียงเขาต้องมีคนให้ความเคารพแน่

แต่ตอนนี่คนที่กำลังซื้อบ้านคือตัวเอง ขอให้โจวซีถงใช้เส้นสายช่วยเขา เฉินห้าว รู้สึกเกรงใจเขานิดหน่อย ในขณะนี้เขาคิดวิธีใหม่ขึ้นมาด้วยตัวเอง จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และโทรหาชุยหย่องปิงประธานหอการค้า

ชุยหย่องปิงได้เห็นความแข็งแกร่งของเฉินห้าวจาก พิธีตัดริบบิ้นของการซื้อขาดลิขสิทธิ์ในการผลิตบุหรี่ และแขกที่มาร่วมงานก็เต็มไปด้วยคนที่มีอำนาจในสังคมทั้งนั้น ไม่กี่วันที่ผ่านมาทั้งคู่ได้ติดต่อหลายครั้ง เพื่อกระชับความร่วมมือระหว่างบริษัทของทั้งสอง ตอนนี้เฉินห้าวพบปัญหาของเส้นสาย และก็นึกถึงเขาเป็นคนแรก ชุยหย่องปิงเป็นคนมีชื่อเสียงมากกว่าโจวซีถงในวงการการค้า

“ประธานเฉินมีธุระอะไรครับ?” ชุยหย่องปิงรับสาย และทักทายเขาอย่างสนิทสนม

เฉินห้าวเล่าให้เขาฟังเกี่ยวกับการเผชิญหน้ากับเฉียนหรงข่าย

“มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?เฉียนหรงข่ายใช่ไหม ฉันรู้จักเขา ฉันจะไปตอนเลย”ชุยหย่องปิงวางโทรศัพท์และขับรถไปทันที

“คนที่คุณหามาช่วยเราคือใคร?”จูหมิ่นถามด้วยความสนใจ

“เป็นคนที่ชอบช่วยเหลือคนอื่นน่ะ” เฉินห้าวกล่าว

“ถ้าอย่างนั้นฉันจะยืนรอเฉยๆ เดาว่าคุณน่าจะจัดการกับทุกอย่างได้ ฉันมีลางสังหรณ์เช่นนี้ หมู่คฤหาสน์จงหัวต้องเป็นของคุณแน่” จูหมิ่นกระพริบตาและพูดอย่างขี้เล่น

เฉินห้าวมองเธออย่างไม่คาดคิด ซิกซ์เซนส์ของนักข่าวหญิงคนนี้ถือว่าแม่นยำดี ไม่มีใครสามารถแย่งหมู่คฤหาสน์จงหัวที่เขาต้องการได้

เฉินห้าวนั่งพักบนเก้าอี้ตรงทางเดินของศูนย์นิทรรศการ ในขณะที่จูหมิ่นไปถ่ายทำวัสดุ และถามเฉินห้าวอย่างเลี่ยงๆว่าเขาเตรียมเงินสดไว้สำหรับการประมูลในตอนกลางคืนเท่าไหร่

“เรื่องเงินสดไม่ใช่ปัญหา ขอแค่ฉันได้เข้าร่วม หมู่คฤหาสน์จงหัวจะต้องเป็นของฉันแน่นอน” เฉินห้าวพูดด้วยความมั่นใจ

จูหมิ่นรู้สึกอึ้ง มีลางสังหรณ์ว่าทรัพยากรทางการเงินของเฉินห้าว อาจมากกว่าจินตนาการของเธอเยอะ

หลังจากนั้นไม่นาน พนักงานในศูนย์นิทรรศการก็วิ่งออกจากแต่ละห้องในเวลาเดียวกัน และมีคนตะโกนว่า: “ประธานของหอการค้าชุยหย่องปิงมาเข้าร่วมด้วย ทุกคนควรเตรียมการต้อนรับล่วงหน้า”

เฉินห้าวยิ้มเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเลขาจางมีความรับผิดชอบมาก มาเร็วกว่าที่คิดนะนี้

“ประธานหอการค้า?ชุยหย่องปิง?” จูหมิ่นประหลาดใจเล็กน้อยมองไปที่เฉินห้าว และถามอย่างไม่เชื่อสายตา: “เขาคงไม่ใช่คนที่คุณเรียกมาใช่มั้ย?”