บทที่ 261 การเจรจา

ในขณะเดียวกัน เฉินห้าวขับรถออกมาไกลแล้ว และหยุดที่พื้นที่ให้บริการทางด่วนในบริเวณใกล้เคียง หลังจากหยุดพักสักครู่ ก็ออกเดินทางต่อ

ระหว่างทาง โจวซีถงยังไม่เข้าใจว่าทำไมตำรวจจราจรถึงไม่จับเขา แต่จับเพียงเด็กหนุ่มคนนั้น

“อาจเพราะว่าฉันรูปร่างหล่อเหลาก็ได้”

เฉินห้าวกล่าวด้วยความหลงตัวเองที่ได้เรียนรู้มาจากเซี่ยจิ้ง

เฉินห้าวพูดขึ้นเพื่อต้องการให้บรรยากาศดีขึ้น เดิมทีเขาคิดว่าจะใช้โอกาสนี้หลอกล้อโจวซีถง ใครจะรู้ว่าคนงามแสนเยือกเย็นคนนี้เอาไปคิดเป็นจริงเป็นจัง เธอพยักหน้าแล้วกล่าว“ดูสมเหตุสมผลอยู่”

เฉินห้าวคิดว่าเขาคงเจอหญิงแท้ในตำนานแล้ว พูดล้อเล่นก็เอามาเป็นจริงเป็นจัง

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองพูดคุยหัวเราะกันจนมาถึงด่านเก็บค่าผ่านทางด่วนในเขตอำเภอลี่ทง ใช้เวลาเดินทางจริงๆ ประมาณ 2 ชั่วโมง แต่เพราะการแข่งรถจึงช่วยประหยัดเวลาได้มาก ถึงก่อนเวลาที่กำหนด 20 นาที

เฉินห้าวลงจากทางด่วน ตามการนำทางไปยังที่ตั้งสำนักงานอำเภอ ระหว่างทางเขาก็สังเกตสถานการณ์ในเขตอำเภอไปด้วย

โครงสร้างพื้นฐานเมืองของอำเภอลี่ทงค่อนข้างล้าสมัย เหมือนในยุคตอนต้นศตวรรษ ตัวตึกมีไม่กี่ชั้น มีอาคารเจ็ดชั้นจำนวนมากกระจัดกระจายทั่วเมือง มีเพียงในเขตใจกลางอำนวยเท่านั้นที่เจริญรุ่งเรือง แต่เป็นเพียงบริเวณติดถนนเท่านั้น ดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็นพื้นที่ด้อยพัฒนา

พื้นผิวถนนก็เป็นหลุมเป็นบ่อมากมาย เขาที่คุ้นเคยกับถนนอันสวยงามของเมืองไป๋เหอ เมื่อมาเห็นสภาพที่นี่ก็รับไม่ได้

ในที่สุดเฉินห้าวก็มาถึงจุดหมายปลายทาง สำนักงานอำเภอลี่ทง เมื่อวานโจวซีถงได้ติดต่อประสานงานกับฝ่ายประสานงานหัวหน้าหน่วยงานอำเภอลี่ทงแล้วว่าวันนี้จะมาขอพบ

ปกติหากเป็นราชการแบบนี้จะยากหน่อย แต่โจวซีถงไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป เธอเป็นผู้บริหารใหญ่ของบริษัทที่จดทะเบียนห้าร้อยอันดับในประเทศ และยังเป็นผู้นำที่ควบคุมดูแลทุกอย่างในปัจจุบัน บริษัทโจวซื่อมีมูลค่าสินทรัพย์นับหมื่นล้าน มาเยือนเมืองที่ด้อยการพัฒนาแห่งนี้ เท่ากับว่าเป็นแขกระดับวีไอพี

เมื่อรถของเฉินห้าวแล่นเข้ามา ด้วยรูปลักษณ์ที่โดดเด่น จึงดึงดูดความสนใจของเจ้าพนักงานที่อยู่บริเวณหน้าประตู

มีเจ้าพนักงานราชการคนหนึ่งเดินมาที่หน้ากระจกหน้าต่าง และกล่าวถาม“ขอโทษนะครับ ใช่คุณโจวจากบริษัทโจวซื่อใช่ไหมครับ”

“ใช่ฉันเอง” โจวซีถงลดกระจกลง และกล่าวอย่างสุภาพ “เมื่อวานฉันส่งข้อความติดต่อมา ต้องการหารือเกี่ยวกับความร่วมมือทางธุรกิจ ไม่ทราบว่าวันนี้ฉันสามารถพบคนที่รับผิดชอบในส่วนนี้ได้บ้างไหม”

“ได้ครับ ได้แน่นอน หัวหน้าฝ่ายส่งเสริมการลงทุนของอำเภอ หัวหน้าสวี บอกให้ผมมารอรองรับที่นี่ตั้งแต่เช้าแล้วครับ” เจ้าพนักงานราชการกล่าวอย่างสุภาพ

จากนั้น เจ้าพนักงานจึงแนะนำให้เฉินห้าวเอารถไปจอด จากนั้นทั้งสามคนก็เดินเข้าไปในตัวอาคาร

เมื่อเข้ามาเฉินห้าวพบว่าอาคารแห่งนี้ไม่ได้บูรณะปรับปรุงมานานแล้ว ผนังลอกออกมาเล็กน้อย ยังต้องใช้บันไดเดินขึ้นตึก เจ้าพนักงานคนนั้นพูดอย่างเขินอาย“ขอโทษด้วยนะครับ อาคารของพวกเราค่อนข้างเก่า มีการวางแผนว่าจะปรับปรุงในปีนี้”

คำพูดเหล่านี้ไม่ได้มีความสำคัญกับโจวซีถงและเฉินห้าว ทั้งสองมาคุยธุรกิจ ไม่เกี่ยวกับอาคารเก่าหรือใหม่ แต่สิ่งนี้เป็นสัญญาณบอกพวกเขาอย่างหนึ่ง คือสภาพการเงินของอำเภอลี่ทงไม่ค่อยร่ำรวยเท่าไหร่ ไม่เช่นนั้นคงไม่อยู่ในสภาพแบบนี้

เมื่อมาถึงห้องรับรองห้องหนึ่ง การตกแต่งภายในห้องค่อนข้างทันสมัย เห็นการตกแต่งประดับประดาด้วยความวิจิตรบรรจง ชุดโซฟาและโต๊ะทำมาจากไม้เนื้อแข็ง ถูกจัดวางอย่างมีรูปแบบ หน้าประตูมีชายวัยกลางคนออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม

“คุณคงเป็นคุณโจวใช่ไหมครับ สวัสดีครับ ผมชื่อสวีซื่อเสียนเป็นหัวหน้าฝ่ายผู้รับผิดชอบฝ่ายส่งเสริมการลงทุนของอำเภอลี่ทงครับ!”