บทที่ 255 ระวังฉันจะกินเธอ

ธรรมดาเซี่ยจิ้งก็สวยอยู่แล้ว วันนี้เธอสวมเดรสหนังรัดรูปสายเดียวสีดำ ตัดกับขายาวขาวๆ สะดุดตา ประกอบกับปลอกคอสีดำบนลำคอขาวนวล ดูเหมือนความชอบพิเศษของชายหญิงที่ชอบให้คู่ของตนเองใส่ปลอกคอ แล้วทำท่าเป็นลูกแมวลูกหมาตัวเล็กๆ ทำให้รื่นเริงหรรษามาก

โดยเฉพาะรูปร่างอันร้อนแรงของเซี่ยจิ้ง ประกอบกับชุดเดรสชุดแซ็กซี่นี้ เฉินห้าวถึงกับเกิดอารมณ์ร้อนรุ่มขึ้นวูบหนึ่ง

“บาปกรรมๆ!”

เฉินห้าวตระหนักได้ รีบขจัดความคิดอย่างว่าออกไปอย่างรวดเร็ว ทั้งหมดต้องโทษฤทธิ์แอลกอฮอล์ ที่ทำให้ขาดสติความยับยั้ง

“ฉันรู้ว่าคุณดื่มมาเยอะ ฉันเลยตั้งใจต้มซุปแก้อาการเมาค้างให้คุณ ดื่มหน่อยนะคะ”

เซี่ยจิ้งค่อยๆ เปิดฝา ข้างในเป็นซุปแก้เมาค้างสีแดงเข้มปนใส มีกลิ่นของขิงลอยฟุ้งออกมา ทำให้เฉินห้าวสะดุ้งตัวตื่นจากอาการเมานิดหน่อย เขาจำได้ว่าซุปแก้เมาค้างนี้แก้อาการเมาได้ดีมาก ดังนั้นจึงหยิบขึ้นมาดื่ม

“นายท่านไม่ต้อง! ทำพวกเราทำให้ดีกว่าค่ะ!”

เซี่ยจิ้งขยับมือหยิบช้อน ตักซุปอุ่นๆ ขึ้นมาหนึ่งช้อน จากนั้นคุกเข่าลงตรงหน้าเฉินห้าว และป้อนซุปเข้าปากเฉินห้าว

การปรนนิบัติเช่นนี้ ไม่มีใครอีกแล้ว

เฉินห้าวดื่มด่ำกับการปรนนิบัติที่ทุ่มเทนี้ ราวกับว่าเขากำลังอยู่ในคลับระดับสูง แต่หญิงสาวที่กำลังรายล้อมเขาอยู่เหล่านี้ไม่ได้เป็นผู้หญิงขายบริการ แต่เป็นหยกเขียวของเขา ที่ทั้งงดงามและบริสุทธิ์ นี้เป็นความเพลิดเพลินที่แสนพิเศษ

เฉินห้าวนั่งดื่มซุปอย่างเพลิดเพลินและมีความสุข อ้าปากให้เซี่ยจิ้งป้อนซุป

เซี่ยจิ้งป้อนซุปให้เฉินห้าวอย่างละเมียดละไม ไม่มีความไม่พอใจเลย แต่กลับมีความสุขด้วยซ้ำ เหมือนการปรนนิบัติรับใช้เฉินห้าวเป็นความสุขของเธอ

แน่นอนว่าการทำเพื่อเฉินห้าวนี้เธอไม่ได้ทำเพื่อผลประโยชน์เงินทอง แต่เธอทำเพราะเหตุผลทางความรู้สึกของเธอ

จู่ๆ ความไม่สมดุลของทั้งสองคน ทำให้ซุปหยดเหล็กไหลออกจากมุมปากของเฉินห้าว

สาวใช้ที่อยู่ข้างๆ จึงรีบใช้ผ้าเช็ดหน้าซับมุมปากของเฉินห้าว ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ออกมาจากผ้าเช็ดหน้าและมือของเธอ การดูแลแบบนี้ เกินความคาดหมายของเฉินห้าวมาก เขาไม่เคยเห็นว่าสาวใช้บ้านอื่นๆ จะปรนนิบัติรับใช้ดีขนาดนี้

“พวกเธอไปเรียนรู้พวกนี้มาจากใคร”

เฉินห้าวถามออกมา เพราะช่วงสองสามวันแรกที่หญิงสาวเหล่านี้เข้ามาใหม่ๆ แม้จะปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพ แต่ก็ไม่ได้มีพิธีรีตองมากนัก แต่ตอนนี้ราวกับพวกเธอได้รับการฝึกฝนจากคลับระดับสูงเป็นเวลาหลายเดือน รับใช้เขาอย่างเอาอกเอาใจ

“ฉันเป็นคนฝึกพวกเธอเอง คุณชอบไหม?” เซี่ยจิ้งพริบตากลมโตของเธอ และกล่าวอย่างมีจริต

“จะบอกว่าไม่ชอบก็ดูเหมือนจะโกหก แต่พวกเธอปรนนิบัติอย่างนี้ ทำให้ฉัน...”

เฉินห้าวอยากจะพูดออกมากว่า” มันทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะก่ออาชญากรรม” ทว่าโชคดีที่เหตุผลมีอำนาจเหนือกว่า จึงเปลี่ยนคำพูดได้ทัน “ทำให้ฉันรู้สึกเกรงใจมาก”