บทที่ 256 แต่ละคนไม่สามารถเทียบกันได้

เซี่ยจิ้งมีรอยยิ้มแต่งแต้มบนใบหน้า ไม่มีทีท่ากังวลกับ” อันตราย” ที่จะเกิดขึ้น และยิ่งขยับเข้าไปใกล้เฉินห้าว หายใจรดข้างหูเขา“ฉันดูออก เหล่าหญิงสาวในคฤหาสน์นี้มีความรู้สึกที่ดีต่อคุณ ฉันไม่ได้พูดไร้สาระแน่นอน คุณก็ให้พวกเธอสักคนมาอุ่นเตียง หรือไม่ก็ให้พวกเธอแบ่งรับแบ่งสู้กัน คุณมีที่ถูกใจไหม ให้ฉันจัดการให้คุณสักคนไหม?”

เฉินห้าวตกใจเป็นอย่างมาก ทำไมจู่ๆ เซี่ยจิ้งถึงกลายเป็นแม่เล้าไปได้ ทำให้เขารู้สึกถึง” ความผิดพลาด” บางอย่าง

เซี่ยจิ้งเป็นคนที่ฉลาดและมีไหวพริบดี และยังเป็นปีศาจตัวน้อยๆ ที่สามารถทำลายความอดทนเขาได้ และเมื่อใดที่เฉินห้าวแสดงทีท่าว่าจะตะครุบเหยื่อ เธอก็ไหลลื่นยิ่งกว่าใคร

จากที่เคยรู้จักเธอมาก่อน เฉินห้าวคิดว่าเซี่ยจิ้งกำลังล้อเขาเล่น

เพื่อพิสูจน์ความคิดของตนเอง เฉินห้าวแสร้งทำเป็นหลงใหลหมกมุ่นกับปีศาจน้อย จึงยกมือขึ้นทั้งสองข้างและกางออกเหมือนกรงเล็บ ขยำกรงเล็บเข้าทั้งสองข้าง จากนั้นก็ตะครุบเข้าส่วนที่แข็งแกร่งที่สุดของเซี่ยจิ้ง พร้อมกับพูดอย่างชั่วร้าย“วันนี้ฉันจะจับกดเธอ!”

“อ๊า ช่วยด้วย นายท่านกลายเป็นสัตว์ร้ายไปแล้ว!”

เซี่ยจิ้งกรีดร้องอย่างเสแสร้ง จากนั้นก็หัวเราะและวิ่งหนีกรงเล็บของเฉินห้าว สุดท้ายก็วิ่งไปที่หน้าประตู

พิงประตูและยิ้มเจ้าเล่ห์ เธอดูออกว่าเฉินห้าวกำลังแกล้งเธออยู่

เพราะไม่ใช่ตาเฒ่าลามก จึงไม่มีการแตะเนื้อต้องตัว อย่าพูดถึงนม แม้แต่ขนก็ไม่ได้จับ

“ขอโทษด้วย ฉันขอปฏิเสธความต้องการนี้ ถ้าคุณต้องการมัน ฉันแนะนำให้คุณไปเคาะห้องพวกผู้หญิงพวกนั้นของคุณดีกว่านะ”

เซี่ยจิ้งพูดจบก็ปิดประตูหนีไป เสียงหัวเราะกังวานดั่งระฆังเงินดังห่างออกไป เพราะเธอรู้ว่าเฉินห้าวเป็นคนยังไง เขาไม่มีทางทำพฤติกรรมอย่างนั้นแน่นอน เธอเพียงชอบเล่นแผลงๆ แบบนี้ ชอบเติมฟื้น แต่ไม่รับผิดชอบดับไฟที่ร้อนรุ่มของเฉินห้าวเลย

“ปีศาจน้อยตัวนี้นี่!”

เฉินห้าวด่าทอด้วยรอยยิ้ม ปลุกความต้องการของเขาขึ้นแล้วทิ้งเขาไป ช่างน่าโมโหจริงๆ

เฉินห้าวอาบน้ำเย็นดับร้อนอยู่นาน จึงจะสะกดความรู้สึกนั้นลงได้ เพียงอดทนอีกหนึ่งคืนเท่านั้น พรุ่งนี้เขาจะได้ออกเดินทางไปกับโจวซีถงแล้ว จากนั้นเขาสามารถใช้ชั่วเวลาอย่างมีความสุข

เฉินห้าวคิดปรารถนาถึงความสวยงาม ไม่นานก็ผล็อยหลับไป

......

วันรุ่งขึ้น เฉินห้าวตื่นขึ้น ทานอาหารฝีมือเซี่ยจิ้ง แน่นอนว่าบนโต๊ะอาหารมีเพียงพวกเขาสองคน สาวใช้และนางแบบคนอื่นๆ รับประทานที่บ้านพักของตัวเอง ไม่มารบกวนเวลาของพวกเขาสองคน

เซี่ยจิ้งเท้าคางวางมือทั้งสองข้างไว้บนแก้ม มองเฉินห้าวด้วยรอยยิ้ม และถามขึ้น“เมื่อคืนนอนหลับสบายดีไหม?”

เฉินห้าวเหลือบมองเธอ“ขอบคุณคำอวยพรของเธอ ฉันหลับสบายมาก”

เซี่ยจิ้งพูดอย่างเจ้าเล่ห์“ดูเหมือนว่าความอดทนของนายท่านจะแข็งแรงมาก อย่างนั้นรอคุณกลับมาจากการไปทำงานต่างอำเภอ ฉันจะให้คุณดูชุดสายเดี่ยวคู่กับถุงน่องดำที่ฉันพึ่งซื้อมาใหม่ รับรองมีส่วนฉลุเปิดออกอย่างเต็มที่ ช่วยให้คุณหลับสบายมากแน่นอน”

หลังจากได้เห็นชุดนั้นแล้ว หลับสบายก็แปลกแล้ว เฉินห้าวอยากพูดออกไปเหลือเกินว่า” ฉันว่าเธอมันปีศาจ เธอมันผู้หญิงชั่วร้าย” แต่เขาเป็นเจ้านาย ดังนั้นเขาจึงต้องการรักษาไว้ซึ่งภาพลักษณ์ที่สง่างาม จึงจงใจทำเป็นไม่ได้ยิน

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ เฉินห้าวก็สวมชุดที่ซื้อใหม่เมื่อวาน ผูกเนกไท สวมรองเท้าหนัง เข้ากับทรงผมใหม่ เฉินห้าวเดินไปด้านหน้ากระจก รู้สึกว่าภาพลักษณ์ของเขาในวันนี้ มีการเปลี่ยนแปลงขึ้นมากกว่าเดิม